Psychologia Stories

Nie każdy pamiętnik powstaje po to, by ktoś go przeczytał. Niektóre powstają po to, żeby nie zwariować. Między codziennością, śmiechem, zmęczeniem i emocjami, których nie da się wypowiedzieć na głos, rodzi się historia kobiety próbującej odnaleźć samą siebie. To historia kobiety, która każdego dnia walczy bardziej z własnymi myślami niż z rzeczywistością. Jedni znajdą tutaj śmiech. Inni odnajdą siebie. A niektórzy zamkną tę książkę z myślą: „Przecież ktoś właśnie opisał moje życie."

When ten-year-old Kensington Brooks is thrown from a ship during a violent storm, she expects to die beneath the waves. Instead, she wakes on the shores of Neverland. But this is not the story her mother once read to her. The island is wild. Hungry. Ancient. The forests breathe at night, the trees whisper warnings in the dark, and every creature seems to survive by tearing something else apart. Peter Pan rules from the shadows like a beautiful, feral ghost, and the Lost Boys are no longer boys anyone should want to find. Alone and desperate to survive, Kensy is drawn into the hidden corners of the island by those who have learned to live beyond Peter's reach: Tinkerbell, sharp-tongued and dangerous; Thrash, a merciless mermaid with blood in her teeth; and Olea, a quiet native girl who knows the jungle better than anyone alive. High in the trees, inside a tiny house of sticks and woven branches, Kensy begins to carve out a fragile home among a band of rebel girls who refuse to kneel to the island's cruel rules. But Neverland does not allow children to grow safely. And something old is waking beneath the roots of the forest. Kensy must put her trust in the most fearsome creature on the island. The Bird is even more terrifying than the monster lurking in the skies, and she has no choice. Because in this Neverland, happy endings are the first thing to die.

Vidím ho každé ráno. Keď sa prebúdzam, po ceste do práce, dokonca aj pri obede. Stále rastie a neviem sa ho zbaviť. Desí ma... Poviedka o probléme, ktorý trápi (skoro) každého z nás

Przeprowadzam sie z rodziną do domu w samym srodku lasu, od czasu pobytu wszystko zaczęło sie komplikowac. Po przeżytych tam wydarzeniach, nareszcie odkryłam nową strone mnie...

To książka o tym że każdy niesie swój krzyż. Sami odpowiadamy za to jak wielki i ciężki on będzie. Druga osoba może pomóc nam go nieść ale nie sprawi że zmieni on swoje właściwości. Tylko indywidualnie możemy sprawić, że będzie lżejszy lub zniknie. To nasza wewnętrzna walka. Historia Anastazji to moja prywatna walka zamknięta w formie opowieści. Tak daję wolność swoim demonom. Z każdym rozdziałem zmniejszam swój krzyż. Zapraszam Was na przygodę z ludzką psychiką, na przygodę z moją pierwszą powieścią. Osadziłam ją w świecie nastolatków z prostego i logicznego powodu. To właśnie w tym okresie kształtuje się korzeń naszych problemów i porażek, którego w dalszych etapach życia widzimy jedynie gałęzie. Mam nadzieję, że będziecie śledzić wzloty i upadki głównej bohaterki razem ze mną. Do zobaczenia w rozdziałach.

Atsushi jest niemalże nikim w realnym świecie. Pochodzi z patologicznej rodziny i pomimo starań, by odciąć się od rodzinnej toksyny, to nie osiąga nic szczególnego. Jest tylko zwykłym uczniem z małym gronem bliskich osób. Ale kto powiedział, że świat codzienności jest tym jedynym i determinuje wszystko? Główny bohater po natłoku ciężkich dla niego wydarzeń odkrywa, że potrafi odzyskać wszystko co utracił. Odzyska jednak wszystko co ceni, dopiero w świecie poza granicami realności.

Historia skrzypaczki, która traci wzrok.

Inspirowane Demianem Hermanna Hesse. Marianna pochodzi z bogatej rodziny w której wszystko jest idealne. Pewnego dnia ma dosyć nudnego, poukładanego życia. Poznaje pewnego chłopaka przez którego popełnia zbrodnie, szantażowana przez długi czas dziewczyna nie potrafi sama poradzić sobie z obecną sytuacją. Wtedy niespodziewanie na jej drodze ukazuje się Elizabeth. Dziewczyna niezwykle tajemnicza, inteligentna ale i budząca strach. Czy nowa znajoma odmieni całkowicie życie młodszej Marianny?

