အကိုက ကားေပၚမွာအသင့္ေစာင့္ေနသည္။ သူကေတာ့မာမီ့ရဲ႕ ၾသဝါဒကိုမနက္တိုင္းခံယူၿပီးမွ ေက်ာင္းကိုသြားရတာ ေန႕စဥ္တာဝန္တစ္ခုလိုပင္။
ကားေပၚေရာက္တာနဲ႕အစ္ကို႔ေဘးနားမထိုင္ခ်င္တာေၾကာင့္ ေနာက္ခုံမွာဝင္ထိုင္ေတာ့ အစ္ကိုကေနာက္ၾကည့္မွန္ကေနၾကည့္လာတယ္။ ရဲရင့္ေရာင္လဲ မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးကာ ဖုန္းကိုၾကည့္ေနလိုက္တယ္။
" ေရာင္ေရာင္ ေဘးနားလာမထိုင္ဘူးလား။ "
ရဲရင့္ေရာင္အစ္ကို႔စကားကိုလ်စ္လ်ဴရႈ႕လို႔ တမင္းမၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္တယ္။
အစ္ကိုကဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ကားကိုေမာင္းထြက္လာတယ္။ တိတ္ဆိတ္သြားတဲ့ေလထုေၾကာင့္ ရဲရင့္ေရာင္ဖုန္းၾကည့္ေနရာကေန အစ္ကို႔ကိုခိုးၾကည့္မိတယ္။ အကိုကသူခိုးၾကည့္ေနတာကို သတိထားမိသြားကာ ၿပဳံးေနတာကိုေတြ႕ရတယ္။
" အ့...ဘာလို႔ကားကိုအရွိန္ကုန္ဘရိတ္အုပ္လိုက္တာလဲ။ "
" ေရွ႕လာမထိုင္လို႔ တမင္လုပ္လိုက္တာ။ "
ခပ္တည္တည္ပဲေျပာလာတဲ့အစ္ကို။ နာသြားတဲ့ႏွဖူးကိုလက္ဖဝါးေလးနဲ႕ပြတ္လိုက္တယ္။ အစ္ကိုကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္တဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းကိုေျပာလိုက္ေပမယ့္ ရဲရင့္ေအာင္ႏွလုံးသားေလးကေတာ့ လိပ္ျပာေလးေတြဝဲပ်ံသြားသကဲ့သို႔ တုန္ခါျမည္ဟီးသြားရတယ္။
ရဲရင့္ေရာင္ အစ္ကို႔ကိုမ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးလိုက္တယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ကားေဆာင့္ရပ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေနာက္ကကားတစ္စီးလိုက္ပါမလာလို႔ မဟုတ္ရင္ေနာက္ကကားကဝင္တိုက္သြားနိုင္တဲ့အေနအထား။
" ကားေမာင္းေတာ့ေလ။ "
" ေရွ႕လာထိုင္ရင္ ေမာင္းမယ္။ "
" မထိုင္ဘူး။ "
" ဒါဆိုကိုယ္လဲမေမာင္းဘူး။ "
အိပ္ရာထလို႔ေနာက္က်ေနတဲ့ေက်ာင္း။ ကားဘရိတ္ကိုနင္းၿပီး ကားစက္သပ္လိုက္တဲ့အစ္ကိုက သူေရွ႕ကိုလာမထိုင္မခ်င္း ေက်ာင္းလိုက္မပို႔ဘူးဆိုတဲ့ သႏၵိန္ခ်ထားသလိုပင္။
ရဲရင့္ေရာင္ကားေနာက္တံခါးကိုဖြင့္ကာ ေရွ႕ကိုေျပာင္းထိုင္လိုက္တယ္။
YOU ARE READING
ချစ်လိပ်ပြာလေးတဝဲလည်လည် ( Complete )
Romanceတိမ်ညိုမင်း&ရဲရင့်ရောင် Start: July.6.2024
