Felsefe Stories

bu bir kitap değil içimi döküyorum ama problemleri söylemeden felsefik. anlık bir şekilde yazılmış yani hiç bir kelimeler silinmiyor ne düşünüyorsam o yazılıyor. umarım seversiniz

just thoughts in english & turkish by a philosophy student

Bilgi teorisinin ilk sorusu bilginin mümkün olup olmadığı sorusudur. Bu soruya olumlu cevap verenler genellikle felsefe tarihinde ''dogmatik filozoflar'' olarak adlandırılırlar. Bilginin mümkün olmadığını düşünenlere ise genel olarak felsefe tarihinde ''şüpheciler (septikler)'' denir. Dogmatikler, bilginin neden veya nasıl mümkün olduğuna açıklamalar vermek ihtiyacı duymazlar. Yalnızca bilginin imkanını insanın duyu organlarına, gözlem yeteneğine, aklına veya sezgi yetisine dayandırırlar.

Yukarıda bir tanrı var mı yok mu sorusuna bir cevap veremem, fakat bu soruya verebilirim; Ya Tanrı Ölseydi?

TÜR: #BLACKSTORY / YERALTI EDEBİYATI "Bu bir 'Genç Kurgu' değildir. Bu, sistemin dişlileri arasında ezilenlerin çığlığıdır." "Sen de onlardan birisin, değil mi? Dişlerinin arasına sıkışmış o sahte kahkahayla, 'Hi hi' ve 'Ho ho'lar arasında ruhunu takas edenlerden... Bu bir hikaye değil. Bu, gömülmeden yaşayanların ağıdı. Bu, senin cehenneminin kuşbakışı görünümü. 196 sayfalık bir hesaplaşma. Teselli yok, pamuk şekerli cümleler yok. Sadece kan, pas ve kötü sarılmış tütün kokan gerçekler var. Okurken nefesin kesilecek çünkü bu sayfalar senin sustuklarını haykırıyor. Köprüden önceki son çıkışa hoş geldin. Maskeni kapının önünde bırak, içeride ihtiyacın olmayacak."

okumak dahi istemeyeceğin bir deneme kitabı

Anlam arayan bir zihnin, kendi mekanik doğasıyla çatışması üzerine karanlık bir iç monolog. Sessizlikten, biyolojiden ve piyanonun bıraktığı geçici melodilerden bahsediyor.

Merhaba sevgili ve değerinin farkında olmayan ama aslında çok değerli olan canlarım. Bu kitabımızda gizli karakterimiz var(siz) ve bunu anlatan yazarımız(sizin hizmetçiniz yani ben). Umarım ruhunuza işlerim ve yazdığım şeyi beğenirsiniz

"Onu ilk kez bir vapurda gördüm... Ya da belki de hep oradaydı görmekten korktuğum, unutmaya çalıştığım bir parçamdı Carl." Bu hikâye, bir rastlantının değil, bir iç yolculuğun başlangıcı. Vapurun güvertesinde başlayan o an, iki yabancının değil, bir insanın kendi zihninin karanlık kıyılarına yolculuğudur. Carl, gerçekte yoktu ama ne zaman gözlerimi kapatsam, ne zaman sessizliği dinlesem oradaydı. Bir elinde eski bir çakmak, yüzünde zamanın izleriyle hep aynı soruyu fısıldıyordu: "Kaç kere kaybolursan, kaç kere uyanırsın?" Carl ile Yazılanlar, hayalle gerçeğin, geçmişle şimdinin, insanın kendi benliğiyle hesaplaşmasının hikâyesidir. Her satırda biraz daha kaybolacak, biraz daha kendine yaklaşacaksın.