Kayıp Stories

Bir zar attım hayatın tam ortasına ya hep yek olup kaybolacağim yada dü şeş olup sonsuz.

...

Aşk yok olmaktır.

Asyayı arıyan numara kimdi? Ve neden aradı? Serra nereye kayboldu?

Moda burnun da bir adam Ucu sızlarken ruhumun Kıyısında buldum kendimi Kıyısında Tam da şu anda duygularımın tam kıyısında Ben yok burada ben yok kayıp Sen tam da karşımda Moda burnun da bir adam Soluğumun tam ucunda Oturuyorum sıkışıyorum kendime Susmalarıma soktum kelimelerimi En derinlere kıyısında tam şu anda Denizin en dibinde bir çukur kazıp Dalgalara boğdum kendimi Sense karşımda moda burnunda bir adam Hayallerin mi satılık çözemiyorum Kayalaramı bağlasak duyguları Bilemiyorum Ben burada yok ben kayıp Sızlarken ucu sözlerimin Titrer yine ellerim Ellerim soğuk Ellerim yok Mevsimse yazı andıran bir güz Kandırıyorum kendimi Nazlıyorum bende ki beni Kaçmak istemez iken Saklanıyorum dalgaların vurduğu Kapatıyorum kıyısını ruhumun Sen karşımda moda burnunda bir adam Gülüşün sıcak estirir Mevsim mi demiştim Aylardan aralık sonu

KAYIP.ŞEHRİN SIRRI

Bir gece. Bir tartışma. Ve sabaha karşı boş kalan bir ev. Ada, sinirle kapıyı çarpıp çıktığında kimse onu durdurmadı. Çünkü herkes, bazı şeylerin konuşulmamasının daha güvenli olduğuna inanıyordu. Telefonu şarjda kaldı. Saatler geçti. Ada geri dönmedi. Ama bu bir kayboluş hikâyesi değil. Bu, susmayı seçenlerin hikâyesi. Geçmişte "kaza" denilerek kapatılmış bir ölüm, yarım kalan cümleler, hatırlamak istemeyen hafızalar ve gerçeği normalleştiren bir arkadaş grubu... Herkes masum, herkes suç ortağı. Çünkü bazen kimse öldürmez; ama herkes susar. Herkes susarsa, bu gerçekten kaza mı olur?

Ruhun, gözlerinden sızan bir zehir gibi saklanamadığı bir hanedanda; Leo, bir 'hata' değil, gizlenen en büyük günahtı. Julian Valerius'un o buz gibi dokunuşu, oğlunu koruyan bir kalkan mıydı yoksa varlığını reddeden bir pranga mı? Bir tarafta camdan bir kafes, diğer tarafta kanla yıkanmış bir gerçek... Noel'in sahte ışığı Leo'nun karanlığını aydınlatmaya yetecek mi, yoksa babalarının mirası olan o karanlık, her ikisini de aynı mezara mı gömecek? Kavanoz kırıldı, sırlar döküldü... Şimdi kanın çığlığı, intikamın fısıltısına karışıyor."

''Yolumu kaybettiğimi sandım. Peki bu ne anlama geliyor?''

Hissettiklerimi yazıyorum. Bazen sessiz bir gecede. Bazen aydınlık bir sabahta. En güzel sözler gün doğumunda doğar. En güzelleri gün batarken tutulur.

17 yaşında olan Minel bir cumartesi sabahı kahvaltısını yapıyorken babasının gazetesinde ilginç bir haber görür haberde ise "İKİZİNİ HERYERDE ARIYOR"

Arkeoloji bölümü okuyan bir grup staj yapmak üzere Nevşehir'in bir ilçe köyüne gönderilir. Bu köyün adı Sopeli olarak geçer. Sopeli'de henüz yeni kazı çalışmalarına başlanmıştır. Bir vaha üzerinde yapılan bu çalışma ilk başta oldukça kıymetsiz görünürken, staj için gelen grubun araştırmaları üzerine doğaüstü ve paranormal olaylar ile zıvanadan çıkacaktır. Konum bilgisi, olay ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.

Savcı olan babasının 5 yıl önceki kaybolmuşunu araştıran Ayaz kendini büyük bir gizemin içinde bulur.