Poezja Stories

PLEASE DON'T DIE ALONE to zbiór wierszy o tym, co zostaje w człowieku, kiedy milkną rozmowy, odchodzą ludzie, a odpowiedzi nie nadchodzą. O bliskości i samotności, miłości i rozczarowaniu, tęsknocie, stracie, gniewie i chwilach, których znaczenie przychodzi dopiero po czasie. To różne historie i różne emocje, połączone próbą zatrzymania tego, co zwykle przemija niezauważone. Nie każdy wiersz mówi o śmierci. Nie każdy mówi o miłości. Nie każdy niesie odpowiedź. Ale każdy próbuje coś ocalić. Słowo, wspomnienie, człowieka albo chwilę, która już nigdy nie wróci. Bo być może najważniejszą rzeczą, jaką możemy komuś powiedzieć, jest prośba, żeby nie został sam.

przy zaobserwowaniu mojego profilu na soundcloudzie raka uszu dostaniecie w gratisie

Jakieś króciutkie historie pisane do szkoły czy na ćwiczenie umiejętności.

wszystkie zawarte tu wiersze są mojego autorstwa i nie życzę sobie ich przywłaszczania. Wiersze będą wrzucane codziennie około 7:50 lub 15:00. Proszę każdego który przeczyta moje wiersze o ocenę w komentarzach. DZIĘKUJĘ :)

Pseudo wiersze, opisujące trochę dziwnej życiowej normy.

dotknąłeś mnie i nagle stałam się liliowym niebem.. A Ty stwierdziłeś, ze fiolet po prostu nie jest dla Ciebie. cytaty i wiersze #45 w poezja

Wiersz o niepewności w życiu

- Dlaczego płaczesz? - Bo jesień - mówi spoglądając na mocne, sierpniowe słońce.

Każdy z nas inaczej odbiera otaczający nas świat. Jak widzą go osoby z Zespołem Aspergera? Czy zauważają coś, czego nie widzą inni? Czym różnią się nasze światy? [tekst: Toni_Ceo] [okładka: zdjęcie znalezione w internecie, edytowane przez Toni_Ceo]

Lena dorastała w rozbitej rodzinie; Od najmłodszych lat bała się miłości, którą znała tylko jako niszczące ludzi, zdradliwe uczucie. Pewnego dnia postanawia się otworzyć przed Benem; Wysokim brunetem, który okazuje jej swoje zainteresowanie. Chłopak wyznaje dziewczynie miłość, skłaniając ją do zrobienia tego samego. Lena przestaje się bać, i zaczyna wierzyć w ich uczucie. Z czasem okazuje się jednak, że nie ona jest jego wybranką. Nastolatka obiecuje sobie, że już nigdy nikogo nie pokocha. Trzy miesiące później, na imprezie poznaje Igora; Blondyna o błękitnych oczach i nadzwyczajnej wrażliwości. 'Bo ludzie mogą Cię ranić, i zawodzić, i traktować Cię, jakby Twoje uczucia były niczym; Ale nie zniszczą Ci życia, jeśli na to nie pozwolisz. Bo wszystko zależy od Ciebie. Od Twojego podejścia. Jeśli staniesz przed lustrem, spojrzysz sobie w oczy i uwierzysz w to, że stać Cię na więcej, niż myślą, faktycznie tyle osiągniesz. Twoje życie zaczyna się tam, gdzie zaczynasz wybierać sam, i nie pozwalasz innym na to, by decydowali za Ciebie, którą drogą pójść."

Poezja Krzyżowa, czyli wiersze o Krzyżakach.

Gdy smutek ogarnia nasze serca ważna jest jedna rzecz, Nieważne jak wielki dla nas jest musisz wiedzieć że, Nie było więcej przelanych łez niż w noc pamiętną też, Więc nie rozpaczaj już tylko wspomnienia przyzwij swe.

Zanurz się we śnie, który schodzi głębiej niż umysł na jawie. Sierpień to dziwny z miesięcy, a pogoda w nim choć zmienna pozostaje taka sama. Ułóż się wygodnie wśród złotych kłosów, i leż spokojnie, a dopadnie cię niepokój najgłębszy.

Kilka urwanych wątków składających się w jedną spójną całość. A może jednak nie. ---<wszystkie rysunki są moje>---

Dedykuję tę książkę każdemu kto gdzieś na swojej długiej drodze się zgubił, każdemu kto zostawił siebie w szafie i każdemu kto już nawet nie pamięta jaki kolor mają jego oczy. Dla niektórych to będzie moja kolejna książka z wierszami, dla mnie to powrót do siebie.

Zapraszam do przeczytania mojego tomiku poezji.

.

Little poems from my veins

Czy ja jestem głupia że robię takie coś. Powiecie mi?. Informuję że mogę źle przetłumaczyć coś co jest po angielsku .

"Wprawdzie nie wynaleziono jeszcze lekarstwa, które umożliwiłoby trwałe wykasowanie chwili słabości z ludzkiego życia, ale wciąż mamy sztukę. Sztukę, która wypowiada za nas słowa o których istnieniu często nie mieliśmy pojęcia" Melancholik, neurotyk, a może osoba skrajnie samotna w swej odrębności? Zbiór przemyśleń osoby wrażliwej, które być może nie wpisują się w kanony tradycyjnej poezji, jednak przyprawiwszy je szczyptą melancholii, można je zaliczyć do pewnej formy sztuki. Formy aż nazbyt bolesnej w swojej autentyczności.