Kayıp Stories

Ruhun, gözlerinden sızan bir zehir gibi saklanamadığı bir hanedanda; Leo, bir 'hata' değil, gizlenen en büyük günahtı. Julian Valerius'un o buz gibi dokunuşu, oğlunu koruyan bir kalkan mıydı yoksa varlığını reddeden bir pranga mı? Bir tarafta camdan bir kafes, diğer tarafta kanla yıkanmış bir gerçek... Noel'in sahte ışığı Leo'nun karanlığını aydınlatmaya yetecek mi, yoksa babalarının mirası olan o karanlık, her ikisini de aynı mezara mı gömecek? Kavanoz kırıldı, sırlar döküldü... Şimdi kanın çığlığı, intikamın fısıltısına karışıyor."

Asyayı arıyan numara kimdi? Ve neden aradı? Serra nereye kayboldu?

Bir gece. Bir tartışma. Ve sabaha karşı boş kalan bir ev. Ada, sinirle kapıyı çarpıp çıktığında kimse onu durdurmadı. Çünkü herkes, bazı şeylerin konuşulmamasının daha güvenli olduğuna inanıyordu. Telefonu şarjda kaldı. Saatler geçti. Ada geri dönmedi. Ama bu bir kayboluş hikâyesi değil. Bu, susmayı seçenlerin hikâyesi. Geçmişte "kaza" denilerek kapatılmış bir ölüm, yarım kalan cümleler, hatırlamak istemeyen hafızalar ve gerçeği normalleştiren bir arkadaş grubu... Herkes masum, herkes suç ortağı. Çünkü bazen kimse öldürmez; ama herkes susar. Herkes susarsa, bu gerçekten kaza mı olur?

Bir bina, yüz yirmi sekiz kişi ve sayısız düşman. Yöneticiler ve onların yönetiminde yaşayanlar... "Biz aslında bizim hiçbir zaman anlayıp bilemeyeceğimiz bir amaç uğruna feda edildik." 04.07.2024

Arya paramparça,peki o parçalardan birinde kendinizi bulmaya ne dersiniz?

Savcı olan babasının 5 yıl önceki kaybolmuşunu araştıran Ayaz kendini büyük bir gizemin içinde bulur.

Kendimi denedim

Moda burnun da bir adam Ucu sızlarken ruhumun Kıyısında buldum kendimi Kıyısında Tam da şu anda duygularımın tam kıyısında Ben yok burada ben yok kayıp Sen tam da karşımda Moda burnun da bir adam Soluğumun tam ucunda Oturuyorum sıkışıyorum kendime Susmalarıma soktum kelimelerimi En derinlere kıyısında tam şu anda Denizin en dibinde bir çukur kazıp Dalgalara boğdum kendimi Sense karşımda moda burnunda bir adam Hayallerin mi satılık çözemiyorum Kayalaramı bağlasak duyguları Bilemiyorum Ben burada yok ben kayıp Sızlarken ucu sözlerimin Titrer yine ellerim Ellerim soğuk Ellerim yok Mevsimse yazı andıran bir güz Kandırıyorum kendimi Nazlıyorum bende ki beni Kaçmak istemez iken Saklanıyorum dalgaların vurduğu Kapatıyorum kıyısını ruhumun Sen karşımda moda burnunda bir adam Gülüşün sıcak estirir Mevsim mi demiştim Aylardan aralık sonu

Aşk yok olmaktır.

" Lidya kendine gel, Lidya!!" Bir hışımla yattığım yerden kalktım yine rüyamda aynı şeyi görmüştüm, artık dayanamıyordum kararımı vermiştim " Benimle misin değil misin?" ...

If you read me, it means you're mentally ill:)

Talihsiz bir kaza sonucu hayata tek başına tutunmaya çalışan İnci'nin karşılaştığı ve ona bazen şans getiren o insanla yaşadıkları tüm güzellikler ve zorluklar...