Eldarya Stories

PRÓLOGO de mi historia AENGEL PERDIDA. SI NO HAS LEÍDO AENGEL PERDIDA, no se preocupen, a pesar de ser una historia que sucede antes de los eventos principales de mi historia principal, va a cambiar bastante la trama (de hecho la va a extender), así que no es necesario que lean o se la vuelvan a leer. Mi historia principal comienza después de que Ashkore rompiese el cristal. Y aunque en la historia hago bastantes flashbacks o aclaraciones de cosas que pasaron años atrás, ésta se centrará en todos los detalles desde que la protagonista era una bebé. Abordar: -Cómo es que la protagonista nació junto a Valkyon y Lance -La relación entre el padre de la protagonista (Dagon) y Leiftan -La llegada de los 3 a las tierras de Eel -Cómo fue que subieron en la jerarquía del cuartel general -Por qué Leiftan se hizo malvado -Cómo fue que Lance se pasó al lado de Leiftan Igual me gustaría meter capítulos especiales, de temas que se mencionan muy por encima en la historia principal y que se resuelven por fuera, que realmente nunca se le da profundidad al asunto por tratar de terminar antes la historia. Utilizo bastantes de los recursos brindados por Chinomiko, la creadora original de la historia. Igual de Tetrakys, una creadora que subió sus teorías a Tumblr.

Doibhyd, a sad little meow meow elven noble is to become his uncles apprentice at the ripe old age of 16. He's somewhat discreetly escorted to El by bona fide feral whore, Valkyon. I know i should write aadiftraf, and I will. I'm not abandoning my baby, but this fic came to me in a vivid daydream and I need to get it out of me. It's not gonna be as long as aadiftraf I swear.

A ZWALONY CZŁOWIEK ROBI SE ZWALONE ZODIAKI ( ͡° ͜ʖ ͡°)

"- Zakochaj się we mnie! - krzyknął w moją stronę. Spojrzałam za siebie i zobaczyłam jego twarz. Nie potrafię określić co wyraża jego mina. - Emm - zamyśliłam się i w ułamku sekundy jego usta musnęły moje wargi. Nie rozumiem tego... Nie znałam go od tej strony." Każdy ma wybór, ale ostatecznej decyzji nikt nie zna...

Połączenie elfa i nekomata = Kłopoty w postaci dziecka Luna i Ezarel dwa przeciwieństwa tak różni a tacy sami. Opowiadanie jest o ich córce - Vite

Este es un one shot de Eldarya que sigue la ruta Leiftan, hace mucho gané el primer lugar de un concurso con esta historia y quería compartirla :) espero que la disfruten. Los personajes no pertenecen a mi, solo doy una versión de ellos ;)

Nem hittem volna, hogy valaha ennyire fogok szeretni valakit, mint őt. Az első perctől kezdve megfogott. Miközben ő a fát simogatta mögé léptem és magamhoz fordítottam. - Nevra... - kezdte. - Pszt! - csitítottam el, majd magamhoz szorítottam kicsiny törékeny testét.

Meh... Nevra x (moja xd) OC xddd Bo tak.. Bo jest zajebisty xdd

Esta historia nació después de enterarme de los sucesos del capitulo 21 de eldarya Ella quería venganza por lo que le había paso a su amigo

Quelque part, il y a longtemps. Un jour, un an, une vie avant Erika. Une humaine à la Garde d'Eel. Et dans la bibliothèque, son carnet où les pages qui s'ouvrent au hasard laissent s'échapper des feuilles volantes, recouverte de la même écriture ou au contraire de celles d'autres personnes... Ce recueil, c'est celui de brèves, de tranches de vie dont le lecteur parviendra à replacer dans une trame au fur et à mesure qu'iel les découvre. On s'excusera d'avance pour la confusion induite entre plusieurs chapitres qui n'en sont pas, en espérant que la personne qui tombera sur le carnet par hasard ne sera pas trop perdu.

