Ailemiz Stories

Kardeşlik Mührü (The Seal of Brotherhood) adı, bu ailenin ebedi huzurunun ve sarsılmaz birliğinin yeni adı olsun. İşte hikayemizin bu güzel finalini taçlandıran, "Kardeşlik Mührü" ailesinin son dikey fotoğraf karesi: Bu karede, New York'un o muazzam gün batımı manzarası eşliğinde, Lucas, Jace, Stefan, Camila, Filix, Marcel, Erian ve Liam'ı sarsılmaz bir sevgi çemberi içinde görüyoruz. El ele, omuz omuza duran bu sekiz can, Alaric'in karanlığını yenmiş ve birbirlerine olan "mühür"lerini bu huzurlu sahnede ölümsüzleştirmişler. Tüm bu yolculukta onlara eşlik ettiğin için teşekkür ederiz. Kardeşlik Mührü, sonsuza dek huzurla parlayacak.

Yirmi yıl önce aynı sancıyla dünyaya gelen, ruhları birbirine görünmez zincirlerle bağlı üçüzler; Elias, Aris ve Lara... Aralarındaki o kutsal bağ, yirmi yıl süren kanlı bir yalanla zehirlendi. Bir vampir olarak uyanan Elias, yüzündeki o nefret dolu kurt lekesini her sabah aynada bir lanet gibi taşırken, yanında aynı gün doğduğu kardeşi Aris'in bir kurt adama dönüşmesini izlemek onun en büyük işkencesi oldu. Ailesini katledenlerin kurtlar olduğuna inanan Elias, öz kardeşi Aris'e her baktığında katillerinin yansımasını gördü. Bu iki devleşmiş öfkenin arasında, bir cadı olan Lara, solmaya yüz tutmuş bir çiçek gibi her gün biraz daha bitkin düşse de, üçüzlerini bir arada tutmak için kendi acısını kalbine gömdü. O fırtınalı gecede, Elias nefretle babası Marsel'in heykelini çamurun içine fırlattığında; üçünün de göğsüne aynı anda keskin bir ağrı saplandı. Çünkü onlar üçüzdü; birinin canı yandığında diğerleri kanardı. Ve o an, mermer heykelin gözlerinden süzülen gerçek yaşlar yağmura karışırken, yirmi yıllık devasa yalanın ilk çatlağı, bu üç ruhun tam ortasından geçti."

Yuhla: Kopan Bağlar Yuhla gezegeninin sekiz varisi, bir gecede her şeylerini kaybetti. Anne ve babaları öldürüldü, güçlerini bağlayan kadim kolyeleri söküldü ve her biri evrenin farklı köşelerine birer ganimet olarak satıldı. On yıl boyunca birbirlerini ölü sanan bu sekiz kardeş, şimdi paslı zincirlerini kırmak zorunda. Kehanet net: Sekiz parça birleşmezse, Yuhla asla uyanmayacak.

m öö m

Hastanenin o ağır, ilaç kokan koridorlarında tek duyulan şey, makinelerin ritmik ve sinir bozucu sesiydi. Sefer Ağa yatağa adeta çivilenmişti; gözleri bir şeyleri anlatmaya çalışsa da bedeni ona ihanet ediyordu. Kapı büyük bir gürültüyle açıldığında içeri giren Aslan, Çağrı, Alaz ve Yiğit'in yüzündeki buz gibi ifadeyi gördüm. Ahsen ise tam kapının önünde, elinde tableti ve ağzına kadar dolu valiziyle duruyordu. O meşhur, herkesi kandıran 'kız kardeş' maskesi artık tamamen düşmüştü. Yüzünde, bu zamana kadar sakladığı o soğuk ifadeyle abilerine baktı." "Yiğit hırsla yanındaki sandalyeyi devirip Ahsen'in üzerine yürüdü, 'O mektubu okuduk Ahsen! Kim olduğunu, neyi çaldığını, hayatımızı nasıl bir enkaza çevirdiğini biliyoruz artık!' diye bağırdı. Ahsen hiç oralı olmadı, sadece zafer kazanmış bir komutan edasıyla gülümsedi. 'Öğrenmişsiniz demek... Geç kaldınız. Ben artık bu yalan dolu hayatın, bu sizin 'mükemmel' ailenizin bir parçası değilim,' dedi. Bakışlarını yatakta kıpırdayamayan babasına çevirdiğinde sesi daha da soğuklaştı: 'Beni evladın gibi büyüttüğünü sandın, değil mi? Oysa ben senin o çok sevdiğin şirketini, onurunu ve tüm geleceğini adım adım yaktım. Gerçek ailemi bulmaya gidiyorum, beni bir daha asla bulamayacaksınız.'" "Ahsen masanın üzerine bir kağıt bıraktı, 'Sizinle paylaştığım her ekmek zehir zıkkım olsun. Paralarınızla, mülkünüzle batın! İnşallah hepiniz ölürsünüz,' yazan notu sanki bir hançer gibi masaya çiviledi. Aslan ona hamle yapacakken Ahsen gölge gibi odadan süzülüp çıktı. Topuk sesleri koridorda yankılanıp kaybolurken, odada boğucu bir sessizlik kaldı. Not masada öylece duruyordu, abiler öfkeden çıldırmış haldeydi, babaları ise sadece sessizce akan gözyaşlarıyla o nota bakabiliyordu. Artık o odada bir aile değil, birbirine yabancılaşmış dört adam ve çaresizce

"Otuz yıl önce bir fırtınayla yer değiştiren beşikler, bugün Karadeniz'in hırçın dalgalarında hesaplaşıyor. Kimin düşman ocağında bir emanet, kimin öz evinde bir yabancı olduğu; masaya fırlatılan milyonlarla ve aile içi ihanetlerle gün yüzüne çıkıyor. Bir tarafta sürgün edildiği topraklara bir imparator olarak dönen 'ana kuzusu' Yiğit, diğer tarafta Viyana'dan buz gibi bir hırsla dönen Yaz... Zenginoğulları ve Kırılmazlar arasındaki bu savaşta artık sadece kan değil, onur ve vefa da namlunun ucunda. Kan bağı mı daha kutsaldır, yoksa uğruna can verdiğin o sofra mı? Herkesin safını seçtiği bu hikayede, gerçekler ortaya çıktığında hiçbir taht yerinde kalmayacak!"