Felsefe Stories

Bilgi teorisinin ilk sorusu bilginin mümkün olup olmadığı sorusudur. Bu soruya olumlu cevap verenler genellikle felsefe tarihinde ''dogmatik filozoflar'' olarak adlandırılırlar. Bilginin mümkün olmadığını düşünenlere ise genel olarak felsefe tarihinde ''şüpheciler (septikler)'' denir. Dogmatikler, bilginin neden veya nasıl mümkün olduğuna açıklamalar vermek ihtiyacı duymazlar. Yalnızca bilginin imkanını insanın duyu organlarına, gözlem yeteneğine, aklına veya sezgi yetisine dayandırırlar.

"Onu ilk kez bir vapurda gördüm... Ya da belki de hep oradaydı görmekten korktuğum, unutmaya çalıştığım bir parçamdı Carl." Bu hikâye, bir rastlantının değil, bir iç yolculuğun başlangıcı. Vapurun güvertesinde başlayan o an, iki yabancının değil, bir insanın kendi zihninin karanlık kıyılarına yolculuğudur. Carl, gerçekte yoktu ama ne zaman gözlerimi kapatsam, ne zaman sessizliği dinlesem oradaydı. Bir elinde eski bir çakmak, yüzünde zamanın izleriyle hep aynı soruyu fısıldıyordu: "Kaç kere kaybolursan, kaç kere uyanırsın?" Carl ile Yazılanlar, hayalle gerçeğin, geçmişle şimdinin, insanın kendi benliğiyle hesaplaşmasının hikâyesidir. Her satırda biraz daha kaybolacak, biraz daha kendine yaklaşacaksın.

Aslında sadece gerçekler önemlidir ...

Gerçek olmayanın yanında gerçek olan da hayal edilebilir. Hayaller de insan zihninde belli bir yeri kaplar ve kendisine ait hafıza çekmesi oluşturur. Bu çekmeceden aslında hiç var olmayan, sadece hayal ettiğiniz bir olayı ve bir şeyi düşünerek hazırlayabilirsiniz.

HATA çoklu ve sonsuz evrendeki bir Siyasetçi ve aynı zamanda tanrı katilidir. evrenler arası gezip evrenleri elegeçirmek uğruna savaş veren bir 'hata' idir kendisi. ve bu kitap, HATA ile düşmanlarının hikayesini anlatmak için burada. Xaven ve arkadaşları HATA'yı durdurabilecek mi?

Merhaba sevgili ve değerinin farkında olmayan ama aslında çok değerli olan canlarım. Bu kitabımızda gizli karakterimiz var(siz) ve bunu anlatan yazarımız(sizin hizmetçiniz yani ben). Umarım ruhunuza işlerim ve yazdığım şeyi beğenirsiniz

Mantığı ile hareket eden bir erkek ve kalbinin sesini dinleyen bir kız. Birbirine zıt iki insan.

Felsefik ve Derin Düşüncelerim.

just thoughts in english & turkish by a philosophy student

Zaman dörtnala koşarken biz nallarını çaktığımızı fark etmeden, büyük bir hızla ilerliyoruz. Kara deliğe çekilen yıldızlar gibi yutuluyoruz bir boşlukta. Hiçliğe karşı savaşmayı göze alamayan, alışılmış hayatlarımız ve konforlu sandığımız, o küçük yaşam alanlarımızın içinde savruluyoruz. Ağzımızda ise hep aynı tat, alışılmışlık.. bu hayatın bize sunduğu sıkıcı düzene alışmışız, karşı gelmeyi düşünmemiş, Kabul etmişiz. En kötüsü de kabul edişimizin farkında olup yinede devam etmişiz. Yani, baştan yenilmeyi seçmişiz.

bu bir kitap değil içimi döküyorum ama problemleri söylemeden felsefik. anlık bir şekilde yazılmış yani hiç bir kelimeler silinmiyor ne düşünüyorsam o yazılıyor. umarım seversiniz

This story became part of my reflections on familiarity- for those who think too much, for those who ask questions within themselves. And it is not for them.

Yukarıda bir tanrı var mı yok mu sorusuna bir cevap veremem, fakat bu soruya verebilirim; Ya Tanrı Ölseydi?

Duyguların bir hastalık olarak kabul edildiği bir uygarlıkta, kusursuz görünen düzen binlerce yıldır değişmeden sürmektedir. Bir gün, açıklanamayan bir ölüm her şeyi değiştirir. Geride kalan kayıtlar, yasaklanmış bir geçmişe, unutulmuş bir gerçeğe ve adı tarihten silinmiş bir varlığa işaret etmektedir. Avemira, bu gizemin peşinden giderken yalnızca dünyasının değil, kendi özünün de sandığından çok farklı olduğunu keşfedecektir. Bazı gerçekler unutulur. Bazıları mühürlenir. Ve bazıları, ne kadar derine gömülürse gömülsün, yeniden uyanır. Tözmavıra.