Acının Renkleri

Geçmişim.. hayatımın kara bir gölgesiydi ben onu yok etmeye çalışırken ağına daha çok yakalanıyordum. Kirli bir insanın ayak izi geçmiştede geleceğimde de kirli ayak izlerini kalbimi çiğneyerek izini bırakıyordu. Ailem aslında umursamadığım yabancı insanlardı fakat beni kötü edende mutluluğa kavuşturanda onlar olmuştu. Tesadüfmüydü yoksa çıkarmıydı ailemin ilk defa beni mutlu etmesi? Tabikide yine çıkardı. Fakat beni ilk defa 9 yıl sonra mutlu etmişlerdi. Ben insanlara güvenmemeyi çoktan öğrenmiştim ama o öyle karanlık ve güven vericiydi ki yüzüme bakmadığı halde ona güvenebilmiştim. Kalbimdeki kirli ayak izlerini kapatıyordu. O bana iyi geliyordu. Kalbimdeki asla sarılmayacak yaraları sarıyordu. Kokusu kalbime ve zihnime huzur veriyordu. Fakat ben imkansıza aşık olmuştum. O beni hiç sevmiyecek ve nefret edecekti.

"Gerçek aşk imkansıza aşık olmaktır."