Bir Sonbahar Hikayesi "Denizyeli"

ÖN SÖZ

Bu yalnızlığa, bu çaresizliğe, bu sessizliğe, bu şanssızlığa, bu kimsesizliğe, bu yok oluşa, bu karanlığa, bu terk edilişe, bu sevgisizliğe, bu ilgisizliğe... Kime/neye değer verip önemser isek o kadar ortada kalırmışız. Hani herkes iyi ya nerede bu sevenler, nerede yüreği saf ve temiz olanlar. Herkes kötü deriz içimizdeki kişiliği sorgulamadan, hiçbirimiz iyi, hiçbirimiz masum değiliz. Kimisi çok sevdiği için suçlu kimisi hiç sevilmediğinden kötü... Biz sabahlara kadar hıçkıra hıçkıra ağlarken birileri sıcacık yatağında mışıl mışıl uyurken duymaz sessiz çığlıklarımızı bizi o karanlığa esir etmiştir birisi/birileri o yüzden yeter... yet...er biraz huzur, biraz sevgi... Lütfen...