Gençlik Stories

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak'ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak'a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada'nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada'ya yönelik konuştum. Ardından Irmak'a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.

Okuldaki herkesin shiplenebildiği bir site kuran Hilal, bir süredir platonik olduğu çocuğun ismini siteye eklemez. Site okulda fazla popüler olmaya başlayınca bu durum çocuk tarafından da fark edilir ve kızın anonim hesabına yazar. "İsmim Hilal bu arada, küçük olmayan Hilal. Ben seninkini biliyorum ama usulen yeniden söyleyebilirsin." "Peki Hilal, küçük olmayan Hilal. Ben Pars Ege ama arkadaşlarım genelde bana Yener der." Modern Külkedisi Masalı. [Düzenleniyor.] Düzenleme Başlangıç Tarihi: 29.12.2025

4N1K evreninde çok yakından tanıdığınız 'Sırık' vardı: Barış Ozansoy. Peki ya Barış'ın her gece evine döndüğünde, yan villanın bahçe duvarında onu bekleyen o sessiz sığınaktan haberiniz var mı? Alina, Barış'ın çocukluk krallığının tek prensesiydi. Onun sessizliği, Barış'ın en büyük sırdaşıydı. Ancak lise yılları başladığında ve "Amazon kızı" Yaprak Ayvaz Barış'ın kalbini esir aldığında, Alina kendi sessizliğinde boğulmaya başlar. Barış, kendi güneşine doğru koşarken; Alina, o güneşin etrafındaki karanlık boşlukta asılı kalmaya razı mı olacaktı?

1894 kışı, Alpler'de zamanı durdurmuştu. Kar fırtınası dünyayla tüm bağları koparırken, unutulmuş bir malikâne iki yabancıyı bir araya getirir. Bozuk saatleri onarmak için gelen suskun usta Julian, zamanı kontrol edebileceğine inanır. Tozlu raflar arasında kayıp mektupları saklayan arşivci Adeline ise zamanın ardında bıraktığı izlere. Fırtına dışarıyı sustururken, malikânenin içinde sırlar uyanır. Saatler yeniden işlemeye başladığında, kalpler çoktan geri dönülmez bir ritme girmiştir. Zamanın sustuğu yerde, aşk konuşur.

Bu hikaye Edgar Allan Poe'nun Gammaz Yürek adlı hikayesinden uyarlanmış, aynı zamanda benim tarafımdan kısa filmi çekilmiştir. KONU Bazı sesler dışarıdan gelmez. Duvarlardan değil, insanın kendi içinden yükselir. Derin için her şey bir oda ile başladı. Paylaşılan bir alan, paylaşılamayan bir sessizlik. Ve geceleri sönmeyen kırmızı bir ışık. Zamanla bakışlar anlam kazandı. Hareketler tehdit gibi algılandı. Gerçek, yavaş yavaş şekil değiştirdi. İki genç kadın, aynı odada ama farklı gerçekliklerde yaşamaya başladı. Biri izlediğini sandı. Diğeri izlendiğini asla fark etmedi. Kalp atışları hızlandıkça düşünceler bozuldu. Sessizlik ağırlaştı. Ve suç, henüz işlenmeden önce zihinde defalarca tekrarlandı. Kalp Atışı, takıntının nasıl bir göze dönüştüğünü, vicdanın nasıl susturulmaya çalışıldığını ve insanın kendi zihninde nasıl kaybolduğunu anlatan karanlık bir psikolojik gerilim. Çünkü bazı suçlar işlendikten sonra değil, düşünülmeye başlandığı anda geri dönülmez olur.

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...

Ayağıma düşen insan kafası ile bilincim kapanmıştı ~~ gözlerimi yavaş yavaş açtığımda karşımda gördüğüm 4 yunan tanrısı ile her şeyi hatırladım hızla gözlerim büyüdü ve ayaklarıma baktım ayakkabılarım kandı "SİZ ŞAKAMISINIZ BUNLAR ÖZEL ÜRETİMDİ" Dedim Ordan abim "Lütfen yine bayılma" Demesine kalamadan zaten bayılmıştı

Bazen en büyük savaş, insanın kendi içinde başlar... Yalnızlıkla büyüyen, geçmişin yaralarıyla yürüyen bir genç kız... Bir gecede değişen hayatlar, suskun çığlıklar ve karanlığın içinden doğmaya çalışan umut. İçimizdeki Karanlık, acıyla güçlenmeyi öğrenen bir ruhun hikâyesi. Bu kitap; korkularla yüzleşmeyi, kaybolurken kendini bulmayı ve bazen bir yabancının bile hayatını kurtarabileceğini anlatıyor. Çünkü herkesin içinde bir karanlık vardır... Önemli olan onun seni mi yöneteceği, yoksa senin mi onu.

Rananın "Deli" arkadaşı kandırır. Peki, devamında ne olacak??

Biz yedi kişiydik ve aramızdan birisi katildi belki de değildi. Biz yedi kişiydik ve bu grup ya ölümle dağılacaktı ya arkadaşlıkla. Biz yedi kişiydik ve bir kızın ölümüne şahit olmuştuk. Biz bir kızı ikinci kere öldürmüştük. Biz yedi kişiydik, bir kızın hayallerini iki kez öldürmüştük ama toprak atmamıştık. Şimdi ne olacaktı diye soruyordum kendime ama yanıtını bile bilmiyordum. Biz yedi kişiydik, bir yağmurun altında terk edilmiş çocuklar gibi ortada çaresiz kalmıştık. Biz yetişkin yedi kişiydik ve biz çocuklar gibi korkuyorduk.

simayildirim: Ben sadece akraba evliliğini sevmediğimi dile getirdim simayildirim: Evlenmeyeceğiz yani kaankaradag: Not aldım, iki ay on gün sonra görüşelim

.

Gökçe eskiden bağımlısı olduğu adamı tam anlamıyla unutmuşken geri dönse ne olur diye düşünmeden unuttu ama bilmediği bi şey vardı bağımlısı olduğu adam onu ilk gördüğü anda bal rengi gözlerine bağlanmıştı...

"Yine de benimle mi olmak istiyorsun?" "Tabii ki Zalia, sen benim tek varlığımsın."

Ağlamayı bırakıp her şeyi tek tek yazmaya karar verdi.Ya tarih olacaktı ya da tarih yazacaktı. Ben Gökçe her şey asla aşık olmam dediğim insana aşık olmamla başladı ya da bitti. Çocukken sevgisiz bir ailede büyüdüm kendimi asla sevemedim hayatımda sadece sınavlar vardı bir de kaygı bozukluğu. Ve bununla ilgili hiçbir şey yapmayan ebeveynlerim... Kötü gelen sınav sonuçları sonrası daha kötü gelen bir baba korunmasız bir anne ve babasından korkan diğer kardeşler evet size her şeyi anlatacağım Kendimle ilgili bir şeyleri anlamaya keşfetmeye 24 yaşımda başladım kendime 24 yaşıma kadar asla saygı duyamadım ve kendime saygı duymadığım için de ilk aşkımı kaybettim

Her şey başladığı gibi bitemez değil mi? Bizim hikayemizin bir sonu var. Bir oyun oynadık ve kazanana zaman karar verdi. Orda başlayan aşkımız ölümsüz oldu ben seni bekledim peki ya sen?