Człowiek nie jest czarno - biały, a za jego postępowaniem stoją tysiące najróżniejszych powodów. To cykl poetycki, w którym staram się odczarować stereotypowe "czarne charaktery", by po rozebraniu ich z winy, została naga prawda... o nas samych. Zapraszam na drugą stronę, gdzie czeka inne oblicze mroku. Im głębiej, tym... mniej mrocznie. A jednocześnie bardziej. {Wszystkie opublikowane w tym zbiorze wiersze są moją własnością} {Okładka została wykonana przy użyciu AI}

W zakamarkach serca kryją się różne tajemnice i pragnienia. Moje zapragnęło w końcu pokazać, że nie boi się zmierzyć z bólem. Moje serce jasno mówi, że nadszedł czas na bunt. Lecz czy bunt zawsze ma jedno znaczenie? Przecież tu nie chodzi jedynie tylko o złość i gorycz, ale również o dawno zapomniane uczucia i emocje, które w każdej chwili mogą powrócić. Ten tomik poezji to wyznanie serca, które postanowiło przemówić nowym językiem.

"Gdy płonie ciemność ( nie tonę)" to tomik poezji, w którym słowa stają się świadkami emocji, których nie da się wykrzyczeć. To przestrzeń między światłem a cieniem, gdzie pulsuje zmęczenie, tęsknota i niewypowiedziany żal, a jednocześnie trwa delikatna nadzieja. Wiersze drżą w ciszy, osiadają jak kurz na sercu, pozostawiając ślad tego, co ważne, choć ulotne. To poezja o chwilach, które bolą i unoszą jednocześnie - o życiu, które mimo ciemności nie pozwala tonąć. Każdy wers jest zaproszeniem do uważnego spojrzenia w głąb siebie i odkrycia w ciemności tego, co potrafi przetrwać, gdy wszystko inne znika.

Co się stanie gdy Vincent pozostawi Tonego sam na sam z Adrienem Santanem ? A co się stanie gdy Diler i Doknes wspomagani przez Ewrona i Nexe porwią Tonego ? A co jeśli w tej historii pojawi się jeszcze kilku schizofreników ?

Chciałabym na wstępie powiedzieć, że nie uważam tego za prawdziwe wiersze. Długo zastanawiałam się nad tym, czy zamieścić je na wattpadzie, gdyż naprawdę nie uważam, że są one wystarczająco dobre. Jednak pisanie „wierszy" sprawia mi radość i postanowiłam, że zamieszczę je tutaj i byłabym wdzięczna za wskazówki dotyczące ich pisania.

Wejdź do głębokiej wody I zanurz całe swoje ciało. Przygotuj się na świat nowy, Wrażeń nie będzie mało. Odkryj to, co obce całkiem, Choć blisko zawsze było. Wszystko wydaje się małe, Gdy zmierzasz na samo dno. Miej oczy szeroko otwarte. Łatwo zgubić się w miejscu, Które jest niemalże czarne, Jakby trwało w zmierzchu. Umysł w głębiny zaprowadź. Słuchaj głosu, który cię wzywa. Nie patrz już w górę, zobacz To, co w otchłani się skrywa. ☆ Estera, 2025-?

Zbiór rękopisów z mojego notatnika. Moje myśli, uczucia i zdania, które przyszły w środku nocy. Słowa, które zabolały albo uratowały mi dzień. Fragmenty mnie - dla tych, którzy lubią zaglądać w cudze światy i odnajdywać w nich kawałki siebie.

Każda myśl to rana. Każde wspomnienie to ślad zębów na duszy. To miejsce to autopsja serca. Spojrzenie w cichą, powolną destrukcję, która przychodzi wtedy, gdy czujesz zbyt mocno.

Kiedyś, lata temu, publikowałam swoje wiersze na blogach. Nigdy nie przetrwały długo - te blogi ;) Jeden z autorów jednak, Lys Samael Noctis, zainspirował mnie do tego, aby ponownie zebrać wszystkie swoje małe tworki-potworki w jednym miejscu. No więc w taki oto sposób powstaje sobie tomik myśli wszelakich, rzadko rymowanych, za to pełnych metafor. Mniej lub bardziej górnolotnych. W tomiku pojawią się też moje "piosenki", bo zapewne nie wielu z was wie, ale tak zaczynałam na tik toku :D

TRZY książki, w których zapisuję cytaty i wiersze? Tak. Patroni: @lovesmoczus @Ash_your_writer @Julie_books012