İnti̇kam Stories

Bir varmış,bir yokmuş... Zamanın birinde ırmakları cennet ırmakları gibi berrak,ormanları yemyeşil,güzelliği dillere destan bir ülke varmış.Bu ülke her imparatorun ele geçirmek istediği,uğruna savaştığı bir ülkeymiş. Ülkenin doğusunda ve batısında,kuzeyinde ve güneyinde birbirlerinden kudretli yöneticiler yaşarmış. Ancak bu hükümdarlardan iki tanesi varmış ki kudretleri birbirleriyle kapışır,güçleri bütün bir cihana korku salarmış.Bu iki hükümdar yalnızca kendi ülkelerinde hüküm sürmez,tüm bir cihanda da isimlerini duyururlarmış. Birbirlerinden hazetmeseler de ülkeleri ve kendi toprakları için ellerinden geleni yaparlarmış. Zaman bir kum saatinden süzülürcesine akıp gitmiş,bütün cihanı kasıp kavuracak bir savaş gelmiş.Bu savaş neticesinde onlara düşen kendi vatanlarını el birliğiyle koruyabilmekmiş. Devletin bekasını düşünen zekası kılıç gibi keskin olan bir vezir iki hükümdarı bir araya getirmiş ve onlara reddemeyecekleri bir teklif sunmuş. Böylece hem ortaklıkları şüphe çekmeyecek hem de iki hükümdar da etraflarındaki büyük tehditleri saf dışı bırakabileceklermiş. Teklif ne kadar cezbedici gelse de hem tehlikeli hem de sürprizlerle dolu bir teklifmiş. Bu teklife göre iki hükümdar birbirlerinin kız kardeşleriyle evlenecek ve savaş bitene kadar da evli kalacaklarmış. Bu iki büyük cihangir,iki güzeller güzeli bercesteye gönüllerini kaptıracak,aşklarından divane olacaklarmış. Sonunda kıdemli vezir onlara bu teklifi kabul ettirmeyi başardığında bu teklifi kardeşlerine yapmak için yola çıkılmış ve böylece büyük savaş başlamış...

"Ölmeyeceksin Arya. Henüz değil..." Hayatımın bittiği o uçurum kenarında, rüzgârın sesini kesen bu buz gibi sesle tanıştım. Beni kurtaran bir kahraman değildi; o, kendi karanlığına mahkûm etmek için beni ölümün kucağından çeken bir cellattı. Babam tarafından tanımadığım bir dünyaya satılmış, annesinin kanını ellerinde taşıyan bir kız için yaşamak, ölmekten daha zordu.

"Tanrı, kurbanlarını seçer; tiranlar ise kendi tanrılarını yaratır." Katherina Vanevsky, on iki yıl önce Rusya'nın uçsuz bucaksız karlarında bir çocuk olarak öldü. Annesinin kanı bembeyaz bir kefen gibi toprağa yayıldığında, babası General Viktor Vanevsky ona tek bir miras bıraktı: Duyguların birer sistem hatası olduğu, acının ise sadece zayıfların hissettiği bir illüzyon. Şimdi, babasının elleriyle yarattığı o kusursuz ve hissiz yıkım makinesi, kendi yaratıcısından kaçarak İstanbul'un kalbine, Soykan hanedanlığının mutlak kalesi olan Arş Akademisi'ne sığınıyor. Ancak Arş, bir sığınak değil; mermerden oyulmuş bir giyotindi. Gurur Soykan. Akademinin varisi, acımasızlığın mimarı ve Katherina'nın on iki yıl önce o karlı odada bıraktığı en karanlık sırrı. Gurur, Katherina'nın sadece nefesini değil, ruhunu da söküp almak için pusuda bekliyor. On iki yıl önce bir yangınla başlayan bu savaş, şimdi Arş'ın soğuk koridorlarında, güç savaşları ve kanlı pazarlıklarla yeniden alevleniyor. Biri, hissetmeyi reddeden bir enkaz. Diğeri, her şeyi yakmak için doğmuş bir yangın. İki tiranın mirası, tek bir taht için birbirinin boğazına sarıldığında; aşk bir kurtuluş değil, en ağır işkence yöntemi olacaktır. Çünkü Arş'ta kural basittir: Ya diz çöküp kul olursun ya da yanıp kül olursun.

Bir küçücük aslancık varmış... Kırlarda koşar, rüzgârla yarışır, özgür olduğunu sanarmış. Ama bazı hikâyelerde özgürlük sandığın şey... sadece fırtına öncesi sessizliktir. Aleda Vera Keskin'in hayatı, bir anlaşmayla başkasının kaderine bağlandığında; onun için oyun bitmiş, savaş başlamıştı. Kartal Varis Bartın... soğuk, kontrolcü ve vazgeçmeyen bir adamdı.. Ama bu hikâye sadece bir evlilikten ibaret değil. Tik. Tak. Tik. Tak. Bir cinayet var. İz Bartın ölümü ardında cevaplanmayan sorular vardı? Tik. Tak. Tik. Tak. Orda mısın? Ve bu hikâyede... kimse masum değil.

