Emocje Stories

Uciekła, żeby w końcu być wolna. Tylko że są ludzie, przed którymi nie da się uciec. Klara zostawia za sobą wszystko - pracę, mieszkanie, życie, które powoli ją niszczyło. Wraca do domu, próbując odzyskać spokój i kontrolę. Nie przewidziała jednego. Że Matteo jej nie odpuści. On widzi w niej coś więcej niż chaos i strach. Widzi prawdę, której ona sama nie chce dopuścić do siebie. I jest gotowy zaryzykować wszystko, żeby do niej dotrzeć. Ale jest też Emil. Człowiek, który nie przyjmuje odmowy. Człowiek, który ma wpływy. Człowiek, który już wie, gdzie ona jest. A to dopiero początek. Bo niektóre historie nie kończą się, kiedy odchodzisz. One dopiero się zaczynają. ********* Ostrzeżenie: W treści znajduje się wątek: - problemu przemocy domowej w tym przemocy fizycznej i psychicznej

Trzy sonety o utracie i dorastaniu do straty - czyli to co musiało umrzeć.

W przykurzonym pubie na rogu małej ulicy, z dala od zgiełku świata, spotyka się codzienność tych, którzy przeżyli już swoje - i tych, którzy jeszcze nie wiedzą, co ich czeka. Jedni przychodzą po wódkę, inni po rozmowę. Czasem jedno zamienia się w drugie. A przy wspólnym stole łatwiej śmiać się z życia, które często nie śmieszy wcale. To nie jest opowieść o bohaterach. To opowieść o ludziach - takich, jakich mijasz codziennie, ale nigdy nie poznajesz naprawdę. Przyszłam tu trochę z przypadku, trochę z potrzeby. A potem zostałam - Bo mogłam być sobą nawet jeśli czasem sama nie wiedziałam, co to znaczy.

W Jednej chwili reklamuję kolejną badziewną markę, a w drugiej ląduję w jeziorze. Jako top influencerka i najpiękniejsza kobieta XXI wieku zostaję potraktowana jak śmieć. Choć myślę, że to reality show, tak kończę w sali tronowej, gdzie czeka na mnie arogancki przystojniak. Gra króla, ale gdy policzkuję go za zbyt wielką pewność siebie, wybucha chaos. Chcą skazać mnie na śmierć, ale ten buc z uśmiechem oznajmia, że zostanę Changzai, czyli najniższą rangą konkubiną w haremie. Nikt mnie jeszcze tak nie potraktował. Muszę znaleźć sposób, jak wrócić do domu, ale skoro już tu utknęłam, uświadomię mu, oraz wszystkim wrednym babkom z haremu, gdzie ich miejsce. Urządzę im taką rewolucję, że będą o niej książki pisać, a dzieci z moich czasów uczyć się w szkołach.

Layla jest tą osobą, której nie da się nie zauważyć. Zwykle głośna, ironiczna, zawsze gotowa rzucić komentarzem, który rozbawi wszystkich wokół. W grupie znajomych to ona nadaje tempo, rozkręca rozmowy i sprawia że nigdy nie jest nudno. I jednocześnie nikt tak naprawdę jej nie zna. Aiden ma zupełnie inną pozycję. Chłodny, opanowany, zamożny i przyzwyczajony do kontroli, od lat stoi w centrum - jako przewodniczący szkoły, jako ktoś kto zawsze ma plan i rzadko się myli. Ich rozmowy to ciągłe docinki , zderzenie dwóch zupełnie różnych światów i walka o to kto pierwszy odpuści - chociaż żadne z nich nie ma takiego zamiaru. Wśród wspólnych znajomych funkcjonują obok siebie, ale każde spotkanie tylko podkręca napięcie. Problem w tym że mimo wszystko nie potrafią odpuścić. Z czasem granica między niechęcią a czymś znacznie bardziej skomplikowanym zaczyna się zacierać. A kiedy przeszłość, o której Layla nigdy nie mówi, zaczyna wychodzić na jaw, okazuje się, że to co jest między nimi, nie powinno było się nigdy wydarzyć. Bo niektóre historie nie kończą się wtedy, kiedy powinny. A niektóre uczucia pojawiają się dokładnie tam, gdzie nie mają prawa istnieć.