[Der 2. Teil der "Das Lapislazuli-Mädchen" - Reihe] Nachdem Cara im Krankenhaus aufgewacht und wieder zu Kräften gekommen war, stellte sich nach einiger Zeit wieder Normalität in ihrem Leben ein. Doch selbst die Tatsache, dass wohl alles nur ein Traum gewesen war ließ sie nachts nicht schlafen. Sie hörte Stimmen, die sie riefen. Sie sah Bilder, die in ihr das Gefühl von Fernweh entfachten. Sie sehnte sich nach Eldarya. Als sie jedoch versuchte diese Erinnerungen durch einen nächtlichen Spaziergang aus ihren Gedanken zu verdrängen, entdeckte sie ihre Großmutter dabei wie sie versuchte den Dorfbrunnen zu versiegeln mit den Worten: "Cara, wenn ich dir die Wahrheit sage - über alles - wirst du dann bei mir bleiben?"

Es junio 23 de 1846, momento en el que dos mundos chocan por azar del destino. Uno de ellos solo cumple una misión prácticamente cotidiana, mientras la chica será el regalo para el sultán que venció en la guerra. Nadie podría esperar que ÉL se enamorara tan rápido, pero calló repentinamente en una jaula de la que no quería salir más. Este pequeño fanfic lo hice como agradecimiento por el apoyo que he recidivo por mi fanfic Volver al Mundo Real, y su secuela Estoy Aquí. Si gustan pasen y lean.

Co się stanie gdy 26 letnia Zaralia trafi do świata Eldaryi? Jej imię nie jest przypadkowe... Czy młoda ziemianka na pewno wie o sobie wszystko?

Janperie, uważaj!!- krzyknął, ale było już za późno... Nie czułam nic: Bólu, tortur czy męki tylko... pustkę. Moje serce było puste bo straciłam wszystkich, na których mi zależało. Tylko On- Ten, który zapewne teraz krzyczy do mnie abym się obudziła ze łzami w oczach podtrzymuje mnie przy życiu.

"Już księżyc zgasł, zapadła noc, sen zmorzył mą laleczkę. Więc oczka zmruż i zaśnij już, opowiem ci bajeczkę. Więc oczka zmruż i zaśnij już. Opowiem... ci... bajeczkę..." Dzień 172, rok - prawdopodobnie - czwarty od pierwszego przejścia; Czwarty miesiąc po przybyciu do Kwatery... Ile minęło od ostatniego Koszmaru? Nie tak dawno powiedziałabym "chyba coś z cztery lata". Mimo to nadal się boję, a spokój nocy przerywa głuchy krzyk pełen bólu. Potem przechodzi powoli w spazmatyczny szloch i - w końcu - w ciche łkanie. Zamykam oczy i widzę czerwone ślepia wodzące za każdym - najmniejszym nawet - ruchem, czuję na karku jego oddech i niewyobrażalny wręcz lęk. Kim są? Nie mam pojęcia. Ani ja, ani Miiko. Nawet przemądrzały Adreien odsyła nas z kwitkiem każdego dnia, gdy przychodzimy. Nie ważne, ja z kolejnym widzeniem, Aimee z nowymi informacjami, czy nękana tym jednym Koszmarem - moim Koszmarem - Sophie. Wszystkie nas odsyła, mimo, że doskonale wie, jak to się kończy... Jak zawsze się to kończy. Według Leiftana, było ich kilkoro... Każde z nich z bagażem. Przeróżnych, odmiennych jedna od drugiej historii i doświadczeń, myśli, odczuć, przyzwyczajeń i emocji; każde z nich - inne, choć wszystkie łączyło jedno. Byli to Oni - ukochani jeszcze nim przyszli na ten świat przez samą Oracle. Każde z nich naznaczone śmiercią jeszcze w łonie i na niedługo po narodzeniu. Spotkać się mieli po wieluset latach raz jeszcze. W jednym tylko celu... by wrócić tam, skąd przyszli - w niebyt. I zabrać ze sobą Nas - to nowe, nieświadome jeszcze niczego pokolenie. Skraść nam nasze dusze. Martwe Dusze.

Poème pour la gardienne Ashka du jeu en ligne Eldarya.

Tutaj wszystkie zdj są dla ciebie XDDDDDDD

Tak , to nasza pierwsza książka . Te preferencje , to też nasza wyobraźnia i patrzenie na daną postać.Po tytule można wywnioskować ,że będzie śmiesznie .

Zbiór moich tekstów o Valkoynie

ZAWIESZONE NA PEWIEN CZAS!!!!!!!!!!! Opis w krótce !