Historias de Gizem

Unutmayın, asıl bilinmeyen geçmiştir Ve şunu da unutmayın, geçmişten kaçış imkansızdır.. "Aile" kelimesi herkes için çok şey ifade eder. Ancak bizim kızımız için sadece bir karanlık. Ailesinden yıllarca şiddet ve benzeri şeyler görmüş olan Asena. Bir sabah hayatının doktorun ağzından çıkacak iki lafla değişeceğini bilemezdi.

"Bu çağrı sana... cevap vermek zorunda kalacaksın."

Herkes benim beyazıma hayran, kimse içindeki o tek siyah lekeni görmüyor. Çünki kusursuz bir yalan en saf gerçeğin üzerine atılmış bir lekedir.

Tıp fakültesi öğrencisi olan Karaca, babası şehit düşünce erkek kardeşi ve eşinin acısından dolayı kanser olan annesi ile bir başına kalmıştır. Annesinin tedavisi için Ankara'daki evlerini satan Karaca hem okuyup hem de annesi ve kardeşiyle yeterince ilgilenemeyince teyzesinin isteğiyle annesini ve kardeşini Trabzon'a gönderir. Ölünce kızının tek başına kalacağını düşünen annesi hem şehit olan eşinin güvendiği askeri hem de Trabzon'dayken çocukluğunu bildiği Yüzbaşı Polat Ali ile kızı Karaca'nın görüşmesini ister. Karaca annesinin isteğini kabul eder ama amacı annesinin istediği gibi Polat Ali ile bir ilişkiye başlamak değil, hasta annesine beyaz bir yalan söyleyerek gönlünü kırmamaktır. Ama işler Karaca'nın planladığı gibi gitmez çünkü Polat Ali hakkında öğrendiği gerçekler zamanla tüm düşüncelerini altüst eder. Tüm bu gerçekler sayesinde Karaca ile Polat Ali kısa sürede gerçek bir ilişki kurarlar. Ama bu ilişki aradaki mesafelerle, gizlenen görevlerle, saklanan sırlarla, zamansız kayıplarla ve ani terk edişlerle çoğu kez sınanır.

Kırmızı gözleri ... Kurtlar gibi gözleri vardı . Gözlerindeki o karanlık korkunçtu .Göz göze geldik .Ensesine kadar uzanan saçları alnına dökülmüş gözlerinden kanlar akmıştı . Sanki uzun zamandır acı içinde kıvranıyordu . Keskin çenesi sımsıkı birbirine kenetlenmişti . Bense garip bir huzur içerisindeydim . Olduğum yeri yargılamadım. Kaybettiğim evimi bulmuş gibiydim . İçimdeki sıkıntı yerini sakin bir huzura bıraktı .Adamın yanına diz çöktüm ve geniş omuzuna başımı koydum.

Hayatımıza giren insanlarla bazı şeylerimiz değişir, bazı şeylerimizi saklamak zorunda kalırız. Bunu genelde onları korumak için veya kaybetmemek için yapsak bile kötü sonuçlarla yüz yüze gelebiliyoruz. İşte burada da farklı insanlarla kurulan hayatlar, iletişimler ve sonuçları olacak.

"bu akademi bilindiği gibi bir akademi değildir. aksi takdirde kimse burayı anlayamaz. Bazı öğrenciler bu olayları bulmaya çalışsalarda, bulamazlar. ama bunu çözecek tek bir kişi vardı; Darya Volkova".

Çocukluk aşkının bir gecesi kabusa dönseydi neler olurdu?

Liva: Poyraz, neden kaç gündür benden uzak durmaya çalışıyorsun? Liva: Farkında olmadan bir şey mi yaptım yoksa? Poyraz: Yok öyle bir şey Liva Poyraz: Kafanda kuruyorsun Liva: Aptal bir sarışın değilim Liva: Bal gibi de var öyle bir şey Yazıyor... Çevrimiçi... Yazıyor... Çevrimiçi... Yazıyor... Poyraz: Sen bana bir kez daha öyle bakarsan Poyraz: Susamam diye korktum Liva

'Gerçek, kirli sayfalar arasında yazılıydı.'

