Aksiyon Stories

Why would a human being be subjected to such a painful and lamentable scenario? ☯️[A tragicomic existential multiverse fiction.]🪷

16 yaşındaki Yuna Zen, dünyanın en güçlü teknoloji şirketlerinden birinin varisi. Dünya onu sadece dâhi bir milyarder olarak tanıyor. Ama geceleri gökyüzünde uçan o metalik hayaletin, Titania'nın, kim olduğunu kimse bilmiyor. Kahramanlar ondan şüpheleniyor. Villainlar ona ulaşmaya çalışıyor. Ve Yuna, kurduğu sistem çökerse sadece kendisinin değil, tüm dünyanın da düşeceğini biliyor. Çünkü bazı insanlar kahraman olmaz. Bazıları, sistemin kendisine dönüşür.

Öfkesiyle yoğrulmuş bakışları, dudaklarımda bir an takılı kaldı. Bana öyle bir baktı ki, sanki onun zaafıydım, bu dünyada sahip olmak istediği tek şeydim. O, bu dünyada kimsenin önünde eğilmemişti. Ama şimdi, dizleri benim ayaklarımın önündeydi. Diz çökmesi bir zayıflık değildi. Hayır. Barlas Ilgar, boyun eğmiyordu. O, sahipleniyordu. Sahip olmak için diz çöküyordu. "Bana ait ol. Beni tamamla." 【Bu kitapta geçen karakterler ve olaylar tamamen hayal ürünü olup, kurgudan ibarettir】

Beş yıl önce, ardında sadece enkaz bırakan o karanlık gecede kaderleri birbirine bağlandı. Biri kendi adaletini elleriyle dağıtmaya ant içmiş acımasız bir adam, diğeri ise doğrulukla direnen kırılgan bir kadın. Kurallarını adamın koyduğu bu tehlikeli oyunda, nefret yerini vicdanın sarsıcı sızılarına bırakırken asıl düşman en güvenli zannettikleri gölgelerin içinden çıkacaktır. Sisin ardındaki büyük sırla yüzleşmeye hazır mısınız? Not❗️ Bu kurgu yetişkin kitleye yöneliktir. İçeriğinde argo, şiddet unsurları ve yetişkin sahneler (+18) barındırmaktadır. Okurken bu durumları göz önünde bulundurmanız rica olunur.

Bazı dosyalar kapanmaz. Sadece susturulur. Ve bazı isimler... unutulmaz. Unutturulur. Yedi yıl önce kaybolan bir kız çocuğunun ardında ne bir iz kaldı ne de resmi kayıtlara geçen bir son. Sanki hiç var olmamış gibi silindi. Ama bazı kayıplar, yoklukla değil... geride bıraktıklarıyla yaşar. Yüzbaşı Yağız Alp Türkyılmaz bunu biliyor. Çünkü o gece yalnızca kardeşini kaybetmedi. Bir sesi, bir bakışı, bir ihtimali değil... gerçeğin kendisini kaybetti. O günden sonra konuşmadı. Sormadı. Sadece bekledi. Ve beklemek, zamanla bir cezaya dönüştü. Herkes onun sertleştiğini söyledi. Kimse nedenini anlamadı. Hakkari'ye atanan Savcı Hazan Soyer ise anlamak için gelmedi. O, bulmak için geldi. Ama bazı şeyler bulunmak istemez. Özellikle de yıllardır karanlıkta saklananlar. Bir dosya açıldı. Toz kalktı. Ve gömülü olan ilk kez nefes aldı. Bu bir kayıp hikâyesi değil. Bu, kaybolanın geri dönmeye karar verdiği anın hikâyesi. Ama her dönüş... kurtuluş değildir. Bazıları sadece başlangıçtır. Ve bazı başlangıçlar, sonlardan daha karanlıktır.

Gölgelerin içinde saklanan bir birlik...Kuralların değil,sessizliğin konuştuğu bir dünya.Ve bu dünyada tek bir hata her şeyi değiştirebilir! Birlik gizliydi.Görevler ölümcüldü. VE GERİ DÖNÜŞ YOKTU!

"Barışta ve savaşta, karada, denizde ve havada, her zaman her yerde...!" Vatanıyla büyüyen çocukların tek aşkı Vatanıdır, denilerek büyütüldü Poyraz. Esintisi yalnızca düşmana, fırtınası ise zarar vereneydi. Ama bu esintisi, onu düşmanların arasına götüren göreve kadardı. Yön değişmiş, kader yeniden yazılmış ve Poyraz'ın hayatı bir vazgeçiş ile altüst olmuştu. Ta ki Poyraz'ın esintisi, onu durduracak tek esintiye, 'Karayel' rüzgarına çarpana kadar.

