To nie jest gra kochanie L.D

Lubię płacz. To moje prawdziwe oblicze. Pod maską, którą jest ten fałszywy uśmiech jestem słaba. Nikt mnie tak naprawdę nie zna, niewie kim jestem.
Dostałam mocnego kopa od życia i nauczyłam się że ludzie to potwory. Z dnia na dzień jest gorzej, sama zakopuje się w tym bagnie. Powiem jedno, poprostu boje się ufać, to tak jak królem w szachach, że nie może się poruszać. Jednak wszyscy myślą odwrotnie, uważają mnie za szczęśliwą osobę, wesołą, otwartą. Czy to się zmieni gdy w jej życiu pojawi się pewien bad boy? Czy zdobędzie jej zaufanie?