မူပိုင်ခွင့်ပုဒ်မ [Completed-11]

၂၉

၂၉

ဝေါ...ဝေါ....။

သူမ၏နှုတ်ခမ်းတစ်ဖတ်ကွေးတက်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်လဲမေးပါလျှင် ရေတံခွန်မှတိုးထွက်လာသော ထိုကဲ့သို့သောအသံသည်ကား သူ၏စိတ်နှလုံးခံစားမှုကိုပျော်ရွင်စေသည်လေ။ ခပ်နွေးနွေးနေရောင်ခြည်အောက် လေပြည်အေးများတိုက်ခတ်နေသည့်ရေတံခွန်နံဘေး ကျောင်တုံးကြီးများစီတန်းနေသည့်နေရာ၌ ထိုင်နေမိသည်မှာအချိန်ကြာညောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

"အမျိုးသမီး.."

ထိုအသံ။ ထိုအသံလေးဟာ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများအားအမြဲလိုလိုတုန်ခါစေသည့်အသံတစ်ခု။ ထိုအသံအားကြားလျှင်လဲ သူဟာ တစ်စုံတစ်ရာကိုလွမ်းဆွတ်မိနေသလို။ ဒါမှမဟုတ် သူ၏လိုအပ်ချက် တစ်ခုဖြစ်နေသလိုနှလုံးသားနေရာမှစူးနင့်နင့်ခံစားချက်တစ်ခု။

ထိုအသံအားကြားလိုက်ပါလျှင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာမှု လေပြေနုလေးမှသည် လေပြင်းရှည်တစ်ခုတိုက်သွားသကဲ့သို့ခံစားရသည်။ သူဒီနေရာကိုဘာကြောင့်ရောက်နေသည်မသိ။ သူကိုယ်တိုင်လဲ ဤနေရာမှ ဘာကြောင့်မထွက်သွားနိုင်သည်ဆိုတာကိုမသိ။ အထူးသဖြင့် သူဟာဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်သည်ဆိုတာကိုပါမတွေးတောတက်သည်အထိ သူတစ်ယောက်ထဲ ဤရေတံခွန်နံဘေးရှိနေသည်မှာရက်ပေါင်းမည်မျှကြာနေခဲ့ပြီဆိုတာကိုမစဉ်းစားနိုင်တော့ပါ။

ဤနေရာ၌ အလင်းအမှောင်မရှိ အလင်းတစ်ခုထဲကိုသာသူခံစားရသည်။ အိပ်စက်ရခြင်းမရှိ။ သို့ပေမဲ့ ပင်ပန်းသည့်စိတ်အဆင်ကိုသူမခံစားရပါလေ။ ဒါပေမဲ့ ထိုခေါ်သံတစ်ခုများကြားလိုက်ရလျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အားအင်များစုပ်ယူခံရသလိုခံစားရပေသည်။ ပထမဆုံးခံစားရသည့်ခေါ်သံဆိုလျှင် သူလိုက်လံစွာရှာဖွေမိခဲ့သည်။ သို့ပေမဲ့ မည်သူမည်ဝါဆိုတာ အရိပ်အရောင်ပင်မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူလက်လျော့ခဲ့လေသည်။ ပိုပိုဆိုးကာ ထိုအော်ခေါ်သံများကြားရပါလျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟာပိုပို၍ အားအင်ယုတ်လျော့လာရသည်။ နှလုံးအိမ်မှနေ၍လဲ ပိုပို၍ တင်းကြပ်သည့်ခံစားချက်ကိုရလေသည်။

သို့ပေမဲ့ သူမနားမှာအတူရှိနေသည့် ခိုဖြူဖြူလေးများက သူ့အနားတိုးကပ်လာလျှင် ထိုခံစားချက်များပျောက်ကွယ်ခဲ့ပြန်သည်။ နောက်ပိုင်းသူဟာ ဤနေရာနှင့်သက်ဆိုင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်နေ၍သာ ဆိုသည့်စိတ်တစ်ခုကိုမှတ်ယူလိုက်တော့သည်။ ဘယ်တော့မှမပြီးဆုံးနိုင်နည့်သူ၏ အလင်းရောင်နေ့ရက်များကိုဖြတ်သန်းရင်းပေါ့။