rufaidaLumz
Sa loob ng 177 araw, muling hahanapin ni Aisha Noura ang liwanag na matagal niyang iniwan-ang pananampalataya, ang kapayapaan, at ang sarili niyang halaga.
Pagod na si Aisha sa mundong paulit-ulit siyang sinasaktan. Lumayo siya sa Islam, sa mga dasal na minsan niyang kinakapitan, at sa Diyos na minsan niyang sinandalan. Hanggang sa isang araw, dinala siya ng kapalaran sa isang masjid-hindi para maghanap ng pag-ibig, kundi ng pahinga.
Doon niya nakilala si Zayd Ibrahim-isang lalaking tahimik, may takot kay Allah, at naniniwalang ang tunay na pagmamahal ay hindi minamadali at hindi nilalabag ang hangganan ng pananampalataya.
Sa pagitan ng halal na distansya, tahimik na panalangin, at mga sugat ng nakaraan, unti-unting matutunan ni Aisha na ang pag-ibig ay hindi palaging tungkol sa paghawak ng kamay-minsan, ito'y tungkol sa sabayang pagyuko sa dasal.
Ngunit kaya ba ng pagmamahal na manatiling dalisay kapag sinusubok ng mundo?
O may mga kwentong isinulat na sa Qadr, kahit pa tumakbo tayo palayo rito?
"What is written for you will reach you, even if it takes 177 days."