alchemicy
  • WpView
    Reads 553
  • WpVote
    Votes 2
  • WpPart
    Parts 13
WpMetadataReadComplete Mon, Jul 2, 2018
Dosiada się do ciebie nieznajoma, która jest o ciebie o niebo ładniejsza, zagaduję cię, zaprasza do elitarnej szkoły, w której uczy i ....... wszystko bierze w łeb. Tak w skrócie wygląda moja historia. Tylko, że normalnie pewnie obudziłbym się rano w swoim pokoju, ale nie w tym wypadku. Moją nie doszła nauczycielkę porwały świry w zbrojach,a ja trafiłem pod opiekę gościa, który zakupione przez siebie pudełko czekoladę sprawdza na obecność min. Dziwnie, a co jeśli ci powiem iż ta elitarna szkoła nazywa się Dragonpeans i szarzy są w niej nauczani alchemia? Robi się ciekawie, prawda? No to teraz ostatnie pytanie, czy wiesz i to tylko czubek przysłowiowej góry lodowej? Jeśli już tak, to powinieneś już zacząć czytać, szczególnie iż to nie jest historia na jeden tom.
All Rights Reserved
#610
nauka
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Odzyskać Wolność {Wilcze Kroniki} (ZAKOŃCZONE)
  • 𝑅𝑜𝑠𝑒𝑠
  • 𓆩 Naukosick 𓆪
  • Naznaczona
  • What we never said | TADC | FUNNYBUNNY
  • Rodzina Monet- Lottie
  • Mroczny czas 18+
  • Prawdziwa Luna
  • One shot
  • Lordzie?

Chłopak kulił się w swojej celi, nie miał imienia, przynajmniej już nie. Kiedyś jego ojciec wołał go nim, jednak minęły lata od kiedy ostatni raz je usłyszał i w końcu zatraciło się ono w jego pamięci. Teraz jego ojca nie było, a nawet jeśli by się spotkali ten nie mógłby go poznać. Tak niewiele pozostało po jego ukochanym synu, którego utracił. Drobne, jednak umięśnione ciało wychudło, ukazując kości, rumiana cera stała się blada, pokryły ją plątaniny blizn, strupów i ran, które nie chciały się zagoić. Z ciepłych, płonących radością i ciekawością świata oczu pozostało tylko jedno, a jego blask dawno znikł, zastąpił go strach i ból, rozpaczliwe wołanie o pomoc, litość, a nawet o śmierć. Wiecznie niesforne ciemne kosmyki krótkich włosów, urosły, sięgając dołu pleców, stały się brudne, tłuste, zlepione krwią. On cały był brudny. Porządne ubrania zamieniły się w szmaty, ledwie okrywające jego ciało. Głos, który śpiewając zamieniał krzyki w cisze, którego zdawały się słuchać nawet szumiące drzewa umilkł. Kiedyś jeszcze krzyczał w rozpaczy z bólu, jednak teraz nie miał nawet krzyku. Palce niegdyś delikatnie ciągające struny, potrafiące utkać melodie, które oczarowywały wiatr, drżały okaleczone. Z dawnego bohatera stał się niewolnikiem... A nawet czymś gorszym, podlejszym... Kiedyś jeszcze wierzył, że się uwolni, że powróci do ojca. Ale zabrano mu wiarę, zabrano nadzieję, dumę, honor, intymność, tak samo jak zabrano to co kochał najbardziej: wolność. A jednak coś się zmieniło i do jego celi znów zaczęły wpadać promienie słońca, przypominając mu o istnieniu świata na zewnątrz... Czy możliwe, że jeszcze kiedyś uda mu się do niego wrócić? Że jeszcze raz ogrzeje twarz, patrząc w błękitne niebo... może nawet się uśmiechnie?

More details
WpActionLinkContent Guidelines