Atlas: Çünkü o çocuğun sana yaklaşmasıyla benim sabrım aynı anda bitiyor. Atlas: Ne diyor da öyle gülüyorsun? Çok mu komik o herif? Mira: Ne demek bu şimdi? Atlas: Şu demek: o çocuk sana fazla yakın fazla bakıyor fazla dokunuyor ve ben bunu izlemeyeceğim. Mira: Ne yapacaksın yani? Sana ne be adam? Atlas: Geliyorum. Atlas:Bizide aynı güldürsün bakalım güldürebiliyorsa

Ailesi için hiç tanımadığı bir adamla evlenen kızın evlilikten bir ay sonraki hayat hikayesi.

Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar. Ya bi' insan bir yolculuğa çıkar ya da şehire bir yabancı gelir. Öyle demişti değil mi yazar? Öyle değildi. En azından bizim hikayemiz öyle değildi. Bizim hikayemizde şehire gelen yabancı yok ya da yolculuğa çıkan biri de yok. İkimiz de aynı şehirdeydik. Ara ara birbirimizin isimlerini başkalarından duyuyorduk. Farkında olmadan ise aynı yerde oluyorduk ama gözlerimiz birbirine değmiyor, birbirimizle konuşmuyorduk. Kader ağlarını işte o zaman örmeye başlamıştı. Bizim hikayemiz mektuplarla başladı. Benim Demirhan'a yazdığım ve onu hayatta tutacak mektuplarla. Kim bilir, böyle başlayan bu hikayede ikimiz de mutlu olurduk. Belki mutlu bir hikayemiz olur... Ya da olmazdı...

"Tehlikelisin," dedim nefes nefese. Ağzının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Senin yanında?" diye fısıldadı. "Her zaman." Dudakları tekrar dudaklarıma değdiğinde bütün düşüncelerim dağıldı. O an anladım. En büyük problemim ona güvenmek değildi. Kendimi ondan geri çekememekti. - KAN İTTİFAKI Bir Yemin Bir Mezar Serisi

"Her zaman parlamak...yorucu."

Gerçek aşk, en karanlık büyülerin gölgesinde bile parlayan bir ışık gibi yolunu bulur; büyücülük dünyasının en karanlık günlerinde bile. "Benim düşmanım senin aşkınsa ben neyi kazanacağım,Evans?" -James Fleamont Potter ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ Kurgum hem Jily hem de Çapulcuları anlatıyor,alışılmışlıktan biraz daha farklı ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ Marauders/Hp fandom

Bazen kader dediğimiz şey bizi tam da beklemediğimiz yerden vurur... Hükümetin her yerde aradığı Pençe örgütünün lideri Aras Demir Soykan sağ kolu kardeşim dediği adamın vurulmasıyla en iyi cerrehlardan birinin getirilmesini ister o cerrah Mira Yalçındır.... Örgüt lideri ve Doktor ilişkisi

2019 da saat 21:30 sıraları siyah ejder adında çete kuruldu arifle biz yetim büyüdük babalarımız katilini arıyorduk daha birden fazla genci korumak onları üye yapıp katilleri öldürmekti Arifi iyi anlayan bendim annemin baskısından aşkımı itiraf edemedim oda edemezdi farklı dünyalarda bizim aşkımız hapishaneye atılmış bir mahkum gibiydik jasmin benim en yakın dostumdu oda çeteden üyeydi Arif çetenin lideriydi ilk ve son aşkım çetenin asıl amacı farklı bir yaşam sürmek isteyen gençleri korumaktı bu dünya onlar için bir cehhennemdi ailesinde baskı gördüğü için acılarını dindirmek farklı bir yaşam sunmak onlara karışan kişileri öldürmekti saygı çerçevesi önemliydi çeteye ihanet eden kendi kendisini öldürecekti aşkta itiraf edilmesi zordu ben arife açılamadım hayatım boyunca annemden istismar gördüm sevdiğim adam için çeteden ayrıldım seven gidermiydi? Gitmezdi onu hayatının boyunca ihanet etmeden severdi. Mithat Arif'in en yakın dostuydu beni severdi annemde mithatı severdi işte aşık bir insanın hikayesi burda başlıyor

Bende isterdim herkes gibi süslü bir aşk hikayemin olmasını ama ben bir hikaye yaratacağım devrimden,yıkımdan. Kan akmıştı,kalbim durmuştu ruhum ölülerin yanına çoktan ulaşmıştır zaten.Geriye bir şey kalıyor intikam.Ve ben bunu yaparken yanıma üç kişi alacağım üç dost,yanımda üç erkek var sevgili değil,kurtarıcı hiç değil onlar bir duvar. İkizi için bir duvar olan arkadaşım. Çocukluğu için duvar olan diğer arkadaşım. Diğer çocukları ve kendi çocukluğunu kurtarmak için dahil olacak bir diğer arkadaşım. Bu hikayede intikam bağırmaz.İntikam plan yapar.İntikam herkesin boğazına hançeri geçirir. Bu sefer kurban yok bu sefer kurban canlarımız. Bu hikaye bir uyanışın hikayesidir bu hikaye bir devrimdir. Enkaz değil enkaz yaratacak olanım. Sesimi duyurmak için haykırmayacağım artık,sesimi duyurmam için bir fısıltım yetecek. ... Yedi kulenin altılısı olan bu kız küçükken arkadaşları işe bir sokakta alı konur.Ve bu çocuklar eğitilir zorlu koşullar altında.Zifire dahil olur,hem bir katil hem bir dövüşçü hem bir normal vatandaş olurlar. Bu itaatlar çocuklar her şeye meydan okursa ne olur? İtaatkar çocuklar neden böyle bir anda aykırı olmuşlar bir çocuk için mi? Herkesin bilmedi şeyler vardı o ölen sadece o değildi hepsiydi. Kalp durduktan sonra beyin çalışmaya devam edermiş...beyinleri artık sadece intikam için çalışıyordu ve bunu kimse fark etmemişti. Peki neden bu intikam yıllar sonra gerçekleşmeye başlamıştı?

