Psikolojik Stories

İnsanların kanları yer yüzüne siner, gök ağlar; kanlar silinsin diye. Yeryüzüne yıldırımlar düşer, ölü insanların ahı silinir. Her bir yıldırım, binbir insanın ahı. Resitaller yapılır, kanlar akıtılır. Kaç kez kestin bileklerini? Kaç kez yok sayıldın da bu kadar kötü bir insana dönüştün? Çok canını yaktılar, ama umurlarında değil. Sen neden bu kadar çok düşünüyorsun başkasının açtığı yaraları? Kimse seni sandığın kadar düşünmüyor, sandığın gibi biri değilsin. Sen ölünce gök sana ağlamayacak, arkanda bıraktıklarına ağlayacak. Kar senin izlerini silmek için yağacak, yıldırımlar düşecek yer yüzüne çünkü insanlar senin sandığın kadar masum değil. Hepsinin alnında bir kan torbası var. O kan torbasını ancak Hephaestus yok edebilir. Halk ateşten bir katil yarattı; yüzü yanmış, kollarında zincirler ve elinde hançer. İnsanların kalbini oymaya hazır. Ona yaptıkları gibi, her insanı canice yakmaya hevesli. Onu zincire vurdukları gibi insanları zincirlemeye teşebbüs. Hephaestus, ateşler içinde yanmış; kül olmaya hazırken tekrar doğmuş insanların tanrısıdır. Hephaestus ölmez, ancak bir gün kendi ateşinde tekrar yanar; o an tekrar doğamayacak. Çünkü kendi ateşinde yanan herkes ölmeye mahkumdur.

Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir adalet timsali olan bir aile... Geceleri ise kapalı kapılar ardında yaşanan bir cehennem. 15 yaşındaki Aral için hayat, babasının bitmek bilmeyen öfkesi ve kendi zihnindeki amansız fırtınalar arasında sıkışıp kalmış bir metronomdan farksızdır. Bipolar bozukluğun getirdiği manik çırpınışlar ve depresif çöküşler arasında savrulurken, okulun acımasız gürültüsü ve sevgilisinin anlayışsızlığı onu her gün biraz daha boğmaktadır. Nefes alabildiği tek yer, notaların arasına sığındığı o eski piyanosudur. Ta ki babası, Aral'ın o son sığınağını da paramparça edene dek. Tüm dünyası üzerine yıkılan Aral, annesinin gizlice aldığı gece mavisi bir elektro gitar ve kilometrelerce öteden, bir Discord sunucusundan onu hayatta tutmaya çalışan Kübra ve diğer arkadaşlarının sesleriyle ayakta kalmaya çalışır. Ancak Aral, hayatını kökünden değiştirecek ve her şeyi kalıcı bir sessizliğe gömecek o büyük felaketin adım adım yaklaştığından habersizdir. Bu; müziğin, karanlığın ve paramparça olmuş bir zihnin sessiz çığlığıdır.

Tuvana, yedi uzun yıldır, tek bir korkunç rutinin gölge düşürdüğü terk edilmiş bir araştırma kasabasında kapana kısılmış halde yaşamaktadır: Her gece, kayıp eşi uzak sarı bir ışığın altında beliriyor ve eski bir osiloskop aracılığıyla fısıldıyordu: "Kapıyı aç sevgilim... Üşüyorum." ​Anıları çalan Yankıların ve akılsız Yırtıcıların paramparça ettiği bir dünyada hayatta kalma kuralları kesindir: Geçmişten bahsetme, seslere cevap verme ve asla kapıyı açma. ​Fakat bu gece, yedi yıllık rutin bozuluyor. Görünmeyen bir varlık Tuvana'nın zihnine nüfuz ederken, yoğun sisin içinden omuz omuza duran binlerce sessiz siluet ortaya çıkıyor. Bu bir geri çekilme değil... bu bir davet. ​İnsan hafızası ile canavarca gerçeklik arasındaki sınır çöktüğünde, Tuvana uçurumda bir çare mi bulacak, yoksa sesler mezarlığındaki sıradan bir sese mi dönüşecek?

Esin, annesinin ölümünden kalan derin boşlukla; Umut, kaybettiği hayatın sessizliğiyle baş etmeye çalışırken yolları kesişir. Zor zamanlarda kurulan bağlar, en derin yaraları gerçekten iyileştirebilir mi? Bu, kayıpların gölgesinde ilerleyen; kırılganlıkla cesaretin iç içe geçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Her adımda geçmişin izleriyle yüzleşen iki yalnız ruh, geleceğe dair yeni anlamlar arar. Ve bu yol, nerede biteceği bilinmeyen, yaşanacaklarla şekillenen bir serüvendir. Yıkılmış hayatların içinde hâlâ ışık arayanlar için... Bu hikâye, senin hikâyen olabilir.

Her şehir, kimsenin konuşmadığı sırlar saklar. İstanbul ise onları korumak için insan öldürür. Ben sadece yanlış dosyayı açtığımı sanıyordum. Meğer biri, tam da benim açmamı istiyormuş.

Sonra bir bakmışsın, bazen iyileşmek mümkün değil... Hayatta kalmak kanserin yeni bir belirtisi! Ve atlatmak... Güya '' atlatmak''. Acıya alışmanın yalan dolu hali.

