histórias de Żałoba

Bo bratnie dusze zawsze siebie odnajdą....

Książka opisuje życie pewnej rodziny przed , podczas i po II Wojnie Światowej.

Opowieść o Bullu słynnym koksie, napastniku i ganksterze którego wrażliwe serce i skryte pragnienia ujawniła miłość do Poco

Spotkanie dwojga dojrzałych i obarczonych bagażem bolesnych doświadczeń ludzi. Kobieta po przejściach, femme fatale z przypadku. Starzejący się mężczyzna, na którego całym życiu zaważyła tajemnica z przeszłości i tragiczny los jego rodziców. Nie-romans. Duża różnica wieku pomiędzy bohaterami jest zabiegiem zamierzonym. Raczej studium podnoszenia się ze stanu emocjonalnego upadku, radzenia sobie ze stratą, samotnością i poczuciem winy. Z elementami satyrycznymi... W tle rozpadający się, stary dworek. Dla tych, którym spodobały się „Ćmy" i „Duch" Opowieść smutna, śmieszna, straszna, na pewno najbardziej nostalgiczna z moich historii. Pełna wspomnień, retrospektyw i fragmentów listów. Pisana z perspektywy obu stron, inspirowana sugestią @Inamourady, by przybliżyć nieco postać i motywację majora Geista z „Ducha". W tym miejscu powinnam również wyjaśnić, czemu ma służyć mój dziwaczny zamysł tworzenia równocześnie czterech historii, które stanowią swoją chronologiczną kontynuację i zawierają potężne dawki spojlerów względem siebie. Otóż niczemu. Tą zawiłą drogą podąża moja wyobraźnia. To trochę jak składanie 1000 - elementowych puzzli. Kawałek nieba, trawy, fragment dachu. Niektórzy zaczynają składanie od wychwytywania charakterystycznych elementów, twarzy. Składając puzzle z dziećmi, opanowałam metodę rozpoczynania układanki od skompletowania elementów stanowiących obramowanie. Elementy te mają charakterystyczny, ścięty z jednej strony kształt, bo dalej nie ma już nic. Najłatwiej je wyłowić. Środek wypełniam najpóźniej. Tak właśnie jest z moim pisaniem. A tak swoją drogą, to ja przecież nie cierpię puzzli...

"Spójrz mi prosto w oczy. Powiedz mi, co w nich widzisz? Idealny raj, rozdzierający się w szwach. Chciałabym móc uciec z tego. Nie chcę udawać. Chciałabym być w stanie wszystko wymazać."

Rin Miyazaki była cichą, wrażliwą dziewczyną, która nosiła w sobie ciężar samotności i niezrozumienia. Choć jej świat z pozoru wydawał się zwyczajny - szkoła, codzienne obowiązki, relacje rówieśnicze - to w cieniu kryła się prawdziwa tragedia. Hejt i presja ze strony rówieśników , brak wsparcia w domu oraz samotność stopniowo gromadziły się, aż w końcu doprowadziły do nieodwracalnej decyzji. Dzień przed zakończeniem szkoły Rin odbiera własne życie. Jej brat, Haruto, jako pierwszy staje twarzą w twarz z tragedią, próbując zrozumieć to, co się stało. Pogrzeb, łzy przyjaciół i rodziny, poczucie straty i pustki wypełniają każdy zakątek ich życia. Kilka dni później w domu Rin pojawia się przyjaciółka Mika oraz chłopak z jej klasy, Kaito. Matka przekazuje im dwa dzienniki Rin, pełne wspomnień, tajemnic i bólu, których dziewczyna nie zdążyła nikomu wyznać. Każda strona jest odbiciem jej życia - od gimnazjum po liceum - pokazując, jak samotność, zranione serca i brak wsparcia mogą wpłynąć na młodą osobę.

Melancholije to marzenie o byciu zrozumianym, wysłuchanym i pokochanym. Melancholije będą zawierać 20 moich autarkisch wierszy o miłości, tęsknocie, strachu i radości. Mam nadzieję, że odnajdziesz część siebie w moim świecie. 1. Wracam - Kilka miesięcy temu odeszła z tego świata bardzo bliska mi osoba, napisałam ten wiersz próbując poradzić sobie z żałobą.

Historia Chłopaka, który stracił swoją dziewczynę w wypadku samochodowym. Daniel traci zapał do życia i zaczyna stwarzać problemy, a w dodatku przeszłość, która nie była doskonała wraca do niego nieoczekiwanie...

Fanfiction do serialu "Vikings" napisane jako prezent dla mojej siostry. Akcję można umieścić po odcinku 6 sezonu 3, lojalnie ostrzegam przed spojlerem. Samo opowiadania opisuje przeżycia wewnętrzne Ragnara po śmierci jego przyjaciela. Starałam się, aby brzmiało wiarygodnie. Mam również nadzieję, że charakter wikinga nie został przeze mnie za bardzo zmieniony w stosunku do serialu.

