Love Of Silence//evak
- Reads 691
- Votes 77
- Parts 6
Ongoing54m
Last published Wed, Feb 14, 2018
Daha on yaşındayken yastığı yüzüne kapatarak kafasında ki sesleri boğmaya çalışırken asla susmayacaklarını, giderek daha da güçleneceklerini biliyordu Even. Hayatında asla kendisi olamayacağını her daim rol yapmak zorunda olacağını, gözlerinden akan yaşları yapmacık gülüşlerle kapatmak zorunda kalacağını anlıyordu. Soğuk hastane odasında yatarken duvarlara çarpan çığlıklar anlatıyordu. O biliyordu hiç kimse iyileşememişti o da iyileşemeyecekti. Ama bilmediği bir şey vardı. Onun seslerini susturmanı yolunu bulacaktı. Onun kurtarıcısı aşktı. O sessizliğin aşkını yaşayacaktı. Fakat aşk kurtarıcı olduğu kadar yıkıcıydıda. En ufak bir hata onu beyninde ki seslerin esiri olmaya itebilirdi. Peki homofobik bir erkeğin erkeklerden hoşlandığını fark etmesiyle başlayan aşk hatasız olabilir miydi?
All Rights Reserved
#35
evak
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
ASİ'
Asi... Sadece Asi. Kendi için yaşayan ama kendini sevmeyi bilmeyen Asi. Doğru bildiğiniz midir doğru olan, yoksa doğru diye bir şey aslında hiç yok mu? Bildiğimiz ile bilmediğimiz arasında yaşıyoruz. Küçük ilmekler atıyoruz sadece hayatta ve dönüp bakıyoruz; ve hayatımızı görüyoruz, o küçük ilmekleri... Kendimi bilmezdim ben, bildiğimi sanardım yalnızca. "Ben Asi'yim ve Asi olarak yaşarım," derdim ama ben bile bilmezdim benim kim olduğumu. Yalnızlığımın içindeki herkes beni tanıyordu ama sadece tanıdıklarını sanıyorlardı; bilmiyorlardı ki Asi bile Asi'yi tanımıyordu. Görmüyordu içindeki küçük Nur parçasını, o Nur'un ışığını... Ama belki de görürdüm. Belki de onlar beni tanımasa bile ben kendimi tanıyabilirdim. Belki denemek için bir şans verirdi bana hayatım. Belki de o verirdi bana o şansı; bana, benim bile beni tanımaya niyetim yokken o beni tanımaya çalışmıştı ve belki de sadece o yaklaşmıştı beni tanımaya, benden bile çok yaklaşmıştı belki de... Ama o da tanıyamadı ve o küçük Nur da yok oldu hırçın fırtınaların arasında; Asi rüzgarlara boyun eğdi ve...
Karayel Köyü
''Tatlı dile, güler yüze doyulur mu, doyulur mu?'' Allah'ın delisi hep mi beni bulurdu? Yanından geçerken göz göze gelmemize engel olamadım. ''Aşk ile bakışan göze, doyulur mu, doyulur mu?'' Annemin cimciğiyle başımı hemen öne eğdim. Anam kemiklerimi kıracaktı. *********************************************** Nazlı Akay. Henüz çocukken babasının ve ablasının vefatıyla doğduğu şehirden annesinin memleketi olan Karayel Köyü'ne taşınır. Köyünün güzeller güzeli kızı, ismi civar mahallelerin bile iç çekişle söylediği, sadece yüzünün değil kalbinin de güzelliğinden emin olunan Nazlı. Herkesin bildiği ismiyle Güzel Nazlı. Ömer Karadere Bir kez göz göze gelenin ikinci kez bakmaya çekindiği heybetli Ömer. Herkesin saygı duyduğu lafının üstüne laf söylemeye korktuğu, yakışıklılığına rağmen kızların bakmaya çekindiği, korkmalarına rağmen herkesin güvendiği abi bildiği, isminin yanına ''Bey'' konmasına asla izin vermeyen toprak ağası Ömer. Herkesin bildiği ismiyle Delikanlı Ömer. Nazlı için, Deli Ömer. Nazlı için Deli, Ömer
Tenindeki Günah
