Historias de Kurgu

Küçüklüğünde babasından gördüğü şiddetin ağır izlerini bedeninde boks yaralarıyla, ruhunda ise alkol ve soğuk bir sessizlikle taşımak zorunda kalan Zeynep; yıllar önce babası yüzünden kopmak zorunda kaldığı çocukluk bağından habersiz, yeni bir liseye adım atar. Kronik astım hastası olan ve zorluklara rağmen hayata tutunmaya çalışan Hilal ise okul dışındaki zamanını bir kafede çalışarak geçirmektedir. Kader, yolları yıllar sonra bir kafede ve okul koridorlarında yeniden kesiştiğinde ikisine de unutmaya çalıştıkları geçmişin kapılarını aralar. İlk başlarda birbirlerini tanıyamayan bu iki genç kız, yanlarındaki dostlarıyla bir araya geldikçe ve ailelerinin geçmişi yüzleştiğinde aralarındaki bağ yeniden filizlenir. Geçmişin sızısı, kırık dostluklar, saklanan hisler ve nefes nefese bir hayatta kalma mücadelesi... Zeynep ve Hilal, birbirlerinin yaralarına merhem olabilecek mi?

Ormanda evinin yolunu kaybeden Maya bir ayı tarafından saldırıya uğrar. Ancak diğer kurtlardan daha farklı bir kurt onu ayıdan korur ve o kurt aslında bir kurt adamdır...

-

Gerçeklerde Ölüp Kitaplarda Hayat Bulmak İsteyenlere

Bazı insanlar hayatınıza bir anda girmez. Önce sesini duyarsınız, sonra yüzünü tanırsınız, bir gün fark edersiniz ki yokluğu bile göze çarpıyordur. Bir aylığına başlayan o günler; hangarların metal kokusuna, pistte yükselen uçak seslerine, üniformalara ve uzun nöbetlerin sessizliğine karıştı. Yakınlaşmakla uzak durmak, söylemekle susmak arasındaki çizgi giderek inceldi. Her şeyin bir zamanı vardı. Bir bakışın, bir karşılaşmanın, bir itirafın... Ama bazı şeylerin zamanı geldiğinde, insan hazır olsa bile dünya hazır olmazdı. Pist hâlâ aynı pistti. Uçaklar hâlâ aynı gökyüzüne yükseliyordu. Emirler hâlâ aynı ciddiyetle veriliyordu. Ama bazı şeyler, bakılan yerde değil; kör noktada değişiyordu. Bu kitapta yer alan kişi, kurum, olay, mekân ve anlatılar kurgusaldır. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla olan benzerlikler tamamen tesadüfidir.

"Barışta ve savaşta, karada, denizde ve havada, her zaman her yerde...!" Vatanıyla büyüyen çocukların tek aşkı Vatanıdır, denilerek büyütüldü Poyraz. Esintisi yalnızca düşmana, fırtınası ise zarar vereneydi. Ama bu esintisi, onu düşmanların arasına götüren göreve kadardı. Yön değişmiş, kader yeniden yazılmış ve Poyraz'ın hayatı bir vazgeçiş ile altüst olmuştu. Ta ki Poyraz'ın esintisi, onu durduracak tek esintiye, 'Karayel' rüzgarına çarpana kadar.

Trabzon yolunda sapak bir caddede, Yalanın içinde gerçeği bulduk. Bir kırık kemençe çalar içimde, Biri canım abim, biri can dostum.

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...

Liseye giden Şevval'in ve arkadaşlarının Batu ve arkadaşları ile yaşadıkları lise kurgusunu anlatır. Keyfime göre yazıyorum çok önemsemeyin 𓆝 𓆟 𓆞 𓆝 𓆟

yari texting.

Dağla Deniz'in çarpıştığı yerde eski bir sevda yeniden Alevleniyor

izlediğim Arda Soydoğan ile tanıdğım aynı kişi değil...

Yeni bir hayata başlamak için İstanbul'a taşındım. Arkamda ailemi, arkadaşlarımı, geçmişimi ve bir daha dönmek istemediğim her şeyi bıraktım. Kendi ayaklarımın üzerinde duracak, kimseye ihtiyaç duymadan sıfırdan başlayacaktım. Geçmişimi İzmir'de bıraktığımı sanıyordum. Meğer geçmişim İstanbul'da beni bekliyormuş.

Daha önce hiç aşık olmayan Beren, yeni okul yılında kendisine bir sevgili bulmaya karar verir ancak işler hiç beklediği gibi gitmez. E: Eğer seninle o zaman o olayı yaşamasaydık E: Şu an sana aşık olamazdım E: Belki de tüm bunların yaşanması için o olayın yaşanması gerekiyordu E: Haklıydın E: Aşk zamanını bekler

Gerçekten de kibritsin. Beni tek bir kelimenle yakabiliyorsun.

