İZ'İNSİZ

Baktı baktı baktı...
Ve dedi ki elleri titreyerek;
"Bu yüzümdeki bu izle nasıl sevebilirsin beni?
Nasıl insanlara bu sevdiğim adam diyebilirsin?
Kendim kaybolduğum bu alacakaranlığa seni nasıl sürükleyebilirim?
Ne olur gitmelisin.
Benim yüzümden yaralayacaklar seni.
Bir insan bir canavarı nasıl sevebilir?
Sevemezsin,sevmemelisin.
Buradaki karanlıkta yara izimle ömür boyu böyle yaşayabilirim.
Ama sen benim yüzümden yaralanırsan ölürüm.
Ne olur karanlığımda yalnız bırak beni..."
.
.
.
İki ayr hikayeden savrulan iki ayrı insan...
Bir bahar günü
Gökyüzü masmaviyken
Çiçekler tomurcuklanmaya durmuş
İlk cemre toprağa düşmeye hazırlanırken
Bir tevâfuktu belki bu
Belki de bir kader
Karşılaştılar kendi karanlıklarından çok ötelerde...
Birinin ruhunda yaralar vardı,
Ötekinin yüzünde...
Ve ilk yağmur düşmeden buluşacaklar mıydı?
Ya da ilk kar yağmadan?
Hayatı boyunca uçurumlarda sallanan kendi karanlığındaki ufacık bir ışık huzmesi için çırpanan bu iki insan ne zaman buluşacaktı?
İzinsiz girdikleri hayatlarından birbirlerinde ne kadar iz bırakacaklardı?
.
.
.