Karanlık bazen dışarıda değildi. İnsanın içinde yaşıyordu. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken gerçeğin, rüyalardan daha acımasız olabileceğini öğrenmişti. Çizimlerinde huzur ararken ellerine bulaşan mürekkep artık bir kaçış değil, geçmişinin derin izlerine dönüşmüştü. Babasının öfkesiyle büyüyen bir evde sessizce hayatta kalmaya çalışmıştı. Her sözü susturulmuş, her hayali kırılmıştı. Ama içinde yıllardır bastırdığı o karanlık artık susmak istememişti. Ve bir gece... her şey değişmişti. Takip edildiğini fark ettiği anda zaman onun için durmuştu. Tam korkunun içinde kaybolacakken karşısına maskeli bir adam çıkmıştı. Kolundaki lotus dövmesi, Alara'nın hafızasına kazınan tek şey olmuştu. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde Alara artık barda çalışan ve kendi dövme stüdyosunu işleten güçlü ama kırılmış bir kadına dönüşmüştü. Emir Doruk ise motor kulüplerinin karanlık dünyasında yaşayan, kafes dövüşleriyle nam salmış tehlikeli bir adam olmuştu. Doruk, Alara'yı ilk bakışta tanımıştı. Ama Alara onu hatırlamamıştı bile. Geçmiş ise unutulmayı sevmemişti. Özellikle de yıllardır Alara'ya saplantılı olan adam yeniden ortaya çıktığında... Çünkü bu adam yalnızca Alara'nın kâbusu değil, Emir Doruk'un da en kanlı düşmanı olmuştu. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde yıllardır hissetmediği bir titreşim... Belki kader bu kez sadece acı yazmak istememişti. Ama aşk bazen bir kurtuluş olmamıştı. Bazen insanı en karanlık yerine sürükleyen şey olmuştu. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda... O ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark etmişti.
Biz Şimdi Neyiz?-bxb
KİTABIMI OKUYUN YA LTFN bak hemen konuyu anlatıyorum Şimdi Yağız ve Bilge düşman gibi bir şey tm. Bu kadar başka ne anlatsam spoi olcak tm. Hadi oku şimdi tm. Bu arada asker ikisi de :) tm bb. İşteee size kitap açıklaması koydum 🙂↔️ "emredersiniz komutanım" selam verip çıktım odadan önümden geçen askerden yemekhanenin yerini öğrenip ilerledim içeriye girip yemek almak için sıraya girdim sıra bana geldiğinde yemeğimi alıp etrafa göz attım, gözüme kestirdiğim masaya ilerlerken sert bir bedene çarpmamla elimdeki tepsi yere düştü büyük bir gürültü koparken etrafta sessizlik oluştu başımı kaldırdığımda gördüğüm bedenle yerime mıhlandım akademideki ilk dostum son düşmanım... "Yağız?"
KAYIP AİLE
"Ben Kumsal Ece, hayatımda hiçbir şeyden korkmazdım. Taki hayatım kökünden değişene kadar." 17 yaşında olan Kumsal Ece, kötü hayat koşullarında yaşamak zorunda olan genç bir kızdır. Hayatı okula gitmek, her saat iş çalışmak ve onu zerre sevmeyen anne babasına katlanmakla geçer. Bir gün zengin bir aile iki kızların karıştığını söylerler. İşte Kumsal Ece'nin hayatı tam da orda başlar. 5 abi, bir ikiz, bir de erkek kardeş ne kadar iyi olunabilirdi? Peki ya istenmemek? Onu kaldırabilir miydi? Gururlu mu gururlu Kumsal Ece, önyargılı beş abi, bir ikiz ve erkek kardeş. *** ~Gülüşlerimizi çalan her biri için bir çiçek dikelim. Çevremiz çiçek bahçesi olsun. Acılara gül, özleme papatya ekelim. Etrafımızı güzel kokular sarsın.~ (Bir abi kitabı klişesidir. Mantık hataları, yazım yanlışları vb. olabilir. Bunun bilincinde okuyun.)
YAKUT
KARADENİZ VE ASKER KURGUSU!! Bazı insanlar sesini yükselterek değil, gözlerini yere indirerek yaşardı. Yakut, konuşmamayı öğrenmişti. Çünkü her kelime bir tokat gibiydi, her nefes cezasını artırıyordu. Dünyaya sessizce bakan bir çift mavi göz, içindeki fırtınayı anlatmaya yetmiyordu kimseye. Ama karanlık bir hayatta bile, ışık mutlaka bir yerlerden sızardı. O ışık bazen bir bakıştı.. Bir adamın, sustuğu hâlde her şeyi anladığı bir andı.. Kendini yıllarca susmaya mahkûm etmiş bir kızla, konuşmayı unutmuş bir adamın göz göze geldiği o an... Demir Efe Demirci, savaş alanlarından döneli çok olmuştu. Ama bazı savaşlar üniformayla değil, kalple verilirdi. Ve bazı yaralar ilk dokunuşta değil, ilk bakışta açılırdı.. Yakut Nida Sungur'un henüz haberi yoktu... Ama hayat, onu parçalayanların tam ortasında, onu yeniden var edecek bir aşkla bekliyordu... Trabzon'da.
