Rastgele Stories

İnsanlar dünyanın devletler tarafından yönetildiğine inanıyordu. Oysa beş yüz yıldır kimsenin bilmediği bir düzen vardı. Kanla başlayan, kurallarla ayakta duran ve sırlarla korunan bir meclis... ARDELHAN. Bu isim, yalnızca o kapının ardına girenlerin bildiği bir gerçeği saklıyordu. Çünkü o kapıdan geçmek için zenginlik, güç ya da unvan yeterli değildi. Sadece kanını vermen gerekiyordu. Ben hayatım boyunca bana verilen görevi yerine getirmek için yetiştirildim. Acıyı öğrendim, susmayı öğrendim ve asla pes etmemeyi öğrendim. Fakat hiçbir eğitim, beni karşıma çıkacak gerçekle hazırlayamazdı. Çünkü bazı sırlar öğrenilmek için değil, insanı değiştirmek için saklanırdı. Ve bazı aşklar... Beş yüz yıllık bir düzeni bile yıkmaya yeterdi. ARDELHAN, kanla yazılmış kuralların, yasakların ve imkânsız görünen bir aşkın hikâyesidir.

Bazı anılar vardır. Ne kadar zaman geçerse geçsin insanın içinde yaşamaya devam ederler. Daren Arın'ın hayatı da arkadaşları, ailesi, yarım kalmış bir aşk ve henüz farkında olmadığı bazı kırgınlıklarla ilerliyordu. Ta ki sıradan başlaması gereken bir gün, hayatını ikiye bölen o ana kadar... Sonrasında zaman onun için durdu. Ama dünya durmadı. İnsanlar değişti. Bazı bağlar koptu. Bazı insanlar bekledi. Bazılarıysa çoktan gitmişti. Daren geri döndüğünde ise geçmiş hâlâ onunlaydı. Ya da öyle olduğunu sanıyordu. Çünkü hatırladığı her şey doğru olmak zorunda değildi. Sevdiğini sandığı insanlar, nefret ettiğini düşündüğü anılar ve hiç yaşanmamış gibi görünen bazı acılar arasında Daren'in zihni ona kendi gerçeğini anlatmaya başlamıştı. Peki insan, kendi hatıralarına güvenemiyorsa gerçeği nereden bulabilirdi? Belki de bazı hikâyelerde asıl mesele geçmişi hatırlamak değil... Hangisinin gerçekten yaşandığını bulmaktır.

/ requests are opened / ~ 170725 #657 ~ 170815 #534 in NON-FICTION🎉

[ENG] this book(?) is kinda a diary for me so.. i'm sorry you're triggered by it. I'm posting what i feel so this is my warning lol U can write me if you need someone to talk, i'll listen 💜 [TR] bu kitap(?) günlük gibi bir şey benim için eğer sizi tetikleyecek bir şey yazıyorsa üzgünüm. Ne hissettiğimi yazıyorum,, bu da uyarım olsun :) Eğer konuşmak isterseniz bana yazabilirsiniz, dinlerim 💜

Her insan, hatırladığını sanır. Oysa bazı anılar silinmez; çünkü hiç var olmamıştır. Bu roman, hafızası sıfırlanmış bir kimliğin, adını hatırlamadan varlığını ispat etme savaşını anlatıyor. Bir akademi... dışarıdan bakıldığında prestijli, içeri girildiğinde ürpertici. Bir sistem... sorulara değil, sessizliğe değer veren. Ve bir çiçek: Asfodel. Ölümle yaşamın arasında, hafızanın kıyısında açan bir çiçek. Bu hikâye, yalnızca bilimkurgu ya da karanlık akademi anlatısı değildir. Bu, "ben kimim" sorusuna verilen en karanlık cevaplardan biridir. 313 sadece bir numara değil. O, sisteme karşı ilk çatlağın, hafızasız bir devrimin başlangıcıdır. Eğer bu sayfaları çevirmeye cesaret ettiysen, bir uyarı: Gerçek her zaman kurtuluş değildir. Bazen uyanmak, kabusun kendisidir.

0533**:ULAN OROSPU COCUGU 0533**:CİKMA LAN MAHALLEYE ANANİ SİKİCEM SENİN Siz:sen ne demek istiyosun rambo ya Siz:sen kimsin amk sizofreni gecenin 3'ünde yazıyosun 0533**:ne diyosun siktiğimin salağı Siz:yanlış numara amk *dikkat yanlış numara* adlı yazılmış ilk kitaptır.

Bazı gidişler veda değildir, Sadece ertelenmiş bir başlangıçtır. ^Modern Mahalle kurgusu^

poyrazbilkay: mesajlarıma bakar mısın bilmiyorum ama seni seviyorum umay: ben teşekkür ederim ama beni sevmen için bir sebep yok adımı bilmediğine hatta beni hiç görmediğine yemin bile edebilirim poyrazbilkay: haklısın seni sevmem için bir neden yok ama sen demiştin insanlar tanımadığı kişilerden sebepsiz yere nefret duymaya başladı, diye eğer insanlar sebepsiz yere nefret edebiliyorsa sevebilirler de umay ben de sevmeyi seçtim sebepsiz yere @golosmysley

Yıllardır ayrı kaldığı ailesinde neler değiştiğini bilmeden gelen kızımızın kapısını çalan aşkla beraber yükseliş hikayesi. (EĞLENCESİNE YAZIYORUM YAZIM NOKTALAMAYA TAKILMAYIN)

Kadının ateşi her yeri aydınlatıyordu ama, bir tek o adam karanlığında asla ödün vermiyordu. "Benim ışığım seni aydınlatmaz ama, senin karanlığın aydınlığıma gölge oluyor." "Gölgeyi de sevebilirsin, ben aydınlığı seninleyken sevdim." Ateşle temsil edilen bir kadın ve karanlıkla simgelenen bir adam arasında derin bir metaforik ilişki anlatılıyor. Kadının ateşi aydınlatıcı bir güçken, adamın karanlığı her şeye hükmeden bir varlık olarak betimleniyor. Kadın, ışığının adamı aydınlatamayacağını fark ederken, adam ise karanlığının derinliğinden ödün vermiyor. Kadın, adamın karanlığına rağmen onu sevdiğini ifade ederken, adam ise kadının aydınlığını sevdiğini belirtiyor. Bu karşılıklı sevgi ve anlayış, zıtlıklar arasında bile bir bağ kurulabileceğini ve birlikte var olmanın mümkün olduğunu yansıtıyor. ALTINYÜZLER Yağmurun Kıvılcımı 🕯️🗝️

Bir veteriner sıkılınca raskele bir numara yazıp mesaj yazarsa nolur? Siz=NABERRRRR 05**=Sen kim sin

Kitaplarınızı tanıtıyorummm... Buyrunuzzzz✨✨✨