Deniz dedi herkes Bir tek o Deniz Kızı dedi Belki de hikâye tam o anda başladı Bazı hikâyeler bir bakışla başlar Bazılarıysa söylenmemiş cümlelerle Deniz için her şey Aras'a duyduğu hislerle başlamıştı Ta ki ona her zamankinden farklı bakan bir çift gözle karşılaşana kadar Teoman içinse Deniz sadece Deniz değildi O onun Deniz Kızı'ydı Ama bazı duyguların zamanı yanlıştı Bazı insanların hayatında ise çoktan başkaları vardı Ve Bodrum'un maviliği altında hiç kimsenin tahmin etmediği bir hikâye yavaş yavaş başlayacaktı🫧🕯️

siz: İlkeeeeee siz: Gerizekalı daha geçen hafta çektiğin resimleri atacaksın. siz: elimde kalacaksın bu gidişle. siz: Gizem'e de numaramı verme Kumsala demissin???!!! siz: seni köpeklerin eline veririm bak, siz: yada şukufeye söylerim seni tırmalar. siz: bide numara değiştirmiş, haspam. siz: düşman mı olduk lan. siz: ne olmus 20 tane resmim varsa? siz: atmak bu kadar zor olmamalı yaaa. siz: hastaneyi basarım bak! siz: AT ARTIK RESİMLERİMİ. siz: ne yapayım en güzel sen resim çekiyorsun, siz: nöbetteydin sanki sen, siz: neyse ben uyuyorum resimlerimi at. siz: insanlar benden post bekliyor... siz: tamam seni de koyacağım posta. siz: bak seni abime söylerim!! siz: iki ağlarım, siz: zaten abim bana kıyamaz. siz: SENİ DAVA EDERİM siz: RESİMLERİMİ ATTTTT!!!!!!!! ilkecik: Sen kimsin birader? ilkecik: Gece gece kafamı ütüledin. ilkecik: Ne saçmalıyorsun anlamadım. ilkecik: Ateş yine sensen siktim belanı. ilkecik: Daha yeni yanımdaydın amk. ilkecik: Sabah direk yanıma uğra. çevrimdışı

Gerçek aşk, en karanlık büyülerin gölgesinde bile parlayan bir ışık gibi yolunu bulur; büyücülük dünyasının en karanlık günlerinde bile. "Benim düşmanım senin aşkınsa ben neyi kazanacağım,Evans?" -James Fleamont Potter ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ Kurgum hem Jily hem de Çapulcuları anlatıyor,alışılmışlıktan biraz daha farklı ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ Marauders/Hp fandom

Kontrol etmeyi beceremediği özel bir yetenekle lanetlenmişti Davina; insanların hareketlerini manipüle edebiliyordu. Aniden ortaya çıkan iki gizemli yabancıyla geçmişinin gölgesinde bir maceraya çıkmak zorunda kalınca, iki tarafa da ait olmadığı bir savaşın içinde buldu kendini. Bir zamanlar en güzel anılarına konu olan kasaba, şimdi bir duvarla ikiye bölünmüş; halkı fakirlik ve açlığa sürükleyen, güç budalası bir diktatörün pençesindeydi. Ailesinin karanlık mirası ve omuzlarına binen yeni sorumluluklar arasında sıkışan Davina; özgürlük mücadelesinde aşk, ihanet ve dostlukla sınanıyor.

"İnsanlar canavarlardan korkar. Canavarlar ise Jax Valerius'tan." Morbury Üniversitesi'nde sıradan bir hayat sürdüğümü sanıyordum. Ta ki o gece, sokakların gölgesinde bir yaratığın kalbini söküp alan o yabancıyla karşılaşana kadar. Gözleri önce sarı, sonra kana bulanmış bir kırmızıya dönüştü ve zihnimi tek bir bakışla mühürledi. Sabah uyandığımda, zihnimdeki tek kanıt silik bir kâbustan ibaretti. Ancak kolumdaki sızı ve hafızamın derinliklerine kazınan o yabancının varlığı, hiçbir şeyin rüya olmadığını fısıldıyordu. Şimdi, üniversite koridorlarında Jax Valerius ile tekrar karşı karşıyayım; o ise beni, benim kendimi tanıdığımdan çok daha iyi tanıyor Morbury'de hiçbir şey göründüğü gibi değildi; en azından Jax Valerius'un dünyasında.