Ask Stories

Benden aldıkların neden benden fazla

**Aile kurgusu** 'En derin yaralar,kimsenin görmedikleridir.En ağır yük anlatılmayan hatırlardır.En derin izler ise tene değil;ruha işlenir.' ---- Lalin Yade Kıraç,17 yaşında öz sandığı abisiyle beraber yaşayan POTS sendromuna sahip genç bir kızdır. Çok normal olan bir hayatını sürdürmeye çalışırken geçmişten gelen yaraları gün yüzüne çıkmaya başlamıştı. Hem geçmişiyle yaşamaya çalışan hemde hastalığıyla beraber yorulurken 17 sene önce karıştığını öğrenmesiyle derin bir şaşkınlık yaşar. Trabzonda yaşayan oldukça zengin ve tanınmış bir aile olan Kıraç ailesi geçmişte yaşadığı güven sorunlarına rağmen ailedeki tek kız çocuğunu almak için İstanbula gelmişlerdi. 7 çocuğuna mükemmel bir baba olan Cihangir Kıraç sadece 17 yıldır daha kokusunu bile alamadığı,ilk adımlarına bile şahit olamadığın kızına mükemmel bir baba olamamıştı. Cihangir Kıraç,17 yılın ardından güzel bir baba olur muydu?Yoksa sadece hayal kırıklığı olarak kalır mıydı? ****

Bir tarafta annesi tarafından terk edilen küçük Yağız. Diğer tarafta onu hiç tanımadığı halde her gece rüyalarında emziren Çiğdem Kader, yolları hiç kesişmemiş üç insanı aynı isim etrafında buluştururken, bazı bağların kanla değil, kalple kurulduğunu gösterecekti BAZEN KADER ÖNCE RÜYALARDA GELİR

0534.......: Arkandan iş çevrilmesini istemiyor ve gerçekleri öğrenmek istiyorsan buraya gel. 0534.......: Konum* 0534.......: Şüpheye düşersen diye, 0534.......: Fotoğraf* (Açıldı) Siz: Kimsin sen? Siz: Ne demek oluyor bu attıkların? Oyun mu oynuyorsun benimle? 0534....... Çevrimiçi. 0534.......: Benim değil, senin kim olduğun önemli. 0534.......: Oynanan bir oyun varsa o da hayatın üzerine. 0534.......: Acele et. Siz: Oraya geleceğim. Siz: Oraya geleceğim ve olur da ters bir şeyle karşılaşırsam senin ızdırabını sikeceğim. Görüldü.

༻ yelkovan on ikiyi gösterdiğinde büyü bozulacaktı

Okulun popüler ve zorba çocuğu Teoman, Bodrum'a kardeşinin hastalığı için gelen Deniz'e garip bir çekim hisseder. Peki ya Teoman Ali'nin ilaç masraflarını karşılarsa, ne olur?

Rabarıs Mactakı pembe formalı yakısıklı senmıydıb

Alkım: benim kardeşimi döven çakma gangster sen misin?

Bir kadın Roma'da bir dilek diledi. Ertesi gün Brüksel'de hayatının aşkıyla tanıştı. Aylar sonra, başka bir kadın Bangkok'ta bir adama âşık oldu. O zamanlar bunların birbiriyle hiçbir ilgisi olduğunu bilmiyordum. Ben sadece kendi hayatını kurmuş bir avukattım. Aşk aramıyordum; hatta hayatımın oldukça iyi gittiğini düşünüyordum. Sonra John çıktı karşıma. İngilizdi. Yakışıklıydı. Etkileyiciydi. Ve nedense bütün bunlar bana son derece güven veriyordu. Uçak biletleri, farklı ülkeler, uzun telefon konuşmaları, plansız seyahatler, bir yüzük ve geleceğe dair küçük hayaller... Romantik bir komedi için malzeme fazlasıyla yeterliydi. Ta ki o mesaj gelene kadar. O gün anladım ki bazı ilişkilerde asıl problem üçüncü kişinin ortaya çıkması değildir. Asıl problem, üçüncü kişinin siz kendi hikâyenizi yaşamaya devam ederken dünyanın bir diğer ucunda çoktan kendi hikâyesini yazmaya başlamış olmasıdır. Benim hikâyemde herkes kendisini tek başrol sanıyordu. Ben de. Yalanlar, kilometreler ve kimsenin davet etmediği bir aşk üçgeni. "Benim sandığım hikâyede, daha kimler vardı?" Hoş geldiniz.

