Arkadaşlık Stories

rasgele kurulmuş bi grup

Tıp fakültesi öğrencisi olan Karaca, babası şehit düşünce erkek kardeşi ve eşinin acısından dolayı kanser olan annesi ile bir başına kalmıştır. Annesinin tedavisi için Ankara'daki evlerini satan Karaca hem okuyup hem de annesi ve kardeşiyle yeterince ilgilenemeyince teyzesinin isteğiyle annesini ve kardeşini Trabzon'a gönderir. Ölünce kızının tek başına kalacağını düşünen annesi hem şehit olan eşinin güvendiği askeri hem de Trabzon'dayken çocukluğunu bildiği Yüzbaşı Polat Ali ile kızı Karaca'nın görüşmesini ister. Karaca annesinin isteğini kabul eder ama amacı annesinin istediği gibi Polat Ali ile bir ilişkiye başlamak değil, hasta annesine beyaz bir yalan söyleyerek gönlünü kırmamaktır. Ama işler Karaca'nın planladığı gibi gitmez çünkü Polat Ali hakkında öğrendiği gerçekler zamanla tüm düşüncelerini altüst eder. Tüm bu gerçekler sayesinde Karaca ile Polat Ali kısa sürede gerçek bir ilişki kurarlar. Ama bu ilişki aradaki mesafelerle, gizlenen görevlerle, saklanan sırlarla, zamansız kayıplarla ve ani terk edişlerle çoğu kez sınanır.

İyi seyirler

Karanlık bazen korkutmaz... Bazen sadece insanın kendini en çok hissettiği yerdir. Aynı okulda, aynı kütüphanede, aynı masada kesişen iki hayat. İkisi de yaralı. İkisi de susmayı öğrenmiş. Ve ikisi de birinin yanında kalmanın ne demek olduğunu bilmiyor. Ama bazı hikâyeler gürültüyle başlamaz. Sessizlikte büyür. Bu, karanlıkta birbirini bulan iki yabancının hikâyesi. Bir Ay Parçası gibi.

Beyin unuturdu. Bir şeyi hafızasından tamamen siler, onu hiç yaşanmamış sayardı. Ama kalp unutmaz, hatırlardı. Unutamazdı, yapılan küçücük bir iyiliği, dudaklarında gülümseme oluşturan bir olayı ve en çok da ruhuna dokunan değerli bir kişiyi. Kalp unutmayı çalışır, görmezden gelir kendini kandırdı. Ama hissederdi, tanıdık bir dokunuşu, bir kokuyu veya bir bakışı. İşte kalp ve beynin savaşı burada başlardı. Kimin kazanacağı hiçbir zaman bilinmezdi. Onların hikayeside tam bu noktada başlamıştı. Birbirine sevgi ve bağlılık ile bağlı olan iki ruh vardı. Bu tutkulu ve aşk dolu bedenler en uzak notaların en uyumlu nağmeleriydi. Biri hatırlamayı seçmiş diğeri unutmaya zorlanmıştı. Ama ikisininde kaderleri birbirine mühürlüydü. Akıl unutsa bile kalp hissederdi.

Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..

Bir az mistiklik bir az arkadaşllk bir az stagram

Bir zamanlar dünyaya liderlik eden beş krallık ve cadı soyunun son varisi eğer karşı-karşıya gelirse ne olur?!

Sevdiği adamda çocukluğunun travmasını atlatmaya çalışan bir kız ve sevdiği kızda travmalarını unutan bir çocuk..

"Ben seni seviyorum Akasya. hep sevdim. sen-" sinirle lafını böldüm. "Ne saçmalıyorsun pamir? çocukluğumuza ihanet mi ediyorsun?" ARKADAŞLIKTAN AŞKA BİR KURGUDUR.

Bir gece. Bir tartışma. Ve sabaha karşı boş kalan bir ev. Ada, sinirle kapıyı çarpıp çıktığında kimse onu durdurmadı. Çünkü herkes, bazı şeylerin konuşulmamasının daha güvenli olduğuna inanıyordu. Telefonu şarjda kaldı. Saatler geçti. Ada geri dönmedi. Ama bu bir kayboluş hikâyesi değil. Bu, susmayı seçenlerin hikâyesi. Geçmişte "kaza" denilerek kapatılmış bir ölüm, yarım kalan cümleler, hatırlamak istemeyen hafızalar ve gerçeği normalleştiren bir arkadaş grubu... Herkes masum, herkes suç ortağı. Çünkü bazen kimse öldürmez; ama herkes susar. Herkes susarsa, bu gerçekten kaza mı olur?