Kończy się rok szkolny, a rozpoczynają wakacje. Z domów wychodzą nastolatkowie, wcześniej pochłonięci marną egzystencją ucznia. Chcą się zabawić, zaszaleć, przeżyć przygodę, której później mogą żałować... Albo nie pamiętać. Chcą być wolni i takimi się stają. Chcą żyć chwilą i to właśnie robią. Zakochują się, by później spędzać wspaniałe chwile z nowo odnalezioną drugą połówką, lub ze złamanym sercem płakać całymi nocami. Mogą też nie robić nic i tylko czekać w samotności na kolejny rok szkolny. Zupełnie jak nasi bohaterowie. Siedem odmiennych charakterów nastawionych na wspaniałe wakacje, niezapomniane wrażenia i dobrą zabawę. Chcą tego samego, jednak jak wszyscy wiemy los nie zawsze nam sprzyja i zamiast płatków róż, pod nogi rzuca kłody. Ich trudności różnią się od siebie gatunkiem i kalibrem. Nie można przecież porównać nastoletnich wybryków do niemal dorosłych dylematów i decyzji. Nie mają nic do stracenia, a tak wiele mogą zyskać. Jedynym warunkiem jest stawienie czoła i uporanie się z przeszkodami. ***** Pierwsze rozdziały są słabe stylistycznie I dość chaotyczne, jednak niezbędne do zrozumienia reszty opowieści. Obiecuję, że kiedyś je poprawię :)) BARDZO PROSZĘ O NIE KOPIOWANIE. PRAWA AUTORSKIE! ***** NAJWYŻSZE NOTOWANIA: #1 w kategorii MAŁŻEŃSTWO #2 w kategorii TĘSKNOTA #2 w kategorii ZMIANY #4 w kategorii WAKACJE #5 w kategorii CHŁOPAK #8 w kategorii RODZINA #8 w kategorii PRZYJACIELE #8 w kategorii DZIEWCZYNA

Historia o chłopaku, któremu ukochana zmarła na białaczkę, a po dwóch latach przypadkowo poznaje dziewczynę o tej samej urodzie co ona.

„074522" to zbiór siedemnastu nieoczywistych, słodko-gorzkich opowiadań o codzienności z jej absurdami, duszącymi normami społecznymi i emocjami, które trudno ubrać w słowa. Historie, w których przecinają się ścieżki bohaterów łączy ze sobą tytułowy numer 074522, umożliwiający bliskie śledzenie losów ludzi, których na co dzień nie dostrzegamy.

Każdy w swoim życiu ma swoje własne Himalaje. Tak jak bohaterowie tej opowieści. Ludzie pogrążeni w żałobie,w depresji, samotni, znienawidzeni i niezrozumiani przez społeczeństwo, po przejściach, śmiertelnie i nieuleczalnie chorzy, wątpiący, martwiący się o jutro, bez nadziei, walczący ze sobą... Opowieść o dziesiątce młodych bohaterów. O ich wędrówce przez Himalaje...

Jest to wiersz, który napisałam dla mojej nieżyjącej od lat mamy w dniu jej urodzin.

Prosta, krótka historia dzielnego chłopca, który oddał się miłości, oraz dziewczyny, równie dzielnej i równie zakochanej. Opowiadanie z odrobiną fantastyki, ale i realistycznych odczuć czy zdarzeń.. Prosta, krótka historia, która, mam nadzieję, wyrazi uczucia, jakie wyrazić miała..

Witaj w świecie, który już od dawna nie wygląda tak, jak kiedyś. Gdzie słońce jest zielone, trawa żółta, a w najmniej oczekiwanych momentach znikąd pojawia się mgła, która zwodzi na manowce. W świecie, w którym wychodzenie po zmroku, czy chociaż zostawienie uchylonych drzwi jest równoważne ze śmiercią zarówno twoją, jak i wszystkich zgromadzonych pod dachem. Pomimo trudnych warunków do normalnego funkcjonowania na Ziemi zachował się mały odłam cywilizacji, który żyje w jedynym schronieniu, zwanym Kopułą. Adna należy do grupy ocalonych, w których otoczeniu nie wyróżnia się zbytnio. Pozostaje miłą i spokojną dziewczyną, dopóki jej życia nie zmienia śmierć najbliższego przyjaciela...

Nie było w tym zła, ani okrucieństwa. Była młodość przeplatana zaroślami dzieciństwa. Było w tym szczęście i spełnienie, ale czym byłoby to wszystko bez bólu i cierpienia? To nie musiało być skompilowane, mogło być proste, ale to my uczyniliśmy to ciężkim, przecierając się każdego dnia na swojej drodze. Mogliśmy tego uniknąć, spalić wszystko, ale postanowiliśmy iść tą samą drogą. I tym uczyniliśmy to ciężkim.

Ktoś bliski odszedł? Jak sobie z tym poradzić? Nie wiem... Słyszałam, że najlepiej się wygadać, tak więc jestem.