Kim av, kim avcı? Lerzan, Pamir'in gölgesinde yürüyordu ama ne zaman avcı, ne zaman av olacaklarını bilmiyorlardı. Gücün, ihanetten ince bir çizgiyle ayrıldığı bu dünyada, herkesin bir sırrı vardı. Kan kokan sokaklar, sessiz çığlıklar ve karanlığın içindeki bilinmezlik... Lerzan, geçmişin izlerini sürerken, kendisini bir ölüm kalım oyununun içinde buldu. Ancak unuttuğu bir şey vardı: Bazen gölgeler bile kendi varislerini kendileri seçerdi. Gerçekler gün ışığında mı saklıydı, yoksa karanlığın içinde mi? ➡ İhanet, intikam ve güç savaşlarının iç içe geçtiği bu hikâyede, Lerzan ve Pamir'in kaderine tanık olmaya hazır mısın? Onlarla bir yolculuğa çıkmaya hazırsan, BAŞLIYORUZ... {Gölgelerin Varisi adına sahip ilk kitaptır.} Not: Bu eser, tamamıyla şahsıma ait olup tüm hakları saklıdır. İçeriğinde yer alan karakterler, olaylar, diyaloglar ve mekânlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla herhangi bir ilişki kurulması mümkün değildir. Eserin izinsiz olarak kopyalanması, paylaşılması, alıntılanması ya da başka platformlarda yayımlanması 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında suç teşkil eder. Böyle bir durumun tespiti halinde yasal yollara başvurulacaktır.

Ensemdeki baskıyı hissettikce kalbim hızla atıyordu. Ensemdeki soğuklukla donup kaldım. Bu bir silah namlusuydu. Nefesim kesildi. "Yüzünü dön, Feryal Karza." Sesini tanımam saniyeler sürdü. Ama unutmamıştım. Döndüm. Çelik Demir Soykırımlı. Namlunun ucundaki eli tetikte kasıldığında biraz daha ürperiyordum. Namluyu tutan kişinin ılık nefesini ensemde hissettim. Sertçe yutkunduğumda nefesimin kesildiğini fark ettim. Namlunun baskısı arttıkça ellerim titriyor kalbim her an duracakmış gibi atıyordu. Ama bu namlu bana bir yerden tanıdık geliyordu. Çünkü bu namlunun soğukluğunu hissedip de hatırlamamak mümkün değildi. Namlunun ucundaki adam dişlerinin arasından tekrar "Yüzünü bana dön Feryal Karza!" Dediğinde şaşırmıştım. Adımı nereden biliyordu ki yoksa beni tanıyor muydu? Tabii ki tanıyordu. Yavaşça yüzümü ona döndüğümde gördüğüm yüzle yıkıldım. Bu oydu...Çelik Demir Soykırımlı. Çelik'i en son kaçtığımda görmüştüm. Bana hâlâ kızgın olmalı ki yüzündeki sert ifadesinden zerre azalma olmamıştı. Bende o da değişmiştik ama onda değişmeyen tek şey o Deniz yeşili gözleriydi. Hâlâ aynı kararlılıkla ve sertlikte bakıyordu bana. Ama bakışlarında alışık olduğum o kırgınlığı gizleme gereği duymadı. Bana sanki neden yaptın dercesine bakıyordu. Fakat istemediğim hiçbir şeyi yapmak mecburiyetinde değildim. Artık eski Feryal'i gömdüm ben. Korkak ve pasif Feryalin gitme zamanı gelmişti. Bundan sonra Feryal Karza olma vaktiydi. Madem o evlilikten kurtulmak için evlenmem veya ölmem gerekiyor pekâlâ oyunu bu kez de ben kuruyorum. Ama bir şartla kendi kurallarıma göre oynayacak ve kendi kurallarıma göre savaşacaktım. Onların anladığı tek şey buysa bende ona göre Bir cevap veririm. "Ne istiyorsunuz benden? Beni nereden tanıyorsunuz?" Diye sorduğumda tetiği alnıma yaslamıştı. Korkuyordum ama bunu gizlemem gerekiyordu. Babam

Herşey normal bir şekilde ilerlerken bir anda herşey tersine gitmeye başlamıştı...