Psikolojik Stories

Ensemdeki baskıyı hissettikce kalbim hızla atıyordu. Ensemdeki soğuklukla donup kaldım. Bu bir silah namlusuydu. Nefesim kesildi. "Yüzünü dön, Feryal Karza." Sesini tanımam saniyeler sürdü. Ama unutmamıştım. Döndüm. Çelik Demir Soykırımlı. Namlunun ucundaki eli tetikte kasıldığında biraz daha ürperiyordum. Namluyu tutan kişinin ılık nefesini ensemde hissettim. Sertçe yutkunduğumda nefesimin kesildiğini fark ettim. Namlunun baskısı arttıkça ellerim titriyor kalbim her an duracakmış gibi atıyordu. Ama bu namlu bana bir yerden tanıdık geliyordu. Çünkü bu namlunun soğukluğunu hissedip de hatırlamamak mümkün değildi. Namlunun ucundaki adam dişlerinin arasından tekrar "Yüzünü bana dön Feryal Karza!" Dediğinde şaşırmıştım. Adımı nereden biliyordu ki yoksa beni tanıyor muydu? Tabii ki tanıyordu. Yavaşça yüzümü ona döndüğümde gördüğüm yüzle yıkıldım. Bu oydu...Çelik Demir Soykırımlı. Çelik'i en son kaçtığımda görmüştüm. Bana hâlâ kızgın olmalı ki yüzündeki sert ifadesinden zerre azalma olmamıştı. Bende o da değişmiştik ama onda değişmeyen tek şey o Deniz yeşili gözleriydi. Hâlâ aynı kararlılıkla ve sertlikte bakıyordu bana. Ama bakışlarında alışık olduğum o kırgınlığı gizleme gereği duymadı. Bana sanki neden yaptın dercesine bakıyordu. Fakat istemediğim hiçbir şeyi yapmak mecburiyetinde değildim. Artık eski Feryal'i gömdüm ben. Korkak ve pasif Feryalin gitme zamanı gelmişti. Bundan sonra Feryal Karza olma vaktiydi. Madem o evlilikten kurtulmak için evlenmem veya ölmem gerekiyor pekâlâ oyunu bu kez de ben kuruyorum. Ama bir şartla kendi kurallarıma göre oynayacak ve kendi kurallarıma göre savaşacaktım. Onların anladığı tek şey buysa bende ona göre Bir cevap veririm. "Ne istiyorsunuz benden? Beni nereden tanıyorsunuz?" Diye sorduğumda tetiği alnıma yaslamıştı. Korkuyordum ama bunu gizlemem gerekiyordu. Babam

*Çeviridir. *** Kıyametin ölüm meleği, istemeden de olsa ölüme mahkum aşağılık bir prensin bedenine girmiştir. Yeni hayatını en iyi şekilde geçirmenin yolunun amaçsız ve özgürce yaşamak olduğuna karar verir. Sorunsuz, rahat bir hayat, işte geliyor! Ama elbette, okuduğu romanın sayfalarından, kahraman tam karşısında durmaktadır. "Soren Rosenbaum," dedi adam, kılıcı altında parıldayarak. "Sen de kimsin be?" ***

Jungkook o gece evine giren o yabancının hayatını nasıl değiştireceğini asla tahmin edemezdi. Sığınacak bir yer ararken kendini geri dönüşü olmayan bir oyunun içinde buldu. mini fic -taekook

30.03.2012 bu gün Ecrinin 4. yaş günüydü peki bu gün neden doğum değilde ölüm günü oldu? -"Anne ben neyden paystamı hala kesemezim." + "Çünkü kızım babanı bekliyoruz." -"Ama baybam hiç doğum günüme celmedi." + "Ya gelirse kızım,bekleyelim biraz daha olur mu?" -"Celirse eker ben çok muzlu olurum." + "Muzlu değil kızım mutlu." -"Anne zayen bir tek sen vaysın bir şey olmaski." + "Evet kızım bir tek ben varım." Hepsi gerçek hayattan uyarlansada bazı karakterlerin isimleri ve soy adları farklıdır.Neredeyse bütün kitap gerçek olsada aile konuları buraya açılamayacağı için aile konuları kurgu olacaktır.Kitabın sonları tamamen kurgudur.

Merhaba sevgili ve değerinin farkında olmayan ama aslında çok değerli olan canlarım. Bu kitabımızda gizli karakterimiz var(siz) ve bunu anlatan yazarımız(sizin hizmetçiniz yani ben). Umarım ruhunuza işlerim ve yazdığım şeyi beğenirsiniz

İyi ki doğdun kardeşim... "Bazen aptal kafamın içindekiler, dışındakilerden daha güzel."

hayatın yaşanabilir olduğunu kayıp yıldızımı bulunaca anladım

Gerçek olmayanın yanında gerçek olan da hayal edilebilir. Hayaller de insan zihninde belli bir yeri kaplar ve kendisine ait hafıza çekmesi oluşturur. Bu çekmeceden aslında hiç var olmayan, sadece hayal ettiğiniz bir olayı ve bir şeyi düşünerek hazırlayabilirsiniz.

Önünde upuzun bir koridor var ve ilerlemekten başka şansın yok...

Ana fikir: Yıllar geçse de travmalar peşimizi bırakmaz Karakter kim: Merve küçükken trafik kazası geçirip bu travmanın etkisinde kalarak psikolojisi bozulmuş, stresten saçları dökülmüş, uyku sorunu olan, sürekli ağlayan ailesine ilgi gösteremeyen evli ve bir kız çocuğu annesi. Karakter ne istiyor: Yaşadığı travmayı unutmak ve başarılı olmak istiyor. Bunun için kendi hayatını kuruyor, evleniyor ve bir kızı oluyor ancak o anı unutamıyor yaşadıkları peşini bırakmadığı için psikoloji bozuluyor ve ailesine de kendine de vakit ayıramıyor, başaralı olamıyor. Karakter isteklerine nasıl ulaşıyor: Merve travma anını unutup başarılı olmak için çok çalışıyor, bir yuva kuruyor ve hatta psikolojik destek alıyor. Karakter neden böyle davranıyor: Merve küçükken geçirdiği kazadan dolayı böyle davranıyor. O kazadan tek kurtulan olmak ona ağır geliyor, yaşadığı travma gözünde sürekli canlandığı için ağlıyor, uyumak istemiyor ve girdiği stresten dolayı saçları dökülüyor tüm bu olanlar yüzünden de ailesine vakit ayıramıyor.

Benliğin sınırında, varlık ile hiçlik arasında yankılanan bir ses. Kimi zaman kul, kimi zaman şeytan. Bir meczubun, tanrının sessizliğiyle savaşı.

Zorlukların içinde kalakalmıştı yapayalnız kadın

bunların hepsi benim şahsi görüşlerimdir, kimseye muhalefet etmek amacıyla yazılmamıştır

Bu kitap ailesi yaşarken yetim kalanlar ve ailesiyle arası iyi olmayanlara...

yalnızlık neydi? insana neyi hissettiriyordu? bir şarkı sözü müydü ya da onlarca insanın içinde kaybolmak mıydı? içinde birikmiş onlarca söz, kafanda dönen yüzlerce düşünce miydi? ben Gece... o kadar yalnızım ki, gökyüzündeki yıldızlar bile beni aydınlatmıyor. söyleyecek çok şeyim var ama içimde birikiyor...

just biography.