Relacje Stories

Dwójka zwykłych nastolatków,Kornelia i Leon. Maja skomplikowane życie,ona jest wykorzystywana przez swoją „przyjaciółkę",on po trudnych przejściach. W pewnym momencie ich drogi się krzyżują i okazuje się,że są dla siebie kimś więcej niż parą znajomych,a ich życie staje do góry nogami...

[Opowiadanie jest w uniwersum Brown & Halfords, jeśli was po lekturze zaciekawiło to zapraszam na Bloga na Tumblr'erze ''Me and bro trying not to be "Gay",, poświęconemu B&H] _ Pierwsze urodziny Randalla Halfordsa były na jakiś sposób wyjątkowe, ktoś w tym samym dniu przyszedł na świat...

Lorraine Woodwork- zwykła dziewczyna mieszkająca z rodziną w zwykłym mieście. Ma kochających przyjaciół i rodzinę, jednak po jakimś czasie zaczyna mieć lepszy kontakt z bratem swojej najlepszej przyjaciółki Marceline. Jaką rolę odegra w jej życiu tajemniczy Micheal Vance?

Tylko kilka moich wierszy. Nic poza tym.

No w sumie to moja wada i zaleta jednocześnie

codzienność

Tower spokojne małe miasteczko. Ludzie na pozór idealnie, a wśród nich grupa nastolatków i nowa nieznajoma. Czy przyniesie im problemy? Może to właśnie ona jest problemem? Niezliczona ilość tajemnic przed nimi, a rozwiązać je może tylko ta grupa. O reszcie przekonasz się czytając "Dangerouse Rose". "Każdy posiada swoje tajemnice, ale owi mieszkańcy biją wszelkie rekordy. Pewnie zastanawiasz się kim jestem." "Całą noc nie mogłem spać, ale postanowiłem się dowiedzieć o niej jak najwięcej i jej pomóc. Nigdy nie widziałem takiego obłędu w oczach."

Funny Cute hadn't exactly been dealt a sweet hand in life. Fate had played a particularly cruel trick on her, gifting her with parents whose abstract minds saw nothing wrong in naming a blonde-haired, green-eyed girl Funny Cute. "It's so funny," they used to say. "And adorable!" they'd add with a smile. Unfortunately, Funny didn't share their sentiment. Why was her brother simply named Jason, while she sounded like the punchline to a bad joke? Funny wished for nothing more than to blend into the crowd and disappear. But there was one problem. That problem had a name, green eyes, and a smile that could make knees buckle. Aiden McQueen - her brother's best friend. Lead singer of the band they'd started together. The school heartthrob with a pack of love-struck girls trailing after him like shadows. Why he chose her, of all people, to confess his love to - and why he did it during the school concert, in front of absolutely everyone - was beyond comprehension. But one thing was certain: from that moment on, her life became even more of a nightmare. As if her life wasn't already upside down, along came Ash. A mysterious boy who, for reasons she couldn't quite grasp, seemed to see something in Funny - something more than just the punchline to a joke.

just read

No co sad boi ze mnie

„I tak się jakoś stało, Że bez tak pachniał - jak bez, I słowo „pachnieć" pachniało, I łzy były pełne łez. Tęsknota, słowo zużyte, Otwarło mi swoją dal... Jak różne są słowa ukryte W króciutkim wyrazie: żal." - Antoni Słonimski

O relacjach. Starych, nowych. Trwających, zakończonych. Pisałam dla siebie, teraz mogę podzielić się z tobą :)

W zamierzchłej epoce beztroskiego dzieciństwa Gwiazdka zawsze była wyjątkowym wydarzeniem. Chociaż nie do końca rozumiałam sensu i celu tej szaleńczej świątecznej gorączki to i tak chętnie uczestniczyłam w tym corocznym pędzie. Za wszelką cenę starałam się być pomocną i użyteczną, ale pewnie, pomimo że nikt nie mówił tego głośno, wszystkim troszkę przeszkadzałam swoim niezmordowanym brykaniem po mieszkaniu do taktu kolędowych hitów płynących z radiowego odbiornika. Nic nie mogłam poradzić, iż te przygotowania, gwar i ogólne zamieszanie były czymś niezwykle egzotycznym oraz ekscytującym. W domu dużo mniej lub bardziej znanych krewnych, telefon stacjonarny nieustannie na przemian dzwoni albo jest zajęty, pilot od TV wciąż poza moim zasięgiem, łazienkę permanentnie okupują ciotki, kuzynki, teściowe poprawiające makijaż i uczesanie do ostatniej chwili, na około wesołe świergotanie najmłodszych, pierwsze wesołe wigilijne toasty wujków i dziadków przy suto zastawionym stole i niekontrolowanie pałętające się dookoła sierściuchy. Ach byłabym zapomniała o nieustraszonej babci, seniorce rodu, która wydając niekończące się dyspozycje oraz polecenia choć częściowo próbowała zapanować nad zbiorowym rozluźnieniem i rozpasaniem. Super sprawa widzieć rozemocjonowaną Tereskę w akcji. Podobali mi się liczni goście, hałas, wielgachny iglak oraz stosik prezentów pod nim, ale najlepsze było, że tego jednego jedynego dnia rodzice odwieszali bokserskie rękawice do szafy i uśmiechnięci składali sobie życzenia, by później zgodnie zasiąść do wspólnego posiłku z resztą familii. Nareszcie bez kłótni, wyzwisk czy awantur niestety tylko udawali szczęśliwych...

„Opowieści z Portei Kyralios" Portea Kyralios nie jest miastem bohaterów. Jest miastem ludzi. To portowe miasto-azyl, gdzie statki przybijają po wojnach, a ludzie zostają, nawet jeśli niosą w sobie straty. Strażnik czyta dzienniki portowe jak mapy zagrożeń. Karczmarz buduje dom z chleba, ciszy i ciepła. Wiedźma pilnuje ziemi, która pamięta więcej niż mury. Bibliotekarz strzeże tego, czego nie wolno nazwać. Miasto rośnie. Powstają nowe dzielnice. Budowana jest latarnia morska. A jego mieszkańcy uczą się, że azyl nie oznacza bezpieczeństwa - oznacza odpowiedzialność. To nie jest saga o bogach. To są opowieści o tym, co zostaje, gdy bogowie odwracają wzrok. Każdy rozdział to osobna historia. Każda historia to jeden moment. Razem - to miasto, do którego się wraca

Jest to autentyczna historia, którą będziecie przeżywać razem ze mną. Zdarzyło się coś, co na stałe zmieniło moje życie, prawdopodobnie, nieodwracalnie. Może spojrzycie na to z innej strony. Czasem to co z pozoru wydaje się kolorowe i wesołe, tak na prawdę jest stekiem bzdur, fałszywych oskarżeń, dyskryminacji i braku zrozumienia. Takie właśnie jest życie. Moje życie. Postaram się żyć tak jak do tej pory. Tyle ile zdołam wytrzymać...

Przejmująca i momentami chora historia dwóch dziewcząt - wrażliwej Smerfetki i pomysłowej, ale upartej Vexy.

"Teraz, gdy po wszystkim wszystko stało się niczym" łącznie ze mną, ponieważ co to za osoba, która żyje przeszłością nie może ruszyć dalej ciągle błąka się po tej historii stale szukając wyjaśnienia i wie, że jest to nie do wykonania.