ႏႈိင္းသည္ ကဗ်ာ့အား ကတိေပးထားသည့္အတိုင္း ကဗ်ာ့၏ လက္ကေလးအား တြဲထားသည္။ ထိုလက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားအား သူမ တြဲခြင့္ရခ်င္သည္မွာ ဟိုးအရင္ စခ်စ္မိခ်ိန္တည္းကပင္။ ျဖဴဥဥလက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားအား အၿမဲတေစ ဆုတ္ကိုင္ခြင့္ရဖို႔ ႏႈိင္း ေန႔ေန႔ ညည စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရဖူးသည္။ ယခုအခါ ကဗ်ာသည္ လိုလိုလားလား ဆုတ္ကိုင္ခြင့္ေပးခဲ့သည္မို႔ သူမစိတ္ထဲ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းတို႔ ေနရာယူလ်က္။
သို႔ေသာ္ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းမ်ား ဖူးေဝေနသည့္အခ်ိန္ စိတ္ထဲေရာက္လာေသာအေတြးတို႔ေၾကာင့္ မႈိင္ေတြသြားရျပန္သည္။ ကဗ်ာ့လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားအား ဆုတ္ကိုင္ခြင့္ရျခင္းသည္ ယေန႔ည တစ္ညတည္းအတြက္သာ။ ႏႈိင္း၏ ဆုေတာင္းတို႔ ျပည့္ခဲ့ေသာ္လည္း မၾကာရွည္ပါ။ နာရီပိုင္းမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုအခိုက္အတန္႔သည္ ႏႈိင္းအတြက္ ကမာၻေျမတစ္ခုလုံးအား ပိုင္စိုးရသည့္လူပမာ ေျမာက္ႂကြေျမာက္ႂကြျဖစ္ေစ၏။
လူအမ်ားၾကားထဲ သူမခ်စ္ရသူလက္အား ဆြဲကိုင္၍ ေလွ်ာက္လွမ္းခြင့္ရျခင္းသည္ ႏႈိင္းအတြက္ ေန႔တိုင္းလိုလို မက္ခဲ့ရေသာ အိမ္မက္ရွည္မ်ားျဖစ္သည္။ သူမဆုတ္ကိုင္ထားရေသာ လက္ေခ်ာင္းသည္ ႏႈိင္း၏ ႏွလုံးသားထဲသို႔ ေႏြးေထြးေစေသာ္လည္း ထိုလက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ ပိုင္ရွင္သည္ေတာ့ ပုံမွန္အတိုင္းပင္။ ေထြေထြထူးထူး ခံစားခ်က္မ်ားရွိေနပုံေတာ့မေပၚ။
"ႏႈိင္း လာခဲ့ အေရွ႕မွာလာထိုင္ေလ ႏႈိင္းတို႔အတြက္ ျမေသြး ဝိုင္းျပင္ထားတယ္"
"ေတာ္ၿပီ ျမေသြး ႏႈိင္း လူရွင္းတဲ့ဝိုင္းမွာဘဲ ထိုင္ေတာ့မယ္ လူေတြမ်ားရင္ မြန္းၾကပ္တယ္"
ႏႈိင္း၏ အၾကည့္ျဖင့္ေျပာလိုက္ေသာ စကားအား ျမေသြးနားလည္ေလာက္မည္ထင္သည္။ ျမေသြးသည္ ေခါင္းတစ္ခ်က္ၿငိမ့္ကာျဖင့္ လူနည္းေသာ ေခ်ာင္က်က်ဝိုင္းသို႔ဆြဲေခၚလာသည္။ ႏႈိင္းသည္လည္း ကဗ်ာ့လက္အား ဆြဲကိုင္လ်က္ ျမေသြးေခၚေဆာင္ေသာ လူရွင္းေသာေနရာတစ္ခုသို႔ ဦးတည္လိုက္သည္။
"ကဗ်ာ အဆင္ေျပရဲ႕လားဟင္"
"ေျပပါတယ္ ႏႈိင္းရဲ႕"
ESTÁS LEYENDO
ပြိုကျလျက်ရှိသော မိုးရိပ် (Complete)
Romanceလောကဓံရေ အရာအားလုံးကို ယူသွားပါ ဒါပေမဲ့ ကဗျာ့ကိုတော့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေး (နှိုင်းယှဉ်ဝင့်လွှာ) ကဗျာ့အတွက် ပျော်ရွှင်ခြင်းဆိုတာ ပန်းချီလေ (ကဗျာခြွေ) ကမ္ဘာမှာ ပျောက်ပျက်မသွားတဲ့အရာက ဘာလဲဆိုရင် ကဗျာ့အပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းဘဲပေါ့ (မြတ်ပန်းချီခြယ်)