Her gece saat 03:30'da gelen bir mesaj... Her mesajda unutulduğu sanılan bir sır... Üniversite öğrencisi Emir, bir gece telefonuna düşen esrarengiz mesajlarla geçmişinin karanlık noktalarını araştırmaya başlar. Ancak ortaya çıkan gerçekler sadece onun hayatını değil, çevresindeki herkesin kaderini değiştirecektir. Bazı sırlar gömülü kalmalıydı. Çünkü gece 03:30'da uyanan şey, sadece anılar değildir.

​"Dünya sadece ak ve karadan ibaret olsaydı, yaşamak çok kolay olurdu. Ama biz grinin tam ortasında doğduk." ​Sert kuralların, aşılmaz duvarların ve geçmişin gölgelerinden kaçan bir adam: Siyah. Hayatın sert rüzgarlarına karşı ayakta durmaya çalışan dumanlı bir ruh: Gri. ​İki farklı dünya, tek bir kaderde kesişiyor. Bölümler ilerledikçe sırlar açığa çıkacak, siyahın karanlığı grinin dumanıyla birleşecek. Kimsenin tamamen masum, kimsenin tamamen suçlu olmadığı bu hikayede gerçekleri görmeye hazır mısınız? ​"Siyah ve Gri" şimdi Wattpad'de.

ana karakterimiz Theo, fark edilmeyi beklemek yerine sevdiği insanlara onu fark etmeye zorluyor.

On the rain-soaked streets of London stands an old hotel shrouded in secrets: Umbra. From the outside, it appears to be nothing more than a magnificent historic building. Yet behind its walls lies a labyrinth that guards humanity's greatest questions. Those who arrive at Umbra come from different lives, different pasts, and different wounds. But they all share one thing in common: they are searching for their own truth in a world shaped by an invisible system. One night, the paths of strangers from completely different walks of life cross within the hotel. Some are running from their past, some are searching for answers, and others are about to confront the truths they have spent their entire lives hiding from themselves. When the doors of Umbra close, a nine-month quarantine begins-one that imprisons not only bodies, but also minds, beliefs, and memories. For Umbra is no ordinary hotel. Behind every door lies a story, and within every shadow hides a truth. Because not all chains are forged from iron. Some are made of fear, lies, and the "truths" people have been taught to believe for years. Who truly holds power over the world? Do people make their own choices, or do they simply live the lives that have been chosen for them? Does freedom really exist, or is it merely an idea we have been conditioned to believe in? In Umbra, every room conceals a secret, and every shadow guards a hidden truth. Everyone who stays within its walls will eventually be forced to confront the darkness that lives inside them. Because sometimes the greatest battle is not against the world outside, but against the shadow hidden within ourselves. And no matter how far a person runs, there is no place farther away than their own mind.

Her karanlık gecenin sonunda tekrar güneş doğar. Gece Sürmeli, gözünü hırs bürümüş genç ve başarılı bir avukattır. Onun için önemli olan yol değil varış noktasıdır. Doğu ise kendi kurallarını koyan, adaletin yanına pek yanaşmayan soğukkanlı bir iş insanıdır. Yasal yollarla kazanılmayan serveti, kimseye güvenmeyen kalbi ve geçmişinden taşıdığı sırlarla kendi karanlığını inşa etmiştir. Bir davanın, iki farklı dünyayı tekrar ayrılamayacak şekilde birleştirmesi kaçınılmazdır...

Kanın sesini duyan tek kişi oydu. Dökülen her damla, geçmişin fısıltılarını ona taşıyordu. Nara Valeris, tek bir inancın ve tek bir yöneticinin hükmettiği bir dünyada, en büyük sırrı saklayarak yaşıyordu. Ancak bir gece kanın fısıldadığı bir cinayet, onu babasının eski sırlarıyla ve unutulmuş bir krallığın mirasıyla yüzleştirecek. Karanlık, psikolojik ve aksiyon dolu bu macerada Nara, içindeki gücün bedelini ödemeye hazır olmalı.

Jungkook o gece evine giren o yabancının hayatını nasıl değiştireceğini asla tahmin edemezdi. Sığınacak bir yer ararken kendini geri dönüşü olmayan bir oyunun içinde buldu. mini fic -taekook

Atiye annesi ile mutlu ve huzurlu bir yaşam sürerken geride bıraktığı parçasını hatırlar. Kurtarması gereken bir dünya ve kurtarması gereken bir halk vardır. Fakat halkın insanları ona oldukça tanıdık gelecektir. Çözülmesi gereken bir gizem vardır.

Ne kaybettin ki, ağlıyorsun? Ne getirdin ki, kaybettin? Ne yarattın ki, yok oldu? Ne aldıysan, buradaydı. Ne verdiysen, buradaydı. Sana bugün ait olan, dün başkasına aitti. Yarın da bir başkasına ait olacak. O zaman ne için boşuna üzülüyorsun.

Bu içerik tamamen insan psikolojisi ile alakalıdır. Olağan üstü hiçbir karakter yoktur.

Bazı insanlar bir kere sever. Ve hayatlarının geri kalanını, o ilk ve son aşkın enkazını toplayarak geçirir. Ahraz, o insanlardan biri. Dünyayı kazandı ama ruhunu lise bahçesinde unuttu. Başarının en parlak ışıklarının bile bir kalpteki karanlığı aydınlatamadığını anlatan bu roman, kaybetmenin aslında ne anlama geldiğini sorguluyor.

Tanıdığım en şiirsel kadına.