çocukluktan arkadaş iki dostun ölümüyle kartlar yeniden dağıtılmıştı herkes bir plan üzerinden ilerliyor bir gizem içinde birbirinin arkasından türlü oyunlar oynuyordu sonunu kimsenin bilmediği bu yol hayatlarını alt üst edecekti peki düşman kimdi ? ne kadar güçlüydü? kazanabilecek miydi? sessizlik içinde yürüttüğü bu plan neyle sonuçlanacaktı ? bereni ,baranı ve kitabın içinde ölümün kapılarını ne zaman çalıp acıyla sonuçlanacak o sonu bildirecek gizemli düşmanı neler bekliyordu kitabın içindeki herkes göründüğü kadar Masum muydu ? yoksa herkesin gizli bir yüzü daha mı vardı ? bu hikayede yanan kim olacaktı ? masumlar mı ? masumların hayatını alanlar mı ?

Biri yasaları kitaptan korur diğeri vatanı sahada korur. Timi tarafından ihanete uğrayan Aybars idal ihanete karşılık susmayı seçti devlet tarafından yönlendirilen İdil Aydemir, sadece kıdemli üstteğmen Aybars idal'i konuşturmaktı

Yıl 2005,aylardan Ağustos. Yaz yine kavurucu sıcağıyla beraber gelmiş. Sonbahara yaklaşıldığı için hava biraz serinlese de Ağustos ayı yine Akdeniz bölgesinde kendini gösteriyor. Antalya'nın Alanya ilçesinde,sahil yolundaki evlerden birinde, bir kadın pencere pervazında duran saksısına en sevdiği çiçeğin soğanını ekmiş, toprağı suluyor.. O kadar heyecanlı ki... Gözü gibi bakacak çiçeğine, kararlı. O sırada arkadan canı gibi sevdiği kocası sarılıyor beline ve kadının yanağına bir buse konduruyor kadın huzurla gözlerini kapatırken."N'apıyor benim meleklerim bakayım? " "Soğanımızı ektik babası. Bekleyeceğiz bakalım." diyor kadın karnını okşarken. Sonra başını çevirip kocasının gözlerinin içine bakıyor büyük bir aşkla. *** Yıl 2006,15 Mart sabahı. Büyümüş karnıyla kadın neredeyse açacak çiçeğini suluyor mutlulukla. Kızının doğmasına sadece bir ay kalmış. İçini garip bir heyecan ve gerginlik bürümüş. Bir taraftan korkuyor bir taraftan deli gibi mutlu. Ve o anda güzel çiçeğinin açışına şahit oluyor. Kalbi mutlulukla çarparken bir anda kasıklarına büyük bir sancı giriyor. Neye uğradığını şaşırmış bir şekilde çığlık atıyor kadın. Korkuyla salona giren kocası ne olduğunu anlamamış... "Bebeğim ne oldu? " "Ahhh! " diye kasıklarına giren sancıyla tekrar bağırıyor kadın. İşte o an kızının zamanının geldiğini anlıyor. Heyecanla kocasına bakıyor. "Bebek geliyor..." 15 Mart 2006,öğle saatleri. Güzeller güzeli bir bebek geliyor dünyaya. Babası kızına gözleri yaşlı bakarken kadın yorgunlukla sesleniyor kocasına. "Tolga... " Kocası kızını annesinin yanına getiriyor. Annesi mutluluk gözyaşlarıyla kucağına alıyor bebeğini ve ilk annelik duygusunu tadıyor kızının kokusunu içine çekerken.Sonra sevdiği adama bakıyor. "İsmini buldum. " deyip gülümsüyor çiçeğinin açtığını hatırlarken.

Gerçeklik, bazen en sevdiğiniz insanın yüzündeki o kusursuz maskedir. Hakikat ise o maskenin altındaki derin, hiç iyileşmemiş yara... Bir imparatorluğun temelleri yalanlarla atılmışsa, yıkımı ancak bir dürüstlükle başlar. Kan bağının sizi koruyacağına inandığınız o an, en büyük darbeyi alacağınız andır. Burada anlatılanlar bir masal değil; her harfi ağır bir bedelle ödenmiş, sessizlik yeminiyle mühürlenmiş bir yüzleşmedir. Kimin kimi koruduğu, kimin kimi avladığı belirsiz. Seans başlıyor ve bu sefer kimse masadan masum kalkamayacak.

lila küçük krallığın küçük prensesiydi. Taki zalim bir krallık küçük krallığı yok edene kadar. köle olan küçük prenses, intikam yemini ile kavruluyordu. Lila renkli kişiliğe sahipti, Arel ise karanlığa gömülü bir savaşçıydı. Babasının intikamı uğruna küçük krallığı yok etti. Buna rağmen intikam için halen yanıp kavruluyordu. İntikamı en ağır şekilde küçük prenses Lila ile evlenerek aldı. Alıntı "Seninle evlenmiycem!" Ayağımı demir zindanın kapısına atarak ona bağırıyordum. "Fazla çırpınma küçük hanım çünkü gerçekleri değiştiremezsin." Neden herkes bana küçük diyordu. "Ben küçük değilim!" Ona bağırdığımıda sadece gülerek beni izliyordu. Bu kadar katliam sahibi iken nasıl bu kadar sakindi. Aklım almıyor.

