Psikoloji Stories

Teoman'ın nezarethanede Aras'ın kollarına yığılıp 'abi' demesiyle tekrar Teoman'dan şüphelenen Aras. Bu sefer kolay kolay vazgeçmeyecekti. Ne kadar hastane kaydı olursa olsun bu sefer tüm şüpheleri ortadan kaldırmanın tek bir yolu vardı; dna testi.

"İnkisar, yalnızca kırılmak, çökmek ya da parçalanmak değildi. İnkisar, düzene başkaldırmanın bedeliydi." Helix örgütü, insanlardan yalnızca itaat istemiyordu; kimliklerini, geçmişlerini ve sevdiklerini de alıyordu. Lavin Taşdan Sinek Kızı Elinde intikamdan başka hiçbir şeyi kalmayan kız. Viktor Volkov Maça Valesi Gücü eline alırsa her şeyi düzeltebileceğine inanan vale. Ancak bazı sistemler, yıkılmadan önce kendilerini yıkmaya çalışanları birbirine düşman ederdi. Çünkü en büyük çöküş, bir imparatorluğun değil; insanın kendi içinde başlardı.

Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir adalet timsali olan bir aile... Geceleri ise kapalı kapılar ardında yaşanan bir cehennem. 15 yaşındaki Aral için hayat, babasının bitmek bilmeyen öfkesi ve kendi zihnindeki amansız fırtınalar arasında sıkışıp kalmış bir metronomdan farksızdır. Bipolar bozukluğun getirdiği manik çırpınışlar ve depresif çöküşler arasında savrulurken, okulun acımasız gürültüsü ve sevgilisinin anlayışsızlığı onu her gün biraz daha boğmaktadır. Nefes alabildiği tek yer, notaların arasına sığındığı o eski piyanosudur. Ta ki babası, Aral'ın o son sığınağını da paramparça edene dek. Tüm dünyası üzerine yıkılan Aral, annesinin gizlice aldığı gece mavisi bir elektro gitar ve kilometrelerce öteden, bir Discord sunucusundan onu hayatta tutmaya çalışan Kübra ve diğer arkadaşlarının sesleriyle ayakta kalmaya çalışır. Ancak Aral, hayatını kökünden değiştirecek ve her şeyi kalıcı bir sessizliğe gömecek o büyük felaketin adım adım yaklaştığından habersizdir. Bu; müziğin, karanlığın ve paramparça olmuş bir zihnin sessiz çığlığıdır.

Esin, annesinin ölümünden kalan derin boşlukla; Umut, kaybettiği hayatın sessizliğiyle baş etmeye çalışırken yolları kesişir. Zor zamanlarda kurulan bağlar, en derin yaraları gerçekten iyileştirebilir mi? Bu, kayıpların gölgesinde ilerleyen; kırılganlıkla cesaretin iç içe geçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Her adımda geçmişin izleriyle yüzleşen iki yalnız ruh, geleceğe dair yeni anlamlar arar. Ve bu yol, nerede biteceği bilinmeyen, yaşanacaklarla şekillenen bir serüvendir. Yıkılmış hayatların içinde hâlâ ışık arayanlar için... Bu hikâye, senin hikâyen olabilir.

Bazı sırların bir adresi vardır. Lara Demir üniversiteye başladığında tek istediği şey geçmişinden uzaklaşıp kendine yeni bir hayat kurmaktır. Yeni bir şehir. Yeni insanlar. Yeni bir başlangıç. Ta ki telefonuna gelen tek bir mesaj bütün planlarını değiştirene kadar. "Beşinci kata çıkma."

Çevirmen Lavinia Alen ve senelerdir örgüt tarafından yetiştirilmiş Hazar Sarp Vural... Biri adalet uğruna geçmişinin kapılarını yeniden açarken, diğeri kendisine ait olmayan bir hayatın içinde yıllarca hayatta kalmıştı. Bir mahalleyi yok eden felaketin ardından yolları ayrılan iki insan, yıllar sonra aynı örgütün gölgesinde yeniden karşılaşacaktı. Ve bu kez geçmiş, ikisinden de bir bedel istiyordu.

