Edebiyat Stories

Beni şaşırttın." Dedi Teoman Deniz kaşlarını çattı "Derken?" Sesi hafif sert çıkmıştı ama kaba değildi. Teoman o alaycı sırıtmasını asla bırakmadı. "Senin gibi bir asi kız bu okula gelmezdi. Yanılıyor muyum özgürlük abidesi?" Bakışları alaycı ve biraz da dalgacıydı. Onu zorbalamıyordu aksine denizin ona bulaşmasını istiyordu. Deniz derin nefes verdi ve Teoman'a bir adım attı. "Okula geldim,evet! Belkide sizin bu zenginlik abidesi hayatınızı yıkmaya gelmişimdir." Bakışları meydan okuyucuydu. Deniz her zaman böyleydi. Eser geçerdi. Teoman alaycı bir bakış attı asla bu tavrından vazgeçmezdi ama denize bakışları farklıydı. Ellerini iki yana açtı ve denizin gözlerine baktı. "Bu kollar yıkılmayı bekliyor asi. Haberin olsun;)" Bu lafı ile deniz kaşlarını çatıp sinirle arkasını döndü ve yürüdü. Teoman sırıtıyordu. Ama barışın denizin yanına geldiğini görene kadar sürmüştü Bunu takmak istemedi ama eli sertleşmişti. Yanına gelen sılayı bile görmedi gözü bakışları sadece barış ile konuşan denizdeydi. Deniz ise ona sanki özellikle bakmıyor gibiydi. Bu işe Teoman'ı daha da çekiyordu derine. Derine derine. Belki de en karanlığa. Belki en aydınlığa. ~~~~ Teoden kurgusu sizlerle

Çocukluklarından beri birlikte büyüyen iki en yakın arkadaş... Peki ya dostluklarının arasına aşk girerse? Lise yıllarında geçen bu hikâyede yalnızca ana karakterlerin değil, herkesin anlatacak bir hikâyesi var. Eğer sıcak, samimi ve gençlik dolu bir hikâye okumak istiyorsanız, bu kitaba bir şans verebilirsiniz.

"Karanlık ile yaşa, aydınlık için öl. Kaderin geçmişi, aydınlığın savaşı; gizem içinde yaşar." Kehanetin kapıları bir bir açılırken, gölgenin içinde bir beden belirir. Yalnızlık gölgesi içinde çırpınırken kimsesizliğin ukdesi ile gölgelenir. Geçmişin perdesi aralanırken sırlar bir bir ortaya dökülür. Yalnızlık görünmez bir pelerin giymiş gibi bizi gözetler. Perdenin arkasını görenler ise sadece görünmezlerdir. Gücün sadece bir etken olduğu, geçmişin geleceğe taştığı bu dünyada yanmak sadece bir atom parçasıdır. Perdenin arkasında kalanlar, önündekilere sadece hayranlıkla bakar. Cehennem çukuru ise karanlığın bir geçididir. Karanlık daima çeker geçmişin gizemini. Dostane bir kahkaha yok eder dünyayı. Şarkının da dediği gibi: "Bütün dünya izler durur, Afetiazam bekler durur." Yara izleri durur; dünyanın gözleri izler iken bizi. Felaketin gölgesi peşimizde beklerken durmak, koşmamak kadar yorucudur. Hayat ise bir koşu bandıdır. Kader bir uçurumdur. Kuş değilsen uçamazsın. Kolayca kanat yapmaya başla ki hedefe ulaş. Yıkılmak kolay, yapmak zor ise zor olanı seç. Felaket bulsa da bizi, dünya izlese de sonumuzu; bir iken yanmaz ateş. Işık parçaları yayılsa dünyaya, son bir kez baksan karanlık dünyaya; ay ışığı saçılsa parçalara. Altı ışık bir araya gelirse yanar Afetiazam. Gölgenin beş kırık parçası birleşirken altıncı ışık yandı dünyada. Karanlığın içinden doğan o ışık ile aydınlandı dünya. Geleceğin gizemi geçmişin karanlığında saklanırken gölge gibi oynardı hayaletler. Işıksız bir şehrin ışık saçan çocukları olmak, yükün ağırlığı altında yok olmaktır. Görünmeyen biri acısını vurur dünyaya; yansa da yıkılsa da yakmamak geçmez aklından. Hayatın en derin suları ile başlar hikâyemiz. Gelecek geçmişin gölgesi, kehanet yakın; gözler üstümde. Altı ışık bi

Nasıl bu kadar sustuk, nasıl bu kadar uzaklaştık bilmiyorum. Kırıldık ama kıpırdayamadık. Birimiz gitmeye cesaret etti, diğeri tutunmaya...

Kahve gözleri yeşil gözlerimle buluşmuştu. Yağmurun altında birbirimize bakıyorduk. Belki de geçmişin acısını alıyorduk birbirimizden. Göz yaşlarımı silerken acı ile gülümsedim. "Senden nefret ediyorum akkaya" dedim gözlerine nefretle bakarak. Oda bana baktı gözlerinde binlerce duygu vardı. "Bende senden nefret ediyoeum kızıl." TEOMAN AKKAYA FANFİC

intikam aşk yalnızlık her şey bir şiirde

Sişhağuse

17 yaşında genç yetim bir kız olan Perdita, hacker grubu Anonymous ile siber bir savaşa girer.Her şey karma karışık ilerlerken, beklenmedik şeyler yaşanır. İşin sonunda ya kafayı yiyecek, ya da istediğini elde edecektir.

Yanlışlıkla zengin olmak mııı???

Bugün ,gitmek fikriyle kalbime düşenleri ekledim.

"Onu ilk kez bir vapurda gördüm... Ya da belki de hep oradaydı görmekten korktuğum, unutmaya çalıştığım bir parçamdı Carl." Bu hikâye, bir rastlantının değil, bir iç yolculuğun başlangıcı. Vapurun güvertesinde başlayan o an, iki yabancının değil, bir insanın kendi zihninin karanlık kıyılarına yolculuğudur. Carl, gerçekte yoktu ama ne zaman gözlerimi kapatsam, ne zaman sessizliği dinlesem oradaydı. Bir elinde eski bir çakmak, yüzünde zamanın izleriyle hep aynı soruyu fısıldıyordu: "Kaç kere kaybolursan, kaç kere uyanırsın?" Carl ile Yazılanlar, hayalle gerçeğin, geçmişle şimdinin, insanın kendi benliğiyle hesaplaşmasının hikâyesidir. Her satırda biraz daha kaybolacak, biraz daha kendine yaklaşacaksın.

Anlam arayan bir zihnin, kendi mekanik doğasıyla çatışması üzerine karanlık bir iç monolog. Sessizlikten, biyolojiden ve piyanonun bıraktığı geçici melodilerden bahsediyor.