DSydhaya
Noong bata pa ako, ang akala ko mas mauunang mamamatay ang mas matatanda kaysa sa mas bata. Ang akala ko mas tatagal ang buhay nila dito sa lupa. Matagal kong pinanghawakan ang akalang iyo. Dumaan ang mga taon, at 'yon ang dala-dala ka sa aking isipan. Ngunit ang akala ay akala. Pinaniwalaan ko iyon, ngunit habang tumatagal ay unti-unti akong ginising ng katotohanan sa isang pangyayaring pilit kong nilalabanan.
Ipinamulat sa akin nang pangyayaring iyon na ang kamatayan ay isang malaking kaso ng pagkabigo sa lahat ng iyong mga akala sa buhay; na ito ay walang pinipili, walang pinalalampas, at mas lalong walang sinasanto. Dahil kung oras mo na, oras mo na.
P.S. This is only an excerpt. Sneak inside to read the full text.