İzi Kalır
''O kadın ne dedi sana?'' ''Bebeğinin canını kurtarmak için kendini feda etti dedi.'' ''Doğru söylemiş. O gün, o masada kalbimi söküp attım da yaşattım bebeğimi. Sonrası malum... Ama o kadının hakkını ödeyemem. Beni oradan o çıkarttı. Artık yaşayan bir ölüydüm. Ne eve gidebilirdim, ne de size. Emine Hanım, sana bunları anlatırsam diye korkuyordu biliyor musun? Hatta tehdit ediyordu beni. Yavuz'a söylerim her şeyi diyordu. Sanki Yavuz hiçbir şeyi bilmiyormuş gibi. Yavuz'a olan nefretini anlıyorum. Ama bu nefret yersiz Barış.'' ''Ne demek yersiz? O adam benden seni çaldı İzel. Yetmedi oğlumu çaldı. Nesi yersiz? Benim yıllarım çalındı.'' ''Kim çaldı peki? Sence katil kim? O doktor muydu? Yoksa beni oraya gönderen annen miydi? Kimdi katil sence?'' ''İzel...'' ''Sen arkanı dönüp gittin! Başkası ağzından yazılmış bir mektuba inanarak gittin. Bir kez bile arayıp sormadın beni. Sen yokken Yavuz vardı. Senin yapamadığı babalığı yaptı oğluma. Senin yapamadığını yapıp sahip çıktı aşkına. Hani diyorsun ya sizi benden çaldı diye... Biz sana hiçbir zaman ait olmadık Barış. Ait olsaydık eğer zaten o bunu yapmazdı, yapamazdı!''
-KİRAZ MAHALLESİ -
Her mahallenin kendine özgü bir kokusu, bir rengi, bir sırrı vardır. Kiraz Mahallesi ise, umutla acının, sevdayla mücadelenin, geçmişle geleceğin kesiştiği bir yerdir. Yaren Çetinsoy, hayatın yükünü sırtında taşıyan genç bir kadındır. Bazen suskunluğu ile konuşur, bazen gözlerindeki derinlikte sakladığı sırlarla... Onun hikâyesi yalnızca kendi kalbinin değil, bir mahallenin kaderini de fısıldar. Çünkü kimi insanlar geldikleri yeri değiştirmez; varlıklarıyla oraya yeni bir ruh kazandırırlar. Kiraz Mahallesi'nin taş sokaklarında yankılanan her adım, aslında insanın kendi iç yolculuğuna da ışık tutar. Burada küçük görünen anlar, büyük anlamlar taşır; sıradan bir tebessüm bile yeri geldiğinde bir kalbi iyileştirir. Bu kitap , bazen en büyük gücün sessiz kalmakta değil, kalbini açabilmekte saklı olduğunu hatırlatır. Ve Kiraz Mahallesi, her satırında bize şunu söyler: "İnsan, en çok kendine tutunarak ayakta kalır... ve bazen kader, hiç ummadığın bir sokak başında seni bekler."
Asi... Sadece Asi. Kendi için yaşayan ama kendini sevmeyi bilmeyen Asi. Doğru bildiğiniz midir doğru olan, yoksa doğru diye bir şey aslında hiç yok mu? Bildiğimiz ile bilmediğimiz arasında yaşıyoruz. Küçük ilmekler atıyoruz sadece hayatta ve dönüp bakıyoruz; ve hayatımızı görüyoruz, o küçük ilmekleri... Kendimi bilmezdim ben, bildiğimi sanardım yalnızca. "Ben Asi'yim ve Asi olarak yaşarım," derdim ama ben bile bilmezdim benim kim olduğumu. Yalnızlığımın içindeki herkes beni tanıyordu ama sadece tanıdıklarını sanıyorlardı; bilmiyorlardı ki Asi bile Asi'yi tanımıyordu. Görmüyordu içindeki küçük Nur parçasını, o Nur'un ışığını... Ama belki de görürdüm. Belki de onlar beni tanımasa bile ben kendimi tanıyabilirdim. Belki denemek için bir şans verirdi bana hayatım. Belki de o verirdi bana o şansı; bana, benim bile beni tanımaya niyetim yokken o beni tanımaya çalışmıştı ve belki de sadece o yaklaşmıştı beni tanımaya, benden bile çok yaklaşmıştı belki de... Ama o da tanıyamadı ve o küçük Nur da yok oldu hırçın fırtınaların arasında; Asi rüzgarlara boyun eğdi ve...
More detailsContent Guidelines