Mutluluk Stories

23 yasındakı oyuncu olan gamze yıllar sonra gerceklerı ogrenırse bakalım neler olcak...

17 yaşındaki Deniz'in gerçek ailesi onu bulmasıyla başlar. Üvey ailesinde tek çocuk olan Deniz gerçek ailesinde 9 abisi olursa ne olur? *** "Yüzün hep gülsün Deniz Kızı." "Deniz kızları aldatmacıdır. Gülüşleri gerçek değildir." "Beni aldatamazsın. Sadece bana aitsin." *** ~Ölümden korkan ben bana ölümü sevdirdiler.~ *** (Benim ilk kurgumdur arkadaşlar. Bir gerçek ailem kitabıdır. Yazım ve mantık hataları olabilir.)

Naif bir aşk hikayesi🩷 Küçük çocuk öylece koltukta babasının kolunun altında oturmuş televizyon seyrediyordu. Televizyon izlemeyi çok sevmese de, babasıyla daha çok vakit geçirmek için her şeyi yapmaya hazırdı. Haluk bey işinden dolayı evde çok bulunmazdı. O da çok isterdi çocuklarıyla vakit geçirsin, ama nasip olmuyordu. Küçük çocuk kafasını hafif oynatarak sabahtan beridir sormak istediği soruyu sordu babasına. "Baba, nefha ne demek?" "Nerden duydun sen bu kelimeyi bakalım?" Diye merakla sordu Haluk bey de oğluna. "Öylesine duydum işte, ne demekmiş ki? Kötü bir şey mi yoksa?" Gülümsedi babası. Çok nadir gülümserdi genelde. Ama çocuklarının bu bilgisiz ve meraklı tavrı onun için hep gülmek sebebiydi. "Hayır, oğlum. Aksine, güzel bir şey. Güzel kokulu demek, nefha." Güzel kokulu. Küçük çocuğun aklına Işılay geldi. En yakınlarından biri. Gözü gibi sevdiği değerlisi. Işılay da çok güzel kokuyordu... Aynı zambak gibi. En sevdiği çiçek olan zambak gibi kokuyordu, onun Işılayı. O zaman Işılay da Nefha mıydı? "Peki, Işılay da Nefha mı o zaman, baba?" Haluk bey oğlunun daha çok küçük olmasına bakmayarak Işılaya haddinden çok değer verdiğini biliyordu. Hatta, bunun kardeşçe bir değer olmadığına da emindi. Hissediyordu. "Niye? Işılayda mı güzel kokuyor?" "Evet, çok güzel kokuyor. Çiçek gibi. Çok güzel değil mi, baba?" Gülümsedi babası yine hafif. Daha 9 yaşındaki oğlunun evi yanıyordu da, kendisinin haberi yoktu. "O zaman, Işılay da nefhadır, oğlum" Küçük çocuk bu cevabı duyunca gülümsedi. Artık onun için "nefha", sözlükte yazan anlamından çok daha fazlasıydı. O günden sonra ne zaman bu kelimeyi duysa, aklına hep sarı saçlı, mavi gözlü küçük kız gelirdi.

Kim bilir belki de bir yerde bu hikayenin kahramanıyla karşılaşırız

Herşey ailemi yanlışlıkla oldurdugumden oldu abilerimin bana olan nefreti💔 İ.Y.İ.Y.İ.M💔

Hayat herkese adil değildir. Herkes hata yapar. Eğer her şeyin bittiğini düşünüyorsanız çok yanılıyorsunuz. O çarptığınız duvarlardan bile çiçekler filizleniyor. Hayatımızda ölümden başka sona yer vermeden devam eden güçlü insanlar için.

Hafıza-i beşer nisyan ile malüldür. Yani insan unutur. Bu hem büyük bir lanet hem de hediye, hediyedir çünkü kalbini kıran dostunu unutmak istersin. İhaneti, yalanı, utanç verici anları, yalnızlığını, hayal kırıklıklarını, çuvalladığın dibe vurduğun ilk aşkından ayrıldığın anı , ölümü unutmak gerçek bir hediyedir. Unutur ve kurtulursun. İnsanları unutabilirsin. Olayları, mekanları, zamanı, unutabilirsin. Hatta onun sana yaptıklarını da. Ama o insanın , sana neler hissettirdiğini unutamazsın." Dizide böyle mi diyordu Can Manay ? Hissettirdiklerini unutamazsın"

0538***: Üç yüz on yedi gün 0538***: Dalgalarda var bir hüzün 0538***: Dalgalarda var bir hüzün 0538***: Üç yüz on yedi gün. / 18.27 Keyifli Okumalar, Üç Yüz On Yedi Okuyucuları...

Sonsuz Aşk💜

Bir kızın hayallerine giden yol...

Tam 'her şey bitti' dediğiniz anda aslında her şey yeni başlıyor olabilir mi? Karina Stamford için hastalığını öğrendiği gün o gündü işte. Ölümle yaşamı aynı anda hissettiği gün...Tüm hayatını bir anda değiştirecek olan esrarengiz yabancıyla karşılaştığı gün...Bu bir tesadüf müydü yoksa kaderin bir oyunu mu bilinmezdi elbet ama onun için bir mucizenin ,mutluluğa giden yolun başlangıcı olduğu kesindi. Tumaini Menes...Sisten gelen yabancı...İlk başlarda garip bir adam gibi gelmişti. Ama tanıdıkça birçok ortak yaşantıya sahip olduklarını anlayacaktı. Çünkü geçmişlerinin hatta geleceklerinin bile aynı yazıldığını görecekti. Bu adam ona şu ana kadar aslında yaşamadığını fark ettirecekti. Ve bundan sonra yaşaması için bir amaç olacaktı. Hastalığını yenmesi için bir neden...Bir umut... Ama hiçbir acı sonsuza dek sürmeyeceği gibi mutluluğun da bir sonu olabilirdi. Öyle bile olsa onu ebedi kılmak bizim elimizde değil miydi?