Sessizlik Stories

Bir gece. Bir tartışma. Ve sabaha karşı boş kalan bir ev. Ada, sinirle kapıyı çarpıp çıktığında kimse onu durdurmadı. Çünkü herkes, bazı şeylerin konuşulmamasının daha güvenli olduğuna inanıyordu. Telefonu şarjda kaldı. Saatler geçti. Ada geri dönmedi. Ama bu bir kayboluş hikâyesi değil. Bu, susmayı seçenlerin hikâyesi. Geçmişte "kaza" denilerek kapatılmış bir ölüm, yarım kalan cümleler, hatırlamak istemeyen hafızalar ve gerçeği normalleştiren bir arkadaş grubu... Herkes masum, herkes suç ortağı. Çünkü bazen kimse öldürmez; ama herkes susar. Herkes susarsa, bu gerçekten kaza mı olur?

...

Öylesine yazdım slm

bu aile baskısı ile büyüyen travmaları olan bir kızın hikayesi ve birinin gelip kızı o yalnızlıktan,o gürültüyle dolu sessizlikten kurtarması,ona bütün yaşadığı şeylerin yerinde güzel anılar bırakmasına yardım etmesi

05***: Bir hayalin en uzun kaç dakika yıkılmadan kalabildi? ~~~ • Tüm hakları saklıdır • Kapak tasarımı şahsıma aittir • Yarı texting

(2. Kitap)- çünkü bazı karakterler yalnızca unutanların arasında yaşar.

ÖYLESİNE YAZILAN BİR KİTAPTIR...

Aşk yok olmaktır.

Bir kızın hayallerine giden yol...

Her zaman adaletin ve doğru olanın peşinde olan Narya ,bir gün masasında olan dosyanın kapandığını görmesi üzerine ,küçük bir kızı kaçırmak zorunda kalır ve onu korumaya başlar. Bunlar olurken aynı zamanda gizemli mektuplar almakta olan Narya olayı çözmek için uğraşır. Gecmişini ne kadar geride bırakmak istesede, geçmişi Narya'nın peşini bırakmaz.Gizemli mektuplar kimden geliyordu?Ne için geliyorlar? Bu sırada memlekitinde bırakmak zorunda olduğu lise aşkıyla ve düşmanı olan adamla yeniden yolları kesişir. Peki Narya hem geçmiş aşkıyla hemde düşmanıyla aynı anda ne yapacak?Gizemli mektupların sırrını çözebilecek mi?Gizemli mektuplar sadece ona mı geliyor?

İkinci el bir kulaklık aldım. Eskimiş bir eşya, tıpkı hayatım gibi... Yurtta büyüyen, hep başkalarının eskileriyle yetinmek zorunda kalan bir kızım ben. Kendime ait tek bir şeyim yoktu. Ta ki... ...kulaklığın içinden bir ses gelene kadar. "Oh be... sonunda aldı biri bu kulaklığı." Bu bir arıza değildi. Bu bir tesadüf de değildi. Bu, beni anlayan ilk şeyin-bir sesin-hikayesiydi. Yalnızlık, geçmişin gölgeleri ve bir kulaklıkla başlayan sıradışı bir bağ. Korkacak mıyım? Yoksa sonunda birine güvenebilecek miyim? Bazı sesler, sadece duyulmaz... Kalbe işler.

Bir gün, sokakta yürürken yerde yatan bir insan cesedinin üzerinden öylece geçeceğiz. Ne başımızı çevireceğiz, ne de yavaşlayacağız. Tıpkı bugün, ölmüş bir kedi ya da köpeğin yanından umursamadan geçtiğimiz gibi.O gün geldiğinde, kimse şaşırmayacak. Çünkü sessizlik bize çoktan alışmış olacak.Kitaplarda okuduğumuz o adaletsiz dünyada, masumları canice öldürenleri bir halkın birleşip aynı acımasızlıkla yok etmesini; şahitlerin ise adaletin yüzüne bakıp, sonra gözlerini ondan bilerek çevirmesini bekliyorum. Ama yolumuz, adalete değil, karanlığa gidiyor...