Karakterimiz Ken, normal rutin hayatına ve ilişkilerine devam ederken yaşadığı bir şey üzerine bir karar alma mecburiyetinde kalır. Bu zeki ve kendini bilen insanlar için oldukça büyük, âlelade alınamayacak bir karardır. Bunun için Yargı Mercîne gitmelidir ve kendi bilinçaltında oluşturduğu Yargıç'a karşı kazanmalıdır. Her şeyin ortasında bulunan bu Yargı Mercî, ruhun dengesini sağlamak amacıyla dengeyi kuran bir mekanizmadır. Bir şey olacaksa önce bu Mercî'nin onayı ve ikna edilmesi gerekir ve Yargıç, kolay ikna olabilen biri değildir. Bilinçaltında kurgulanan bu fantastik evrende Ruhun derinliklerine ışık sağlaması ve onu yönetebilmek amacıyla kurulan Hafıza Sarayı tek başına her şeyi yönlendiremeyen bir oluşumdur. Yargı Mercî Hafıza Sarayında bulunmaz, daha uzakta gidilmesi gereken ayrı bir yerdedir. Ken, aldığı bu kararı uygulayabilmek için Mercî'den onay almalı bunun içinse önce Yargıcı yenmelidir.

insan neden rüya görür? Acı çekmeden mutluluk mümkün mü? Her isteğin gerçekleşirse hayatın anlamı kalır mı? Teknoloji insanı özgürleştiriyor mu, yoksa yavaş yavaş insanlığını mı alıyor? Satın alınabilen duygular gerçekten yaşanmış sayılır mı? İnsanlar artık anı biriktirmiyorsa, yaşamalarının anlamı nedir?

Kanın sesini duyan tek kişi oydu. Dökülen her damla, geçmişin fısıltılarını ona taşıyordu. Nara Valeris, tek bir inancın ve tek bir yöneticinin hükmettiği bir dünyada, en büyük sırrı saklayarak yaşıyordu. Ancak bir gece kanın fısıldadığı bir cinayet, onu babasının eski sırlarıyla ve unutulmuş bir krallığın mirasıyla yüzleştirecek. Karanlık, psikolojik ve aksiyon dolu bu macerada Nara, içindeki gücün bedelini ödemeye hazır olmalı.

Bu içerik tamamen insan psikolojisi ile alakalıdır. Olağan üstü hiçbir karakter yoktur.

Benliğin sınırında, varlık ile hiçlik arasında yankılanan bir ses. Kimi zaman kul, kimi zaman şeytan. Bir meczubun, tanrının sessizliğiyle savaşı.

If you read me, it means you're mentally ill:)

İnsan kendi oğlunu öldürebilir mi, Psikolojide Amigdala Hijack / Duygusal Korsanlık olarak bilinen bu durumda, öfke beynin mantık şalterini (Frontal Korteks) nasıl indirir? Bir imparator, anlık bir öfke nöbetiyle nasıl her şeyini kaybeden aciz bir babaya dönüşür?

Bazen hiçbir yere ait hissedememek, en keskin yalnızlıktır. Sanki dünya dönmeye devam ederken sen, kendi gölgenin içinde asılı kalırsın. İnsanlar konuşur, güler, koşar, nefes alır... ama senin sesin hep bir yankı gibi gelir kendine. Kendini duyarsın, ama kimse seni duymuyordur. Böyle anlarda, her şey bir adım uzağındadır. Bir kahve fincanı, bir pencere, bir nefes. Elini uzatsan dokunacak gibisindir ama arada ince bir cam vardır - görünmeyen, ama soğuk. Ve o cam, seni hayattan ayırır. Görürsün ama hissedemezsin. Sarya da kendini hep böyle hissederdi. Kalabalığın içinde bile yalnız. Derslerde, otobüslerde, hatta rüyalarında bile... bir parçası hep dışarıda kalırdı. Kendi içinde taşıdığı sessiz bir sürgün gibi. Belki bu yüzden aynaya baktığında, sadece yüzünü değil, içinde saklı kalmış o eksikliği de görürdü. Gözlerinde kehribarın sarısına çalan bir ton vardı - sıcak ama kırılgan. Ve o gözler, hep bir hikâye anlatmak isterdi. Ama kimse dinlemezdi.

"Ben serseri bir çocuğum" Evet bu doğru yani insanlar öyle söylüyor "Ben serseri bir çocuk değilim" Evet bu doğru yani insanlar öyle söylüyor

yalnızlık neydi? insana neyi hissettiriyordu? bir şarkı sözü müydü ya da onlarca insanın içinde kaybolmak mıydı? içinde birikmiş onlarca söz, kafanda dönen yüzlerce düşünce miydi? ben Gece... o kadar yalnızım ki, gökyüzündeki yıldızlar bile beni aydınlatmıyor. söyleyecek çok şeyim var ama içimde birikiyor...