Smutne Stories

Całość opiera się na teorii, że człowiek po śmierci przeżywa życie jeszcze raz, prawie identycznie, ale niczego nie pamięta. Zostają tylko flashbacki. Leon zaczyna mieć ich coraz więcej.

A co jeśli kiedyś... obudzę się we śnie i poznam ludzi, których nigdy nie powinnam poznać? Co jeśli opuszczę kiedyś mój pokój z gąbki i zacznę żyć normalnie? A co jeśli zakocham się w kimś na kogo pogrzeb będę zmuszona pójść? Gdyby bezdomna osoba w końcu znalazła schronienie? A gdyby anorektyczka w końcu wyzdrowiała i przestała się krzywdzić? Jeśli gej w końcu przestał być nietolerowany? W snach możemy wszystko, możemy wyglądać jak chcemy, mówić co chcemy, ŻYĆ jak chcemy. A co jeśli sen można by przenieść na jawę?

Miłość wydaje się piękna, ale to tylko głupie złudzenie .. tak na prawdę to ból , zranienie, utrata, rozczarowanie nic więcej, tylko w tedy pozostaje nam nicość.. ~od autorki ~ #3 miejsce smutne 07.11.19

Trzydziestosiedmioletni Orihara Izaya pracuje w małym, zniszczonym prosektorium jako Patolog Sądowy, przy Alabany Street, nie ma żony ani dzieci, mieszka z starym psem i ledwo wiąże koniec z końcem, obejmując terytorium dawnej dzielnicy bogatych ludzi, Beacon Hill. Niespełniony w swojej pracy, potrzebuje odskoczni. Pewnego wieczoru na jego stół trafia kobieta, Jane Doe, której śmierci nie potrafi wyjaśnić. Nie ma żadnych oznak śmierci, nie ma tożsamości. Dopiero badania toksykologiczne wyjaśniają przyczynę jej zgonu.. Kolejny przypadek przedawkowania? Czy morderstwo? Pik jaki otrzymuje, jest dla niego nieznany i nie umie go wyjaśnić. Do sprawy włącza się FBI. Dwudziestoośmioletnia Agentka Specjalna, Kin Uchiha, od ponad roku ściga dilera który wymyślił morderczy narkotyk, pojawiający się na ulicach Bostonu. Z Waszyngtonu przylatuje z zadaniem złapania dilera, który rozprowadza swój własny narkotyk i zabija setki ludzi. Poznając Doktora Oriharę, ma nadzieję że pomoże jej w złapaniu Seryjnego Mordercy.. Ale czy tylko tego oczekuje? Czy na tym się to wszystko skończy? Pojawia się kolejne ciało. Jedenastoletniego chłopca. Jest świadek. Agentka FBI i Lekarz Sądowy poznają ciężką i emocjonującą historię młodej narkomanki, która rodzinę ceni ponad uzależnienie. I popełnia wiele błędów.

Atsushi jest niemalże nikim w realnym świecie. Pochodzi z patologicznej rodziny i pomimo starań, by odciąć się od rodzinnej toksyny, to nie osiąga nic szczególnego. Jest tylko zwykłym uczniem z małym gronem bliskich osób. Ale kto powiedział, że świat codzienności jest tym jedynym i determinuje wszystko? Główny bohater po natłoku ciężkich dla niego wydarzeń odkrywa, że potrafi odzyskać wszystko co utracił. Odzyska jednak wszystko co ceni, dopiero w świecie poza granicami realności.

Nie jest za mną w porządku Nic nie jest w porządku I nic nie będzie w porządku Nigdy

Listy Evy do chłopaków. Uwaga! MASYWNY SPOILER DO TOMU 5. NIE POLECAM CZYTAĆ PRZED ZAPOZNANIEM SIĘ Z TREŚCIĄ OSTATNIEGO TOMU.

Nie zrodziliśmy się po to, żeby istnieć, tylko po to żeby żyć.

Ta książka opowiada o pewnej dziewczynie której przyjaciółka napisała: ,,Będę za dwa tygodnie, bai."

To będzie historia 16 letniego Davida,który mimo przeciwności i życia w patologicznej rodzinie,nadal może być szczęśliwy i spełniać swoje marzenia

Będą to moje smutne cytaty! Zapraszam :)

Myśli, utarte schematy, emocje. *** Publikacje różnej długości, każda kolejna ma o jedno słowo więcej.

Wiersz napisany pod wpływem melancholijnej chwili.

Kolejna miniaturka mojego autorstwa. Mam nadzieję, że i ta przypadnie wam do gustu.

No boli

Na pierwszy rzut oka jest zwyczajną nastolatką. Uśmiecha się, chodzi do szkoły i udaje, że wszystko jest w porządku. Nikt nie zauważa, że każdego dnia walczy z własnymi myślami, samotnością i sekretami, których nie potrafi nikomu wyznać. Gdy na jej drodze pojawia się osoba, która zaczyna dostrzegać, że za jej uśmiechem kryje się coś więcej, dziewczyna staje przed trudnym wyborem - dalej udawać, że wszystko jest dobrze, czy w końcu pozwolić komuś poznać prawdę. To historia o ukrywanych emocjach, zaufaniu, przyjaźni i nadziei, pokazująca, że nawet najbardziej niewidoczne problemy są prawdziwe.

Wiersz mojego autorstwa

//Krótkie, bez fabuły, ale smutne. Oneshot. Lekkie shounen-ai // O relacjach międzi Eliasem i Andym. (male!Elsa i male!Anna) //Pierwszy raz piszę fanfiction.// opisów chyba pisać nie umiem. w zasadzie, ta historia jest za krótka, żeby mieć opis.