Btlerv2910
Beyin unuturdu. Bir şeyi hafızasından tamamen siler, onu hiç yaşanmamış sayardı.
Ama kalp unutmaz, hatırlardı. Unutamazdı, yapılan küçücük bir iyiliği, dudaklarında gülümseme oluşturan bir olayı ve en çok da ruhuna dokunan değerli bir kişiyi.
Kalp unutmayı çalışır, görmezden gelir kendini kandırdı. Ama hissederdi, tanıdık bir dokunuşu, bir kokuyu veya bir bakışı.
İşte kalp ve beynin savaşı burada başlardı. Kimin kazanacağı hiçbir zaman bilinmezdi.
Onların hikayeside tam bu noktada başlamıştı. Birbirine sevgi ve bağlılık ile bağlı olan iki ruh vardı. Bu tutkulu ve aşk dolu bedenler en uzak notaların en uyumlu nağmeleriydi.
Biri hatırlamayı seçmiş diğeri unutmaya zorlanmıştı. Ama ikisininde kaderleri birbirine mühürlüydü.
Akıl unutsa bile kalp hissederdi.