Emigracja Stories

Trzydziestoletnia Julia Kern ma wszystko, czego - według otoczenia - można pragnąć: stabilną pracę jako fizjoterapeutka, ambitnego partnera i jasno zaplanowaną przyszłość. Gdy jednak wizja wspólnego życia coraz bardziej zaczyna ją przytłaczać, Julia pod wpływem rad Pauliny, jej najlepszej przyjaciółki, decyduje się na kilkumiesięczny wyjazd do Francji, by dorobić w szpitalu rehabilitacyjnym w pirenejskim kurorcie. Miała to być jedynie przerwa od rutyny, lecz wyjazd okazuje się początkiem życiowej rewolucji. Czy Marcin jest Julii pisany, czy może gdzieś w świecie ukrywa się jej bratnia dusza? I co czeka bojącą się związków Paulinę? „Gdzie kończy się dolina" to ciepła, emocjonalna opowieść o miłości, przyjaźni i odwadze, by zrezygnować z bezpiecznych scenariuszy na rzecz szczęścia, które smakuje najlepiej tu i teraz. Egzotyczne, a zarazem realistyczne opisy Pirenejów oraz wyraziste postaci drugoplanowe czynią powieść propozycją dla czytelniczek poszukujących romansu mocno osadzonego w emigracyjnej rzeczywistości.

Rozdział z powieści "Nigdy więcej". Aktualnie trwa kampania crowdfundingowa, której celem jest wydanie powieści: https://polakpotrafi.pl/projekt/spelnie-marzenie-artura-na-nowy-rok-2020

Pamiętam, gdy byłam jeszcze w gimnazjum, a w modę wchodziła depresja. Młodzi ludzie uwielbiali otrzymywać uwagę od osób trzecich. Młodzi ludzie dojrzewali, ich hormony dojrzewały, szukali odpowiedzi w Internecie, a jedyne co w nim się pojawiło, to choroby psychiczne. Książka "I ONLY TOLD THE MOON | moimi myślami" będzie moją formą kuracji. Pozwoli na podzielenie się moimi uczuciami, refleksjami i doświadczeniem. Będzie zbiorem wpisów o moich dziennych walkach i różnych historiach. Opowiem, jak objawiają się u mnie ataki paniki, i w jaki sposób sobie z nimi radzę. Umieszczę tu również listy, które nigdy nie zostały wysłane, jak i wiersze, napisane w późnych godzinach wieczornych.

ślimaki bez skorupy mają swoje uczucia i boją się solnego deszczu, a żyją w szklarni pomidorowej w Holandii bojąc się każdego Polaka na emigracji, których nazywają Polniczkami, ponieważ oni dostają 50 eurocentów premii za posolenie każdego ślimaka.

„Ojciec" to opowieść o człowieku, który po latach emigracji wraca do rodzinnego domu, bo matka mówi mu przez telefon jedno zdanie: „Twój ojciec pytał o ciebie". Adam od dawna żyje w Austrii. Pracuje, pisze nocami, próbuje zbudować siebie od nowa w obcym języku i w obcym kraju. Wydaje mu się, że uciekł od przeszłości. Od domu. Od stołu, przy którym zapadały wyroki bez podnoszenia głosu. Od ojca, który nigdy nie mówił „kocham", „przepraszam" ani „boję się", bo całe życie mylił miłość z kontrolą, a szacunek z lękiem. Kiedy Adam wraca do domu, odkrywa, że ojciec - chory, słaby i prawie milczący - nadal rządzi domem bardziej niż ktokolwiek inny. Matka pilnuje kruchego rodzinnego porządku. Brat, który został, nosi własny żal. A Adam zaczyna rozumieć, że można wyjechać z domu, zmienić kraj, język i życie, a mimo to wciąż słyszeć w sobie głos ojca. To nie jest historia o łatwym przebaczeniu. To historia o nienawiści, która okazuje się ostatnią formą więzi. O synu, który całe życie próbował nie stać się swoim ojcem - i coraz bardziej boi się, że już nim jest. Nie bał się, że ojciec umrze. Bał się, że umrze za późno, żeby mógł go nienawidzić, i za wcześnie, żeby mógł go zrozumieć.

- I see the light inside you, that I don't see in other people. You have potential. People can see that your brain is working diffrient, and they will try to keep you down. Don't let them do that. - What should I do? - I asked while taking a look at Amir's Tarot cards. - Be strong.