Günlerden bir gün İskandinavya topraklarında ışık ve güzellik tanrısı olarak bilinen Odinin oğlu balder bir ziyafet gerçekleştiriyor. Bu ziyafete tam 12 kişi davet ediliyor. Yalanların ve hilelerin tanrısı olarak bilinen Odinin kan kardeşi Loki davetli olmadığı halde 13. Kişi olarak davete katılmak istiyor. Ziyafette çıkan bir tartışmada Loki herkes tarafından çok sevilen balder'i öldürüyor. Bunun üzerine Odin öfkelenip kan kardeşi Loki'yi dünyanın derinliklerinde kimsenin ulaşamayacağı bir mağaraya hapsetmiştir. Loki mağarada öldürülen oğlu narfi'nin bağırsaklarıyla bir taşa bağlı şeklide yatmaktadır. Loki'nin içinde yatmakta olduğu mağaranın tepesinden ki sarkıtlarda dolanan dev bir yılan bulunmaktadır. Dev yılanın ağzından akan zehir Loki'nin gözlerine damlamaktadır ancak Loki'nin eşi singy elinde ki tahta kapla Loki'yi korumaya çalışmaktadır ama kap dolduğu zaman boşaltmak için uzaklaştığında ise dev yılandan akan zehir Loki'nin gözlerine damlamaktadır ve bu damlamanın etkisiyle dışarı da deprem yaşamaktadır . Mağaranın dışında yaşayan canlılar bu depremleri Loki'nin gazabı olarak tanımlarlar. Odin Loki'nin cezasını mahşer gününe (Ragnarok' a) kadar devam edeceğini söylemiştir. Ragnarok geldiğinde Loki haimdall ile savaşacak ve bu savaşın bir galibi olmayacaktır. Her ikiside savaşta ölecektir ve Ragnarok'un ardından da yeni dünya yaşamı başlayacaktır. Loki son nefesini vermeden önce ölen oğlu narfi'nin ve tüm yaşadıklarının intikamını almak istemektedir. Bir gün onun soyundan gelecek olan kişi sayesinde tüm yaşadıklarının intikamını almak istemektedir ve orda bir lanet okumuştur. " Yere , göğe ve tüm evrene yemin olsun ki yıllar sonra soyumdan gelecek olan kişi sayesinde tüm yaşadıklarımın intikamını alacağım. O gün gelecek yeniden doğacağım ve tüm bu evreni kanla yıkayacağım "der. Kim bilebili

İntikam, Sude'nin yüreğine işleyen tek gerçekti. Ailesi acımasız bir suikasta kurban gitmişti. Adalet susmuştu. O susmadı. Geçmişinden kalan tek bağ, çocukluk arkadaşı Ali'ydi. Ama şimdi aralarında sadece anılar değil, kan vardı. Sude, gerçeğe ulaşmak için karanlık bir örgüte katıldı. Her adımda daha çok kayboldu; kim olduğunu, neye inandığını, kimi sevdiğini sorguladı. Bu, bir kadının intikamla aşk arasında sıkışan hikâyesi. Ve unutmayın bazı yollardan geri dönüş yoktur.

3 Liseli kızın okulla birlikte hayatlarında da yaptıkları değişiklikleri konu alıyor

Bir dünya hayal edin , yada durun hayal değil gerçek olduğu hayal bile edilemeyen bir dünya

Geçmiş bazen geride kalmaz. Sadece sessizleşir. Yıllar önce yaşanan bir kayıp, üstü örtülmüş bir gerçek ve boş bırakılan bir yer... Herkesin kapandığını sandığı bir defter, beklenmedik bir anda yeniden açılır.

Kirli geçmişler aydınlık gelecekler beklemede kalın

Bazen hiçbir yere ait hissedememek, en keskin yalnızlıktır. Sanki dünya dönmeye devam ederken sen, kendi gölgenin içinde asılı kalırsın. İnsanlar konuşur, güler, koşar, nefes alır... ama senin sesin hep bir yankı gibi gelir kendine. Kendini duyarsın, ama kimse seni duymuyordur. Böyle anlarda, her şey bir adım uzağındadır. Bir kahve fincanı, bir pencere, bir nefes. Elini uzatsan dokunacak gibisindir ama arada ince bir cam vardır - görünmeyen, ama soğuk. Ve o cam, seni hayattan ayırır. Görürsün ama hissedemezsin. Sarya da kendini hep böyle hissederdi. Kalabalığın içinde bile yalnız. Derslerde, otobüslerde, hatta rüyalarında bile... bir parçası hep dışarıda kalırdı. Kendi içinde taşıdığı sessiz bir sürgün gibi. Belki bu yüzden aynaya baktığında, sadece yüzünü değil, içinde saklı kalmış o eksikliği de görürdü. Gözlerinde kehribarın sarısına çalan bir ton vardı - sıcak ama kırılgan. Ve o gözler, hep bir hikâye anlatmak isterdi. Ama kimse dinlemezdi.

...