Ailesinden kaçıp Foça'ya sığınan Ahu Koral, burada yeni bir hayat kurabileceğini sanıyordu. Ta ki Aras'la tanışana kadar. Çünkü bazı insanlar hayatınıza tesadüfen girmez. Ve bazı kasabalar, göründüğü kadar masum değildir.

New Orleans'a geri dönen Audrey, geçmişini geride bırakıp kendine yeni bir hayat kurmaya çalışıyordu. Ta ki bir gece, yanlış masada yanlış adamla karşılaşana kadar. Bazen bir insanı tanımak için adını bilmek gerekmez. Bazen en büyük sırlar, hiç sorulmayan soruların içinde saklanır. Audrey hukukla, o ise gölgelerle yaşarken yolları yeniden kesişecekti. Çünkü bazı insanlar suçlarını saklamak için gölgelerde yaşar. Ve bazı gölgelerin savunulmaya ihtiyacı vardır.

"Söz veriyorum kardeşim, söz veriyorum ikizim, söz veriyorum sevgilim, söz veriyorum küçüklüğüm ve söz veriyorum her şeyim... Sana yeminim olsun ki, intikamını alacağım! Toprağı ıslatan her bir damla kanın için toprağı kana doyuracağım. Yemin ederim bunu yapacağım!

Deniz ve ailesi Öztürklerin evinde çalıyor ve müştemilatta kalsalardı nasıl olurdu? Teoman ise ilk günden beri Deniz'e platoniktir Denize yanık bir Teoman Denizin kalbine girebilmek için her şeyi yapabilecek kadar gözü karadır Hiç bir şeyden haberi olmayan Deniz Zamanla Teomana bir şeyler hissetmesiyle hikaye başlar.

İzmir'in başarılı ve hırslı ceza avukatı Deniz Akyol, Çeşme'nin begonvil kokan dinginliğinde tatil yaparken, gece yarısı gelen acil bir telefonla hayatının seyrini değiştirecek bir dosyanın içine çekilir. Güneydoğu'nun en köklü ve karanlık aşiretlerinden biri olan Bozdağlılar, büyük bir ceza davası için bizzat Deniz'in adını vermiştir. Ancak bu sıradan bir iş teklifi değildir. Deniz, en yakın arkadaşı Zelal'in tepkisiyle sarsıcı bir gerçekle yüzleşir Boran Bozdağlı ile ilk kez yüz yüze geldiğinde, iki farklı dünyanın çatışması kaçınılmaz hale gelir. Bir tarafta kendi kanunlarından ve dik duruşundan asla ödün vermeyen yırtıcı bir kadın avukat; diğer tarafta kendi raconunu kesen bir aşiret lideri...

Bir Va öd meselesi #dilda

Gerçekten de kibritsin. Beni tek bir kelimenle yakabiliyorsun.

Her bitişin bazen iyi bazen de kötü başlangıçlar getirdiği bir dünya...🧡💙

Teoman'ın nezarethanede Aras'ın kollarına yığılıp 'abi' demesiyle tekrar Teoman'dan şüphelenen Aras. Bu sefer kolay kolay vazgeçmeyecekti. Ne kadar hastane kaydı olursa olsun bu sefer tüm şüpheleri ortadan kaldırmanın tek bir yolu vardı; dna testi.

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...