Yanis & Ahlam {Voltooid} (herschrijven)

deel 4

Perspectief Ahlam

Aangekomen beneden loop ik naar de cafetaria.

Ik neem een koffie en doe er één suikerklontje bij. Daarna zet ik het op een mini-dienblad en loop weer naar boven.

Ik stap de lift in.

Aangekomen boven loop ik het kantoor binnen.

Ik loop naar binnen en leg het dienblad op zijn bureau.

Bruh.

Hij is hier niet eens.

Astagfirullah.

Net op dat moment wordt de deur geopend.

"Bedankt, je kan gaan."

Ik zeg gwn, ze3ma netjes:

Geen probleem.

Vervolgens loop ik terug naar mijn bureau.

Maar dan bedenk ik me dat ik eigenlijk al klaar was met alles.

Dus loop ik terug naar zijn bureau en klop twee keer op de glazen muur-achtig iets.

"Jah, zeg het eens."

Ehm, ik ben klaar met de taken die u mij had gegeven.

"Dat is wel snel. Mijn vorige secretaresse deed er altijd veel langer over. Oke, wacht... hoe laat is het?"

Hij kijkt op zijn horloge.

"Het is nu drie uur en je hebt nog twee uur over. Ah, je kan mij helpen, als je het tenminste kunt."

"Ik zal het proberen."

Ik bleef nog even staan.

Moet ik blijven staan of kan ik zitten?

"Ah, ga zitten."

Ik ga zitten en hij geeft me een bundel.

Met al mijn informatie.

"Lees het eens door. Als er iets ontbreekt of fout is, zeg het."

Ik knik en begin te lezen.

Ik zie direct een fout.

Ehm meneer, mijn geboortedatum en leeftijd zijn fout.

"Wat is de juiste dan?"

"Ik ben 23 jaar en ik ben geboren op 17 juli 20xx."

"Ehe, oke."

Hij schrijft het op.

Ik lees verder.

Voor de rest klopt alles.

Maar ze zijn iets kapot belangrijks vergeten.

Ze zijn iets vergeten te vermelden.

"En dat is?"

Ik heb een soort aandoening... of iets dat daarop lijkt. Soms word ik ineens duizelig en val ik flauw. Maar geen zorgen er is een cure daarvoor waar ik natuurlijk mee bezig ben.

Ik weet natuurlijk wel hoeveel ongeveer in een periode

Hij keek me eerst een beetje geschrokken aan.

Maar daarna weer serieus.

Dit bedoel ik met die switch. Is hij bang om zijn emoties te uiten ofzo?

Dacht ik bij mezelf.

"Oke. Heb je daar geen pillen of iets voor? Want anders kan dat wel moeilijk worden voor het werk."

"Neeh, ik heb daar geen pillen voor. Maar zoals ik al zei ben ik bezig met de behandelingen om het te laten verdwijnen."

Ik denk even na.

Ik hoop niet dat het zal gebeuren tijdens mijn werkuren.

Ohh en trouwens ik heb mijn uurrooster bekeken en daar staat alleen wanneer ik eindig en niet wanneer ik begin. Kan dat kloppen.

"Ja dat klopt, de rooster is gewoon voor op papier want ik weet eigenlijk niet specifiek je start en eindig uren. Dat zal elke dag of op de x dagen verschillen."

Hij leunt achteruit in zijn stoel.

"Ik stuur je wel een mail via je werktelefoon. En ah ja, heb je die eigenlijk al gekregen?"

Ja ja die stond al klaar.

"Top, weet je de wachtwoord en inloggegevens van?"

Nee dat nog niet.

Hiu begint wat te graaien in de lades, tot hij een papiertje neemt.

oke, bedankt. Moet ik die nu instellen of pas morgen?

"Doe het maar nu. Je bent toch klaar met je werk."

"Oke."

Ik sta op en loop terug naar mijn bureau.

Ik maak de doos open en stel alles in.

Ik zet alles op mijn naam zoals Yanis had gevraagd.

En daarna ben ik klaar.

Ik steek de telefoon in mijn zak.

Als ik naar de tijd kijk zie ik dat het al 16u50 is.

Dus ik ruim mijn bureau een beetje op, sluit alles af en trek mijn jas aan.

Want ik zie dat het buiten best hard waait.

Net op dat moment voel ik me een beetje duizelig.

Ik negeer het.

Wanneer ik opnieuw op mijn telefoon kijk zie ik dat het exact 17u is.

Dus loop ik naar de deur.

Ah ja.

Ik ga eerst nog langs Yanis.

Ik loop naar zijn kantoor om gedag te zeggen.

Blijkbaar blijft hij nog even.

Uff.

Ik voel me alweer duizelig.

Tfoe man.

Moest dit nu echt gebeuren?

Ik loop naar de deur.

En net wanneer ik de klink wil vastpakken voel ik alles zwaar worden.

Mijn benen.

Mijn hoofd.

Mijn zicht.

Alles.

Ik zie langzaam alles zwart worden voor mijn ogen.

Ugh...

Dacht ik nog.

Wat vinden jullie tot nu toe ?