Karanlık bazen dışarıda değildir insanın içindedir. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken, gerçeğin rüyalar kadar ürkütücü olabileceğini öğreniyor. Çizimlerinde huzur ararken, ellerine sinen mürekkep artık bir sığınak değil, geçmişin izlerine dönüşüyor. Babasının gölgesiyle dolu bir evde, sessiz bir savaş veriyor. Her kelimesi susturulmuş, her hayali yargılanmış bir kız... Ama içindeki ses artık susmak istemiyor. Karanlık onu çağırıyor - belki yok etmek, belki de özgür bırakmak için. Bir gün her şey değişiyor. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde uzun zamandır hissetmediği bir titreşim... Belki bu kez kader, sadece acı yazmak istemiyor. Ama aşk, bazen bir kurtuluş değil; yeni bir sınavdır. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda, o ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark edecek. Karanlık başlıyor ama bu kez içinde bir kalp atıyor.

O Çarşamba, takvimlerde sıradan bir gün gibi dursa da, kasabanın kadim hafızasında bir yaraydı. Gökyüzü o sabah griye bile karar verememiş, sanki bir ölünün feri sönmüş gözleri gibi donuk bir renge bürünmüştü. Kasaba meydanına ağır adımlarla giren siyah at arabası, tekerleklerinden çamur sıçratarak ilerlerken, sanki bir cenaze alayının sessizliğini de beraberinde taşıyordu. Her şey düzende ilerlerken aniden ortaya çıkan bu ailenin kızı bu düzene saplanan bir kazıktı. Kapılarda asılan sarımsaklar ve güneşin iç ısıtan ışıklarının etki etmediği dönem başlamıştı. Belki de hiç son bulmamıştı...

Gerçek aşk, en karanlık büyülerin gölgesinde bile parlayan bir ışık gibi yolunu bulur; büyücülük dünyasının en karanlık günlerinde bile. "Benim düşmanım senin aşkınsa ben neyi kazanacağım,Evans?" -James Fleamont Potter ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ Kurgum hem Jily hem de Çapulcuları anlatıyor,alışılmışlıktan biraz daha farklı ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ Marauders/Hp fandom

Karanlık işlerle uğraşan Ilgaz birden kendini çevreleyen bir oyunun içinde buldu. Hiçbir şeyden habersiz bu olanlara bir son demeye çalışsa da bu iş sandığından daha karmaşık ve daha karanlık bir oyundu. Bu oyunda ödenecek bir bedel alınacak bir intikam söz konusuydu ancak suçluların bedelini hep masumlar öderdi. Satrançta iki temel söz vardır. ŞAH VE MAT Şah da olsan mat olmadığın sürece hâlâ oyundasın pes edemezsin. Nasıl girdiğini anlamadığı bu oyunun içinde bir piyon muydu yoksa bir şah mı?

Dengesini kaybeden âlemin laneti, kainatta yayılmaya başladı ve kendine yeni bir kurban buldu. Artık yalanlarla yaşanan mutluluk, ortaya çıkan gerçeklerle kana ve acıya bulanacaktı. Üç ruhun içinden bir varis çıktı. Üç ruhtan biri karanlığa esir düştü. Kader, bağlarını kardeşlikten ve hislerden kopardı. Sevginin ismi intikam, yaşanan güzel anılar silik bir yansımadan ibaret oldu. İlk ruh kendine sunulan yaşamda hayata tutundu. Diğeri başka bir âlemde yalnızlıkla yaşamayı seçti, yalnızlığı ona acı vermiyordu. Üçüncü ruhun seçim şansı olmadı. Karanlığa mahkûm oldu. Ruhunda karanlık yetişti, bir günahın bedelini ruhuyla ödedi. Ruh hiç sevilmedi, hiç sevemedi ve hiç mutlu olmadı. Çünkü hisleri zincirlere vuruldu. Ve ruh yemin etti, bütün âlemlerde kendine verilmeyen yaşamı da yaşatmamak için yemin etti. 🕯 🎶~Dest & Chef Bi - Lavinia

