Berdel Stories

Karahan Aşireti'nin acımasız töresi, yıllar önce üç masum kız çocuğunun kaderini daha doğmadan mühürledi: Berdel. Ancak beş yaşındayken kaçırılan Lara, Mira ve Derin, gerçek kimliklerinden habersiz, Yunanistan'da bir yetimhanede büyüdü. Yüzlerindeki aynı iz, geçmişlerinin silinmez damgasıydı. 29 yıl sonra, kaderi ait oldukları topraklara, Urfa'ya geri çağırıyor. Miran, Cihan ve Baran, yıllardır aradıkları berdel eşlerini bulduklarında, kan davası ve aşk arasında sıkışan bir savaş başlayacak. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. ​

Bir söz ... Bir yemin... Bir aşk... Ardıl hiç unutmadı Dilanı Dilan hiç sevmedi Ardılı...

Açıklayacak bişi yok okumak isteyen okur okumayan ise bin pişman olur .!

Yok saydığım hayatımı arkamda bırakmak isterken o hayatın bana ait olmadığını öğrenmek mi canımı daha çok yaktı yoksa bana ait olmayan acıları çekmek mi bilmiyorum Tek bir cümle benim hayatımı değiştirdi Bir cümle beni geçeklere kavuşturmaya yetti...

Kusurmuş Tomris Yaralıymış Tomris Pismiş Tomris Çirkinmiş Tomris Kızıl saçlı çilli bir kızdı Tomris. Buna zıt kapkara gözleri vardı. Her şeye rağmen bir de zıttı Tomris sanki hayata kafa tutuyordu. Peki neydi suçu çirkin olmak mıydı halbuki çirkin değildi ki Tomris çok güzel bir kızdı. Ama millete söz geçiremiyordu... Ama kaderin cilvesi mi değil mi belli değil ama hayatın ona büyüük sürprizleri vardı...

ANNESİ VE BABASI AYRILAN ZEYNEP EFNAN ANNESİ YENİ BİRİSİYLE EVLENEREK YENİ HAYATA ATILMAYA BAŞLAR TABİ BU SÜREÇ İÇERİSİNDE NELER YAŞAYACAK ONLARI OKUYACAĞIZ +18 İÇEREN BOL SMUTLU ŞİDDET İÇERİKLİ BİŞEYLER YAZMAK İSTEDİM:)

Bir amca cocukları konusudur Mutsuzluk yok komik tatlı bir serüven

Normal bir aşiret hikayesi.

mardin de zalimliğiyle konuşulan jiyan polat zehmeroğlu ve mardin de güzelliği ve cesaretiyle konusulan rojda berfu milan

Dilşad babasının göz bebeği olarak büyüyen güzel hırçın alımlı bir kadın Karan ise bir ağa acımasız nankör ya bunların yol birleşirse

Küçüklüğüme dair tek hatırladığım bir çocuktu siyah saçlı kehribar renkli gözleri ile hayaletindeydi

"Ben o sofrada hiç yer almadım. Ama her lokmanın acısı boğazımda düğüm." Zerya'nın adı hiçbir aile defterinde yazmadı. O, taş duvarlar arasında fısıldanan bir sır, göz göze gelinemeyen bir geçmişti. Onu sakladılar. Unuttular. Ama kader, saklanmayı bilmez... Yıllar sonra döndüğünde, her taş onu tanıdı. Her göz ondan kaçtı. Annesinden kalan eski bir evin anahtarı, Zerya'ya sadece kapıları değil, yıllardır kilitli tutulan bir hayatı da açtı. Bir babanın adı yasak, bir annenin sessizliği yıkıcıydı. Toprak hala kan kokuyor, dudaklarda bir dua yarım kalıyor. Ve şimdi Zerya, sessizliği yırtmak, kendi hikâyesini yazmak için geri döndü. Ama bu dönüş... ya bir uyanışa, ya da büyük bir yıkıma sebep olacak. Bazen en büyük savaş, kendi adını sahiplenmektir...

"Tüm Antep şahit olsun ki aşığım sana, canım yoluna kurban olsun." Acı çeken kahvelerini yosunlara dikti genç adam. Karısına ne çok çektirmişti. Ama şimdi deli divane olmuştu gönlü. Bir kaç adım attı kocasına doğru. "Tüm Antep şahit olsun ki inanmıyorum senin aşkına. Yaptıkların gözümün önünde, dediklerin kulağımda." Dil zehirli bir yılandı, adam zehrini öyle akıtmıştı ki, canı kalmamıştı artık kadının. Oysa bilmiyordu, dün akıtılan o zehir bugün ona şifa olmak için karşısındaydı.