Historia dziewczyny, która pod wpływem paranoizmu, spowodowanego pewnymi wydarzeniami z przeszłości odrzuca od siebie wszystkie uczucia kierowane w jej stronę. To jednak okazuje się niewystarczające. Nieustająca monotonność doprowadza dziewczynę do morderczej żądzy. Czy istnieje ktoś, kto jest w stanie ją powstrzymać?

Mogę opowiedzieć Ci historie o pewnej dziewczynie? Zapewniam Cię, że z pewnością może Cię do zainteresować, jeżeli lubujesz się w horrorach, albo chorobach psychicznych. Rozluźnij się, usiądź wygodnie, wczuj się i... daj się ponieść swojej wyobraźni, tak abyś czuł ten dreszczyk emocji, po przeczytaniu do końca tej nocy.

Nigdy nie miałam tego wydać ponieważ większość mojej twórczości była śmieszna a potem usuwana. Jednak stwierdziłam że może spodoba się to komuś, może ktoś się tym zainteresuje. Nie obiecuję jednak że to skończę.

Nie licz na smutne żalenie się jakiegoś nastolatka, jak to chce się zabić przez złą ocenę w szkole. Tutaj przeczytasz namiastkę tego jak wygląda dzień pisany depresją, strachem i traumą.

Karol to młody mężczyzna, który w dniu swoich osiemnastych urodzin postanawia popełnić samobójstwo. Wbrew jego przekonaniom jego życie na tym się jednak nie zakończyło, ponieważ znalazł się on niespodziewanie w nowej rzeczywistości - tajemniczej, lecz równocześnie pięknej. Chłopak szybko odnajduje się we swojej nowej egzystencji i staje się nią tym bardziej zachwycony, im częściej zauważa, jaką pozbawioną problemów oraz cierpień człowieczeństwa utopią ona jest. Z czasem jednakże do jego głowy zacznie napływać coraz więcej rozmyślań sugerujących mu, że miejsce, w którym się znalazł, nie jest tak perfekcyjne, jak na pierwszy rzut oka mu się wydawało. Karol długo debatuje sam ze sobą, jak powinien postąpić w obliczu swojego zmieniającego się poglądu na temat otaczającego go świata. W końcu decyduje się na pierwszą radykalną decyzję, która zapoczątkuje efekt całego szeregu upadających kostek domina. Uwaga: książka nie ma na celu zachęcać kogokolwiek do popełnienia samobójstwa. Ta książka to fikcja literacka, która nie przedstawia tego, co naprawdę stanie się z człowiekiem po samobójstwie.

Wiecie czemu się samotna? Bo gdy jest źle mogę liczyć tylko na siebie. Nie mogę nigdzie wyjechać z powodu leczenia. Każdego dnia liczę na księcia na białym koniu ale to nie następuje. Takie jest życie i zamiast je obracać w bajkę lepiej to przedstawić jak jest. Swój znajdzie swego , a dla dla innych nie jesteś nikim póki nie osiągniesz nic, czym mogłabym się pochwalić :(

Zza szkieł widać więcej, to pewne. Pytanie czy moje spostrzeżenia to kwestia szkieł czy czegoś innego? Jak postrzega świat nie do końca typowa nastolatka?

och, Carmen, gdybyś tylko przed odejściem zechciała oddać mi mój mizerny rozum...

Oto fragment mojej książki. Na razie jest to pierwotny jej zarys. Będę ją jeszcze poprawiał. Wszystkie komentarze mile widziane.

W przykurzonym pubie na rogu małej ulicy, z dala od zgiełku świata, spotyka się codzienność tych, którzy przeżyli już swoje - i tych, którzy jeszcze nie wiedzą, co ich czeka. Jedni przychodzą po wódkę, inni po rozmowę. Czasem jedno zamienia się w drugie. A przy wspólnym stole łatwiej śmiać się z życia, które często nie śmieszy wcale. To nie jest opowieść o bohaterach. To opowieść o ludziach - takich, jakich mijasz codziennie, ale nigdy nie poznajesz naprawdę. Przyszłam tu trochę z przypadku, trochę z potrzeby. A potem zostałam - Bo mogłam być sobą nawet jeśli czasem sama nie wiedziałam, co to znaczy.

Zbiór myśli, chwil, mój własny mały świat pełen wyblakniętych już dawno barw i zatartych granic...