Anlaştum rüzgar ile esmesun ayruluk diye

Zaman, bir dervişin avuçlarında tuttuğu kum taneleri gibi akıp giderken, insan ruhu bu sonsuz akışın içinde kendi yankısını arar. Kimi bir şairin mısralarında, kimi eski bir taşın üstüne kazınmış yazılarda, kimi de rüzgârın bilinmez diyarlardan getirdiği fısıltılarda bulur kendini. Ama herkesin içinde, ismini koyamadığı bir özlem vardır; bazen bir baharın kokusunda, bazen bir eski anının gölgesinde saklanır. Benim hikâyem de böylesine derin bir özlemin içinde başlar. Ne başlangıcını net olarak hatırlayabiliyorum ne de bu özlemin ilk ne zaman içime düştüğünü. Ama bildiğim tek şey, içimde taşıdığım bu duygunun bir dalga gibi zaman zaman yükselip beni içine çektiği. Tıpkı eski bir şehirde kaybolmuş bir yolcu gibi, bazen tanıdık bir anıya dokunuyor, bazen ise hiç bilmediğim bir hatıranın kıyısına vuruyorum. İnsan, ruhunun derinliklerinde yolculuk yaparken, bazen kelimelerin bile anlatamayacağı duygular içinde bulur kendini. Sanki yüzyıllar öncesinden gelen bir ses, kalbinin derinliklerine fısıldıyormuş gibi... O sesi dinlemeyi öğrendiğinde, içindeki yalnızlığın bir anlam kazandığını fark edersin. İşte benim yolculuğum da böyle başladı; seslerin, sezgilerin ve zamanın ötesinden gelen fısıltıların peşinden giderek. Bu hikâye, sadece kelimelerle yazılmış bir anlatı değil. Bu, ruhun bir arayışıdır. Kimi zaman suskunluğun içinde yankılanan bir çığlık, kimi zaman ise geceye karışan sessiz bir dua... Ve ben, bu satırları kaleme alırken, aslında kendi içimde bir ışık arıyorum. Eğer bu satırlarda kendinizden bir parça bulursanız, bilin ki aynı yolculuğun yolcusuyuz.

Sisle örtülü kadim şehirlerin, unutulmuş yazıtların ve taşlara sinmiş sırların ortasında üç adam, kaderin kendileri için çok önceden çizilmiş bir eşiğin önüne sürüklenir. Tesadüf sandıkları karşılaşmaların ardında Türk mitolojisinin en eski varlıkları, adı anılmayan efendiler ve çağrılmayı bekleyen kapılar vardır. Baran istemeden bu karanlık zincirin halkası olurken, Alparslan geçmişin izlerini sürer, Bede ise bildiklerini saklamanın bedelini öder. Çünkü bazı kapılar açıldığında yalnızca gölgeler değil, hakikat de dışarı çıkar. Taşların Hatırladığı, geçmişin aslında hiç geçmediğini, yalnızca sabırla beklediğini anlatan karanlık bir efsane.

Bir gece. Bir tartışma. Ve sabaha karşı boş kalan bir ev. Ada, sinirle kapıyı çarpıp çıktığında kimse onu durdurmadı. Çünkü herkes, bazı şeylerin konuşulmamasının daha güvenli olduğuna inanıyordu. Telefonu şarjda kaldı. Saatler geçti. Ada geri dönmedi. Ama bu bir kayboluş hikâyesi değil. Bu, susmayı seçenlerin hikâyesi. Geçmişte "kaza" denilerek kapatılmış bir ölüm, yarım kalan cümleler, hatırlamak istemeyen hafızalar ve gerçeği normalleştiren bir arkadaş grubu... Herkes masum, herkes suç ortağı. Çünkü bazen kimse öldürmez; ama herkes susar. Herkes susarsa, bu gerçekten kaza mı olur?