Karadeniz Stories

Kural basitti: En büyük aşklar kavgayla başlar. Aynı bizim aşkımız gibi.

***** Bir adım daha yaklaştı kadına "Ben sana hiç bir zaman yalan söylemedim Efnan...inkar da etmedim,umut vermedim....özür dilerim...çok...çok özür dilerim" gözlerinin içine içine bakarak konuşan adam,daha düne kadar sevdasıydı öyle mi? Ne garipmiş,daha düne kadar sevdiğin birinden şimdi tiksinircesine iğrenmek...hayat ne garip... "Doğru Hevedan...sen hiç birşey yapmadın bana ümit vermedin! Hatta bize dair kum tanesi kadar umut vardıysa bile... bu gece onu kendin yok ettin!" o kadar sakin,dingin bir ses tonuyla anlatıyordum ki kendime bile yabancıydım. "Biz diye birşey hiçbir zaman yoktu Efnan!" "Yok...bende tam olarak ondan bahsediyorum işte!" bir adımla iyice yaklaştım ona."Sen hayatında ilk defa Aşk ne demek onu öğrenebilirdin.Seni herşeye rağmen sevebilecek ve senin mutluluğun için herşeyi yapabilecek bir kadını kaybettin...ama...şanslısın seninle savaşmaktan hiç vazgeçmiycek çok tutkulu bir düşman kazandın eloğlu!" Söylediklerimi pek ciddiye almıyordu. "Seninle de mi savaşıcam şimdi?" yüzümdeki gülüşü saklamak için başımı eğip ona doğru attığım adımları geri attım.Beni gerçekten tanımıyordu,hakkını yemiyim şimdi tanımak için uğraşmamıştı bile. "Patronunla savaşamazsın!" söylediğimi anladığı gibi sırıtmaya başladı. "Kimle kimle?" iyi günlerin gül tabi Merwan ağam gül.En güzel ben gülücem senin son haline. "Onu da zamanı gelince öğreneceksin ama sorunun cevabına gelecek olursak...benle değil savaşın kendinle olucak....bana olan hislerinle savaşıcaksın! Çünkü sen her ne kadar reddetsen de...o hislerin seni ele geçiricek...ve o gün artık herşey için çok geç olmuş olacak!" "Sen hep böyle açık mı oynarsın Efnan hanım?" "Yok ağam bu sana özel halim!...Çünkü bir gün benim kapıma geleceksin...bu söylediklerimi ezbere hatırlayacaksın.Buda sana sözüm olsun.KARALI SÖZÜ!" Bekle ve gör Merwan ağa bekle de gö

"Yarım kalan sevdalık, kalpte hiç bitmeyen bir melodi gibidir."

taşacak bu deniz dizisinden esinlenilerek yazılmış bir fan kurgusudur.

Poyraz, Nergis, Defne ve Polat... Artık sadece bir ailenin değil, iki dev sülalenin "Kınalı Kuzuları". Onları ayırmaya çalışan her yalan, bu kez karşılarında devleşmiş bir Ortaklık bulacak. "Biz artık iki ayrı taraf değiliz; biz, geçmişin yalanlarını beraber yakan tek bir aileyiz!"

"O benim kızım... kızım yaşıyor ey Karadeniz duy sesimi" Çığlıklarını duyan Karadeniz gözyaşlarını da unutmamıştı. 20 yılın acısı geçmişin tufanında boğuldu. HİCRAN CEZBELİ~SÜLEYMAN VAROĞLU LEYLA AKABEY

Yıllardır gidilen köy evine, iki yıl aradan sonra yeniden dönüş... "En fazla ne olabilir ki?" diye düşünüyordu Gülce. Aile tatili, kuzenler, eski anılar... hepsi sıradan bir yaz gibi görünüyordu. Ta ki o yaz, planların birbirine karıştığı ana kadar. Babasının ve annesinin kuzenleriyle tatilleri çakışırsa ne mi olur? Aşk olur. Macera olur. Ayrılık zor olur. Hoşlantı, sevdaya dönüşür. Ve en son.... "biz" oluruz. Ama dikkat edin... Bazen en küçük bir hoşlantı bile, en büyük fırtınayı başlatır. "Gülce'nin yaptığı hatayı siz yapmayın." Çünkü bazı yazlar sadece geçmez... insanı değiştirir. Gülce Mirza'nın karmakarışık yaz tatiline hazır mısınız? Yazar notu: Öncelikle merhaba arkadaşlar ve Hoşgeldiniz şimdi mantık arayacaksanız hiç girmeyin o işlere ve beklentinizi yüksek tutmayın kafamdan uydurup yazıyorum yani can sıkıntısından iyi okumalar efendim iyi eğlenceler. Pek mizahsal biri olmasamda gülün tamam mı?

Aile Kavuşma: Bir Karadeniz Destanı

DUYULMAYAN SESLER "Bir annenin duyduğu o ilk nefes, koca bir yalanla susturulabilir mi?" 2001 yılının o fırtınalı gecesinde, Karadeniz'in en köklü iki ailesi aynı hastane koridorunda karşılaştı. Bir tarafta hırsı dünyayı yakan Sisimhanlar, diğer tarafta sessiz feryatların sahibi Gökçeçınarlar... O gece bir günah işlendi. Bir annenin duyduğu çığlıklar inkar edildi, gerçekler toprağa değil, başka bir ailenin kucağına gömüldü. Yirmi Beş Yıl Sonra... Poyraz ve Efulin, kendilerine en büyük düşman belledikleri evin içinde, "bücür" ve "narin" birer evlat olarak büyüdüler. Melina ise yirmi beş yıl boyunca bir deli gibi haykırdı: "Ben yavrularımın sesini duydum!" Şimdi 2026 yılındayız. Sırların duvarları çatlıyor. Kimlikler sahte, nefretler emanet. Gerçekler ortaya çıktığında, Sisimhanların o birbirine kopmaz zincirlerle bağlı 6 abisi mi kazanacak, yoksa kanın o sessiz, derin çığlığı mı? "Hoş geldin gerçek... Karadeniz'i yakmaya hazır mısın?"

En ayarlisindan hikaye.

♪Galata•Halil Sezai Hayatta herkes bir şekilde acı çeker;küçük veya büyük ama ben kesinlikle büyük acılar çekmiştim.Bu acılara ne annem ne de ben dayandım ve kaçtık,annemin geçmişine kaçtık.