Realizm Stories

Siedem dni po wyjściu z ośrodka Marek próbuje wrócić do normalnego życia. Tyle że „normalne" już nie istnieje. Świat, który znał, zmienił się - wszczepy poprawiają pamięć, kontrolują emocje i naprawiają ludzi szybciej, niż ci zdążą zrozumieć, co stracili. Gdy przypadkowa ulotka ujawnia jedno zdanie - „Status: uczestnik" - Marek zaczyna podejrzewać, że jego życie wcale nie należy już do niego. A najgorsze pytanie brzmi: co, jeśli coś w jego głowie już działa... i nie zamierza się wyłączyć?

W cieniu wspomnień, tajemnic i nieprzepracowanych traum, Ewa wraca do domu, którego nienawidzi. Tam, gdzie echo dawnych krzyków, gorzkich wspomnień i głęboko skrywanych sekretów wciąż unosi się w powietrzu. Kiedy po śmierci matki decyduje się posprzątać dom rodzinny przed jego sprzedażą, odkrywa coś, czego nie była w stanie przewidzieć - przeszłość, która okazuje się o wiele mroczniejsza, niż mogła przypuszczać.

Miasta kryją w sobie różne tajemnice. Niektóre głębokie, okrutnie cudowne i przepięknie wypaczone. Tu masz okazje zgłębić niektóre z nich. Formalnie, zbiór creepypast o Warszawie. Nieformalnie, sprawdzenie ile z nich jest prawdziwych jest czymś, co pozostaje dla czytelników. Oraz za co nikt nie weźmie odpowiedzialności...

Przychodzi ten moment, w którym należałoby coś wreszcie opublikować. Tekst masz gotowy, zredagowany, cieplutki jak bułeczka dopiero z pieca wyciągnięta i nic tylko zjeść. Wbijasz zęby, słuchasz, jak skórka chrupie, już się delektujesz smakiem, aż tu nagle gorąc straszny i pysk cały poparzony. Tak i tutaj z tymi tekstami. Gotowe, zredagowane, okładka przyszykowana, ale jeszcze ten opis należałoby przykleić jakiś, bo z opisem sto razy więcej wejść niż bez opisu. Więc szkoda taki opis pominąć, zostawić na potem, bo jak człowiek zna to, co człowiekiem nazywane przez ogół, to wie, że to "potem" bardzo szybko zamienia się w "nigdy". Więc siadam z heroicznym zamiarem stworzenia monumentalnego opisu. Uruchamiam przeglądarkę, wchodzę na wattpad i nagle do głowy zachodzą pytania. O czym? Jak? Odpowiedzi znajduję jakieś wymijające, byle tylko wsadzić sobie w łeb i zaczynam. Powoli, po literce wystukuje, jednym palcem najpierw i jakimś trafem powstaje pierwsze słowo. Słowo za słowem i bach, mam jakieś tam zdanie. A wszystko to bez sensu, podobne rozbitej wazie co ją dziecko zaczęło naprawiać. Bo co można napisać o zbiorze opowiadań, które w żaden sposób nie są ze sobą powiązane? Jest zbiór. Cała filozofia.

Najprzeróżniejsza poezja, o zdywersyfikowanej tematyce, jaka wypływa spod moich palców.

Dosyć prosta historia o tak właściwie normalnym życiu nastolatka(płci głupszej), która być może kogoś zafascynuje. Krystian był dosyć nieśmiałym chłopakiem, który trzymał się na uboczu, jednak poznanie Klaudii dodało mu pewności siebie i zachęciło do życia.