Kurgu Stories

Bir okul. Bir sınıf. On üç sıra. Her şey sıradan bir okul gününde başladı. Ta ki bir öğrenci, 13. sırada ölü bulunana kadar. Kimse ne olduğunu bilmiyor. Kimse katilin kim olduğunu bilmiyor. Ya da en azından öyle sanıyorlar. Çünkü katil hâlâ onların arasında. Aynı koridorlarda yürüyor, aynı derslere giriyor, aynı insanlarla gülüyor. Ve en korkuncu... Katili bu hikâyeyi başından beri kendi gözleri ile görüyorlar. Bazı sırlar açığa çıkmak için değil, bir sonraki kişiyi susturmak için saklanır. 13. Sıra - Herkesin bir sırası vardır.

bazen de ardenci

denedik biseycikler

Mutluluk, bu totaliter cehennemin elindeki en kusursuz kitle imha silahıydı." Sika Siber İstihbarat Merkezi'nin 44. katında, insanlığı "sahte bir cennet ve zorunlu bir mutluluk" illüzyonuyla uyuşturan algoritmaların yaratıcısı Kaelen Voss, her klavye vuruşunda kendi vicdanını darağacına gönderiyordu. Ta ki siber kovanın derinliklerinde, sistemin lanetlediği antik bir metnin ve yeraltından vuran organik bir kalp atışının izini bulana kadar. İnsanlığın uysal birer kadavraya dönüştüğü, acının yasaklandığı ve özgürlüğün ağır bir lanet sayıldığı bu gürültü imparatorluğunda; Kaelen, her şeyi göze alarak siber kulaklığını çıkarıyor ve çıplak gerçeğin karanlığına adım atıyor. Tiranlığın sahte aynasını içeriden çökertecek bir Truva Atı'na dönüşen bir analistin, zihin kalesini koruma savaşı başlıyor. Ayna Etkisi, insan psikolojisinin, gönüllü köleliğin ve özgürlüğün ağır sorumluluğunun felsefi bir manifesto gibi işlendiği soluk soluğa bir uyanış hikayesi.

Gerçekten de kibritsin. Beni tek bir kelimenle yakabiliyorsun.

Ya Teomanla Deniz eskiden sevgili olsaydı?

"Eskisi gibi olamaz mıyız? Onu mu kastediyorsun?" Göğsü hızla inip kalkarken ayağa kalktım ve ellerimi silkeledim. Adımlarımı hızlandırırken konuşup konuşmamak arasında kalktım. "Rüyanda bile zor görürsün." Omzumun üstünden baktığımda başını hafif yana eğmiş sırıtıyordu. "Çok kendinden emin konuşma, Kolçe."

Ben: Bir dakika. Bilinmeyen: Efendim? Ben: Madem yanlış kişiye yazdın... Ben: Neden bu saatte uyumadığını da söyle bari.

Kural basitti: En büyük aşklar kavgayla başlar. Aynı bizim aşkımız gibi.

Teomanla Deniz arkadaşlıktan aşka bir ilişki yaşasaydı?

Teoman gülerek konuştu "Ama Deniz kızıııımmmm kalbimi kırıyorsun" gözlerimi kapattım. "Ulan sen Dua et kafanı kırmıyorum hırt!"

İki farklı insan. İki farklı sınıf. İki farklı şube. Aynı ilgiler. Bir kez denk geliş. Tek seferde edebiyat çıkmazına giriş. İkimiz bir çıkmaza girmiştik ve bu edebiyat sayesindeydi. Burası edebiyat çıkmazıydı. Fiziksel olarak kaçsak da ruhsal olarak her adımda daha da kaybolduğumuz bir çıkmaz. Ben Eylül ve bu çıkmaz yuvam olmak üzere... Yıldızlara dokunmayın yanarsınız...

Bir kitap düşün... Ne yazarını biliyorsun, ne de nasıl eline geçtiğini. Ama bir gün o kitabın sayfalarında kendi hayatından parçalar görmeye başlıyorsun. Tesadüf mü? Yoksa bazı hikâyeler, daha yaşanmadan önce mi yazılır? Son sayfaya gelmeye cesaretin var mı?

bazı insanlar hayatımıza sessizce girer. efe için arda da öyleydi. aynı sınıfta olduğu, uzaktan izlediği ve hislerinden haberi bile olmayan biri... ta ki bir müzikal, bir proje ve birlikte geçirilen uzun saatler aralarındaki mesafeyi değiştirmeye başlayana kadar. başta sadece efe'nin hissettiği şey, zamanla arda'nın da farkında olmadan içine çekildiği bir hikâyeye dönüşür. her şeyin güzel gittiğini düşündükleri bir anda ise hayat, ikisinin de planlamadığı bir değişiklik getirir. ve bazen bir insanın hayatından çıkması, gerçekten gittiği anlamına gelmez.

jungkook üniversiteden arkadaşlarıyla akşam gittiği kafe//bar konseptli mekanda arkadaşlarının şakası sonucu uyuya kalır, fark edilmediği için dükkan geri açılana kadar orada kalır. Sabah dükkanı açarken fark eden mekan sahibi Taehyung sayesinde hikayeleri twitterda popüler olur. çiftler: taekook, yoonmin, namjin. çerezlik fic uzatmıcam.

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...

Göğsünde yanan o kor, sıradan bir kabusun izi değildi. Yirmi dokuz yıl boyunca saklandığı sefil uykudan uyanan tek şey Barış'ın bilinci de değildi... Gök kubbe çöktüğünde dökülen kanlar kurumadı; sadece unutulmanın zifiri karanlığına gömüldü. Şehirlerin, devasa holdinglerin ve ışıklı bulvarların ardında hüküm süren kadim panteonlar, bin yıldır tek bir ihtimalden korkarak yaşadı: Unutulanların geri dönüşü. Şimdi boş bir kitabın yaprakları kızıl bir dumanla tutuşurken, insanlığın kaderi ile göklerin yarım kalmış hesabı aynı damarda kesişiyor. Ancak sarsılmak üzere olan tek şey bu dünya değil. Çünkü bent bir kez yıkıldığında, gölgelerin arkasındaki gerçek efendiler de uyanacak. "Devrilmez sanılan gök çöktü. Şimdi sıra, hesabı kapatmakta."

Hikâye, ana karakterin hayatının bir anda gizemli ve tehlikeli olaylarla değişmesini anlatıyor. Başlangıçta her şey normal görünürken, karakter kendisini geçmişten gelen sırların, güvenilmez insanların ve çözmesi gereken gizemlerin ortasında bulur. Yaşanan olaylar ilerledikçe hem çevresindeki insanların gerçek yüzünü hem de kendi geçmişiyle ilgili saklanan gerçekleri öğrenmeye başlar.