Nadal czekam

Pisali godzinami. Często się spotykali. Rozumieli się bez słów. Gdy się spotykali ich serca biły mocniej, a na twarzach pojawiał się szczery, promienny uśmiech. On potrafił rozśmieszyć ją, jak nikt inny. Ona zawszę go wysłuchiwała. Nagle kontakt się urwał, coś się popsuło. Skończył się długie pisanie i szczere rozmowy, a zaczęły długie, nieprzespane noce, pełne łez. Jakie to uczucie bać się napisać do osoby, z którą kiedyś pisało się codziennie? Dlaczego osoby, które mają ze sobą tyle wspomnień nie stać teraz na głupie ,,cześć''?