Kum Saati

"Sence şimdi ne yapıyordur?"
Bu sorumla Oğuz'un durulduğunu ve yüzünün düşünceli bir hal aldığını göremesem de tahmin edebiliyordum. Onu oldukça iyi tanıyordum.
"Bilmiyorum... ama mutludur. Yani onu bilirsin, sen ağlarken bile yüzüne bir gülümseme yerleştirmeyi başarırdı. Mutlaka kendini mutlu etmenin bir yolunu bulmuştur. Onun için mutluluk zor ulaşılan bir şey değildi."
"Peki ya değiştiyse? Sekiz yıl geçti Oğuz. Nerede, nasıl, ne yapıyor bilmiyoruz. Ya artık o eski çocuk değilse?"
Oğuz bu soruma bir cevap verememişti. Onun yerine sessizce elini saçlarımın üzerinde gezdirdi. Onun da bu sorunun cevabını merak ettiğini biliyordum ve onun hakkındaki sorularımıza belki de hiçbir zaman cevap bulamayacağımızın bilincindeydik.
O an kum saatim tekrar birkaç kum tanesini aşağı yuvarlamıştı bile.