Gençkızedebiyatı Stories

Siz: Merhaba Atahan. Siz: Gökçe ben, kardeşinin en yakın arkadaşı. Siz: Numaranı da ondan aldım. Siz: Ege'nin telefonu bizde kalmış. Malum okul da tatilde, veremem. Siz: Evinize gelmeyi de düşündüm ama haber vermeden rahatsızlık vermek istemedim. Siz: Ona söyler misin yarın bana gelsin. (20:21) 0532*: Merhaba, olur söylerim. (23:07) ***

Doruk-sen bu falan hayırdır Ben-BUĞRA SAKİN Diyip bir adım atmıştım ona çünkü buğra çabuk parlardı Buğra-efendim güzelim ne dedin Diye sakin bir şekilde bana cevap vermişti

Darsel ailesi, beşiz çocuklarından birinin tehlikeli bir lanetle doğduğunu öğrendiğinde, onu herkesten saklamaya kalkar. Ancak hiçbir sır sonsuza dek sürmez. Yalnızca bir gecede Tanrının laneti büyük bir yıkıma sebep olur. Masallarda hiçbir zaman öcüler kazanmaz. Bu hikaye, mutlu sonla biten masalların iç yüzü... 🍎🍎🍎 Bu kitabın tüm hakları saklıdır. İzinsiz çoğaltılması, paylaşılması veya herhangi bir şekilde kopyalanması durumunda yasal işlemler uygulanacaktır!!!

ÇEREZLİK KİTAP, ÇOK KISA BÖLÜMLER❗️ ••• 0543*: Teneffüste bir ara göz göze geldik. 0543*: Bu yüzden seni affettim.【𝟷𝟶:𝟻𝟽】 ••• Gelin hep beraber Sare'nin yavaş yavaş Belirsiz'ine aşık oluşuna şahitlik edelim. Hayat bu ya, belki sizin de bir Belirsiziniz vardır dışarıda bir yerde. ••• ~ Bölümler çok ama kısadır❗️ ~ Tüm hakları saklıdır ~ Kapak tasarımı: yazarın kendisi ~ Texting ~ Meyve serisi 2 ~ Tek başına okunabilir ••• Başlangıç tarihi: 『01.10.2021』 Tamamlandığı tarih: 『26.01.2026』

umarım beğenirsiniz 🤍🌸

Bazı hikâyeler aşkı anlatmaz. Bazıları ölümü de anlatmaz. Bazıları sadece kaderin, yanlış insanlara bıraktığı çocukları anlatır. Bu bir dönüş hikâyesi değildir. Bu, bedeli çoktan ödenmiş bir günahın, evlatlara kesilen faturasının hikâyesidir. Çünkü bu hikâyede kimse masum değildir. Sadece bazıları daha geç öğrenir. Bizim hikâyemizde babaların günahlarının bedelini evlatları öder.

Kırmızı gözleri ... Kurtlar gibi gözleri vardı . Gözlerindeki o karanlık korkunçtu .Göz göze geldik .Ensesine kadar uzanan saçları alnına dökülmüş gözlerinden kanlar akmıştı . Sanki uzun zamandır acı içinde kıvranıyordu . Keskin çenesi sımsıkı birbirine kenetlenmişti . Bense garip bir huzur içerisindeydim . Olduğum yeri yargılamadım. Kaybettiğim evimi bulmuş gibiydim . İçimdeki sıkıntı yerini sakin bir huzura bıraktı .Adamın yanına diz çöktüm ve geniş omuzuna başımı koydum.

Sıcak sadece dili mi yakardı? Acı sadece ruhu mu yakardı? İkisi bir arada neyi geride bırakırdı?

0542***: Şu an neden Nuriye'nin kızı Şeyma'nın sevgilisinin konuşulduğu grupta olduğumu sorguluyorum Hatunum: Çünkü gülümüz balımız güzelimiz öyle istedi 0542***: Peki ben ne alaka Siz: Siktir et ya Siz: Kasma birader ****************** Küfür ve argo içerir. *Tüm hakları bana aittir.*

" kızım sen salakmısın, nediye kafama topuklu ayakamınla vuruyorsun" " asıl sen kendini ne sanıyorsun? " " nemi sanıyorum kızım az önce senin sayende kendimi gey sandım"

Yıllar sonra onu karşımda gördüğümde kendimi tutamayıp ağlamaya başlamıştım. Bir insan hiç mi değişmezdi... Gözlerinin içine baktığımda gözümün önüne gelen ve bana gülümseyen on beş yaşındaki haliyle bende ona gülümsedim ellerimi sakallarının arasında gezdirip dudağına yıllar önceki gibi masum saf ve içten bir öpücük kondurdum. Hafifçe kafasını arkama uzattığında oğlumla göz göze geldi merhaba ufaklık dediğinde öz babasına bile gülümsemeyen oğlum Barış'a gülmüştü... onu kucağına alıp yanıma geldi ve bize sarıldı sanki... artık bir aile gibiydik. Sanki artık tamamdım.

Herkes odasına çekildiğinde bir odadan gülüşme sesleri gelirken diğer odada küçük kız yorganının altında ağlıyordu.Odasının kapısı açıldığında yorganına daha çok sarıldı.Annesinin görüp üzülmesini istemiyordu. "Miniğim..." kısık sesi duyduğunda daha fazla kendini sıkamadı hıçkırarak ağlamaya başladı. "Anne benim kalbim acıyor." hıçkırıklarının arasında zar zor konuşan kızıyla Selin de daha fazla kendini tutamadı.Kızının yanına yatıp onu göğsüne çekip sımsıkı sarıldı.

Eldermere'ye hoş geldiniz. Burada insanlar ölmez, yalnızca hatırlanır. Kasabaya yeni gelen herkes huzuru bulur-ta ki rüyalar başlayana kadar. Geçmişe ait olmayan anılar, ormanda kaybolan insanlar ve birbirini tanıyormuş gibi hisseden iki yabancı... The Town That Remembers, aşkın bir lanete, hatırlamanın bir cezaya dönüştüğü bir kasabada, kurtuluşun bedelini soruyor. Çünkü bazı ruhlar asla gitmez.

"Gözlerin beyaz, gözlerin"derince yutkundu. Kahvelerin en koyu tonu yüzümde geziniyordu, elleri daha da sıkılaştı. "Farklılar"kelime ağzından bir şiir gibi çıkıyordu ve ben bu şiire kapılmaktan korkuyordum. Arkamda tuttuğu ellerimi daha da sıkı sardı, tekrar doldu kulaklarıma o şiir gibi sesi. "Bu farklılığın beni sana daha çok çekiyor" gözlerimi açsam bir uçurumun kenarından düşecekmiş gibi hissediyorum, lal olmuştu dilim. Yutkunma sesi ilişti kulaklarıma. "Onlar benim lanetim" beni daha çok kendine çekti. "Bu laneti benimle paylaş" taşıyamadığım acımı istiyordu sağ gözümde hissettiğim sıcak dudaklar. Gözümden akan yaşla buluştu.