Nie chcę w tych utworach brzmieć, jakbym odkrywała wszystkie tajemnice wszechświata; używać języka, którego mimo finezji nikt nie rozumie; zgrywać nadętej pseudoartystki. Mam zamiar w mojej poezji po prostu przekazać Wam moje rozmyślenia, skłonić Was do refleksji, zainspirować. Więc uśmiechnijcie się i przeczytajcie - nie musicie podniosłym, dramatycznym tonem ani z wymuszonym wdziękiem - a z sercem otwartym na piękno i bolesność świata.

Niektóre słowa rodzą się w ciszy, ale nie są ciche. Pulsują pod skórą, rwą się na powierzchnię, domagają się głosu. Noszone zbyt długo, zaczynają ranić - najpierw w środku, potem na zewnątrz. Te wiersze nie powstały, żeby pocieszać. Nie mają wygładzać ostrych krawędzi ani malować świata w jaśniejszych barwach. Powstały, żeby mówić to, czego nie da się przemilczeć. Każdy z nich to kawałek mroku, ale i lustro - być może zobaczysz w nim własne odbicie. Wejdź ostrożnie. Słowa mogą krwawić.

Różowy goździk symbolizuje wieczną pamięć o osobie nim obdarowaną. Pragnę podarować właśnie ten kwiat każdemu mojemu czytelnikowi - czy to Różowego Goździka, czy Niezapominajek, czy każdej innej mojej twórczości, która pewnie zagości na moim profilu. Chciałabym obiecać wam, że nigdy o was nie zapomnę, mając nadzieję, że wy także nie wyprzecie mnie ze swojej pamięci. Różowy Goździk jest zbiorem emocji, uczuć, przemyśleń, złotych myśli. To ulotna cześć mojej duszy - chwila natchnienia. Esencja. Przyjmijcie ode mnie różowego goździka.

Po prostu zbiór moich wierszy na wpół białych i rymowanych o emocjach i moich odczuciach z nimi związanych.

Lena rozpoczyna nowe życia w wielkim mieście. Nie jest jej łatwo przyzwyczaić się do nowego miejsca i zmian zachodzących w jej życiu. Ale na jej drodze staje przebojowa i wesoła Zuzanna, z którą dziewczyna szybko łapie wspólny język. Problem pojawia się, gdy Lena poznaje ojca swojej przyjaciółki. Aleksandra. Wzbudza on w Lena dziwne uczucia zdenerwowania i onieśmielenia. Dziewczyna próbuję zignorować swoje uczucia, ale gdy i on zaczyna na nią inaczej patrzeć, Lena jest pewna, że musi trzymać się z daleka od swoich uczuć. Bo to uczucie jest niemożliwe. Czy wiek będzie przeszkodą dla rodzącego się uczucia ? Czy można zatrzymać uczucia ?

W ciemnościach nocy, tajemnice były ukryte za zamkniętymi drzwiami, większość z nas przybierała maskę, niektórzy mieli ich tak wiele że gubili się w swoich twarzach. Nesta Cline była nastolatką mieszkającą w Kalifornii,jej życie wydawało się zwyczajne, wypełnione codziennymi obowiązkami i marzeniami o lepszej przyszłości. Jedno wyjście na imprezę, zmieniło jej życie nieodwracalnie a raczej ktoś, kto mógł zrozumieć ją, będąc jej bratnią duszą. Z przeszłości wyłoniły się cienie, które nie dawały jej spokoju. Każdy dźwięk, każdy cień na ulicy przypominał jej o tamtych strachach. Kiedy dziewczyna dokonuje szokującego odkrycia musi zdecydować czy chce odkryć prawdę lub dalej żyć życiem które zesłał jej los.

Moje przemyślenia, amatorskie wiersze

Tomik poezji od serca. Wszystko co w głębi siedzi. Staram się dodawać coś codziennie.

Historia oparta na prawdziwych zdarzeniach

Zapraszam do przeczytania mojego tomiku poezji.

Julia ma 16 lat. Nie umie okazywać uczuć wobec chłopców. Mieszka w Warszawie. Jej rodzice często mają wyjazdy służbowe i często zostaje sama bądź z Wiolettą, jej o rok młodszą siostrą (Wioletta ma 15 lat). Chłopcy są w niej zabujani na maksa. Czy znajdzie swoją miłość? Tajemni Bad Boy'e i ich SMS nie namieszają w głowie?

Zbiór wierszy, poematów, myśli... wszystkiego co wyraża mnie w każdym dniu. Dobrego czytania

Zapowiada mi się płodny okres artystycznie

Spis amatorskich wierszy poświęconych czemuś z czym przychodzi mierzyć się nam na co dzień, autorstwa dość emocjonalnej gimnazjalistki.