Deneme Stories

deneme

bu deneme gözlem analiz ve istatistik ile yazılmıştır.

Khj

Kuzey: Yani anlayacağın... İkimizin evi de farklı şekillerde berbat. Ama unuttukları bir şey var. Ben: Ne? Kuzey: Sen o kağıt parçalarından, o optik formlardaki karalamalardan çok daha fazlasısın. Ve inan bana, bir gün senin o kırık dökük netlerini de, o yorgun gülüşünü de sadece 'sen olduğun için' sevecek biri çıkacak. Ben: (Yazıyor...) Ben: Teşekkür ederim robot boy. İlk defa içindeki o buzların eridiğini hissettim. Kuzey: Çok duygusala bağlama, yarın okulda o 9 yanlışının tek tek hesabını soracağım sana. Çözümlerini göstereceksin. Ben: Ha? Sen benim kağıdıma nasıl bakacaksın ki? Kim olduğumu bilmiyorsun Kuzey: Yarın kütüphanede elinde matematik kitapçığıyla ağlayan tek kızı bulduğumda, kim olduğunu öğrenmiş olacağım anonim Ben: Hadi yaa! Kolay gelsin o zaman, bakalım bulabilecek misin? İyi geceler robot Kuzey: İyi geceler, net canavarı.

konular hakkında dusuncelerim

Henüz kendi blogum olmadığı için yazdıklarımı burada değerlendirmek istedim. Zevkli okumalar.

daha bitmemiş duygular, düşünceler, gözyaşları...

estoy un pocp cansado, Y no hablo espanol

Deneme

aklımda kalacağına burada kalsın denemeleri ;))

şiir

Bir ahu bakışın ömrümün kederine değer. Yüreğime kan sızarak akışın: Sevdamın; asil ferdine, asıl kendi adına olan...... değer. Özümü oyalayan, sözümü aralayan, ruhumu kor layan, izanımı zorlayan..! Hüzün sarsıntısı ile, yağmurların irademi örterek karanlığın bağrına sokulmuştum. İsmini dilimden düşürerek karanlığın bezi içeresinde arıyordum. Başıma toplanan yıldızları avucumda topladım. Işık süzmeleriyle; yolumu tayin, ismini kaim ederek izlerle sürülüyordum... İsmini anı taşların altında buldum, dudaklarım çığlığın yankılı sesinde isminle duruldum. Seni kalbimin sandığını açarak sakladım. Benliğimi dikenliyken gül adı olan sen. Gül bahçesinde durdum. Karanlık içerisinde kan akışı gibi hafakan basan, ızdırab yükleyen güllerin gözlerime kan boşaltan renkleri. İsminle haykırdım, yapraklar savruldu. Hazin bahçenin boğucu oltasında hafakanlar bastı, gölgen kırılan dimağımda taştı. Bir yandan güllerin kanlı bakışı üzerime hücum eder, bin andan günlerin derdi yüreğimi ezer. Anların resminde yansıyan cismin alnıma yerleşti, izlerin sesinde fısıldanan ismin canıma yerleşti. Gözlerimin acı boğuluşunda sen, gönlümün sancı kavruluşunda sen. Güllerin yapraklarını rüyalarına sokuyorum. Günlerin şanlı adresinde ve merkezinde konumlanan sana taze gül gönderiyorum. Şiirlerimin bestesi seninle çalıyor, acı melodilerin yakarışı seni çalıyor. Yüreğimin esareti senin adınla kelepçeleniyor.

just thoughts in english & turkish by a philosophy student

Tekrarı yok bazı şeylerin. Hayat gibi, zaman gibi mesela. İstesek bile geriye döndüremeyiz zamanı. Ezel ve ebed arasında tek bir hakkımız var sadece. Yani herkesin kendi hayatının başrolü olduğu bu hayat filmi sadece bir kez çekilecek. Herkes filmlerin mutlu sonla bitmesini beklerken, gösterime ahirette girecek olan kendi hayat filminin mutlu sonla değil, mutlu sonsuz ile yeniden başlamasını istemez misin ? Filmin mutlu, sonsuz ile yeniden başlaması için yapman gereken tek şey; Aslı vazifeni bilip, hayatını asli vazifene göre şekillendirip yaşaman. Peki nedir insanın asli vazifesi ? Ev, araba, güzel bir iş, haz ve lezzet almak vs. gibi şeylerin peşinde koşup elindeki geri dönüşü olmayan ömür sermayesini hiçe harcamak mı ? Yoksa bütün kâinatı esmalarının tecellileri ile süsleyip bize kendini tanıttırmak isteyen faal ve kudretli zatı tanıyıp onun bizden istediği şekilde yaşamak mı ? Evet şu kebiri kainatın halifesi hükmünde olan bizlerin en büyük vazifeyi asliyesi Allah'ı tanımaktır ve ona abd yani kul olmaktır.

biraz kısa ama olsun