... "Seni tanıdığım İlk Günden Beri Vazgeçmedim senden. İlk defa Birini çok istedim. Her gün bunlar katlanarak arttı.Onu neden sevdiğini ben hiç anlayamadım.Hep aramızda bir kişi vardı.Konu, hep bir başkasıydı. Sen ve ben hiç [biz] olamadık. Mutlu olmamız için Sadece bu engel varken O hiç kendini seninle düşünmedi. Sonra 2 günlük İnsanlar Tanıdı, Canlarını yaktı.Hep Dayanmaya çalıştı, Hep bekledi.Ama O hep gitti, Sen Gerçekten Mutlu olabileceğini anladığında bile Hep Kaçtı.Onu herşeye rağmen çok seviyordun, Ama sen onu anlayamadın." Mektubu olduğu gibi Özenle Katladı, Zarfa yerleştirdi, her seferinde toplandıkları Binanın Olduğu Adresi yazdı ve Posta kutusuna attı.

Hayatta bazen tek renk olmak istemez insan. Sürekli başka renkler. Kendi rengi ne işe yarar, ne anlama gelir ,onu özel kılan nedir bilemez hayatı boyunca. Benim hikayem de tam olarak kendi rengimi bulamamış olmam. Arayış içerisinde oradan oraya sürükleniyor olmam ,tıpkı rüzgarda savrulan kuru bir ot parçası gibi... ...................................................... "LÜTFEN YAPMA ARYA!!" dedi. Bilmiyordu ki artık yaşamamın bir anlamı kalmamıştı. Boşuna tüketiyordu o güzel nefesini. Artık o da beni ikna edemeyeceğini anlamış ve sesi kısık bir şekilde . "Sen gidersen ben ne yaparım..." dedi gözlerinden bir iki damla yaş akarak. Yükseklerde olmamdan dolayı rüzgar zayıf bedenimi sallıyordu. Saçlarım sürekli yüzümü yalayıp geçiyordu. Son kez arkamı dönüp baktım ona .Bencilce olabilir ama bu ölüm şeklini beğenmiştim son kez onu görmek iyi gelmişti, onurlandırmıştı...

Güçlü bir avukat olan Asalet Arslan,bir dava çıkışı saldırya uğrar.Onu görüp yardım etmeye çalışan askere izin vermez.Bu tesadüf tekrarlanmaya devam edər.Asker bir şekilde hep Asaletin karşısına çıkar. Asalet Arslan bir süre sonra bu askere bağlanmaya başlar..

Hiç düşünmezdim aşık olacağımı... Delicesine sevip, onunla huzur bulacağımı. Nerden bilebilirdim ki, hiç olmayacak birisine aşık olacağımı?Nerden bilebilirdim ki, bu aşk için kendimi kaybedeceğimi... Onu ilk gördüğümde dünya benim için durmuştu. Bulutların üzerindeydim sanki. Keşke her aşk ölümsüz olsaydı. Ama bazı aşklar bir kelebeğin ömrü kadar kısa... Büyüleyici, tutkulu ve sonsuz sandığımız kadar kadar derin. İşte o bizdik! Leyla ve Baran'ın aşkı... Birbirine kavuşamayan ama asla birbirinden kopamayan iki ruhun hikayesi.

Zıt kutuplar, birbirini çeker mi çekmez mi? Tek sorun bundan ibaaret miydi?

Özgüven problemi olan Cihan ve onun tüm o problemlerine rağmen istediklerini elde etme mücadelesi zarfında tüm zorluklar yetmezmiş gibi İstanbul'un boğazındaki zengin ailenin yaşadığı büyük bir malikanede baş kâhya olan dedesinin yanında hizmetli odasında kalması..

Klasik bir semt kurgusudur. Güneyli'nin tehlikeli sahibi Kuzey Karahan ve onun küçüklüğünden beri yanıp tutuştuğu sevdası, Ahenk Arsen.