Uyandığımda etrafıma bakındım. Sağımda denizi görüyordum. Kaç yıl olmuştu? Yedi, hayır hayır on. On yıldır denizi görmemiştim. Nasıl bir görüntüsü olduğunu bile unutmuştum. Etrafa bakınmaya çalıştım. Gerçi pek birşey anlayamamıştım. Amerika nın doğu sahillerine hiç gitmemiştim. En son annem beni California daki amcamların yazlığına götürdüğünde denizi görmüştüm. Annem gözümün önüne geldi. Kızıl hafif buklelerini kulağının arkasına sıkıştırmaya çalışırdı. Sonra bana güvendesin gülümsemesini takınarak sarılırdı. Başımı eğdim. o ölele uzun zaman olmuştu. Ben doğduğumdan beri sürekli seyahat ederdik. O zamanlar bu durumdan nefret ederdim, oysa şimdi bunun nedenini anlıyordum. Beni korumak uğruna ölmüştü. Zaten babamı hiç görmedim. Psişik olmayı ona borçluyum. Yani muhtemelen o da çoktan yakalanıp öldü. Ne kadar değişik bir hayatım var değil mi? Oysa psişik olmak normalde güzel birşey olmalıydı. Sürekli insanlar üzerinde denemeli ve eğlenmeliydim. Etrafıma bakındım. Psişik olmanın getirdiği nadir yararlardan biri: zihin okumak. Tamamen değil belki ama duygularını ve az çok ne düşündüğünü öğrenebilirim. Yanımda oturan yaşlı teyze torununu düşünüyordu. Mutluydu. Hissettiğim kadarıyla torununu yürümeyi yeni öğrendiği dönemden beri görmemişti. Neye benzediğini düşündükçe daha da mutlu oldu. Sevindim. Bazılarının hayatları ne kadar kolaydı. Çaprazımdaki adama baktım. Ondan kaygı hissediyordum. Eşi aldattığını öğrenmiş, bu durumdan nasıl sıyrılabileceğini düşünüyordu. İşte böyle aptal insanlar da vardı. İlerde oturan benim yaşlarımda bir kız vardı. O ise heyecan içindeydi. Bunu psişik olmadan da anlayabilirdim. Dışarıda kalan bayağı titriyor, elindeki minik bavulla sürekli yolu inceliyordu. Çok yakında bir durakta inecekti. Ben de aynı durakta insem hiç fena olmazdı.
Yarım saat sonra New Jersey de otobüs durdu. İner inmez en yakın markete gittim. Kendime birkaç atıştırmalık ve su aldım. Saatlerdir hiç birşey yememiş ve içmemiştim. Üstüme baktım. Kolumdaki kan kurumuş siyah bir renk almıştı. Birkaç hafta burda durabilirdim. O arada kısa süreli bir iş ve otel bulmalıydım. Etrafa bakındım. Yakınlarda pek de otel varmış gibi durmuyordu. Kasadaki adam ise 100 metre ilerde küçük uygun fiyatlı bir otel olduğunu söyledi. Etrafı iyice inceleyerek ilerledim. Kumsal kenarındaydık ve etrafta bir sürü benim yaşlarımda paten, kaykay kayan çocuk vardı. Bende bu konuda fena sayılmazdım hani. Sürekli kaçıyor olabilirim ama o arada bir dönem öğrenmiştim. Otel, gri duvarlardan ibaretti. Gerçekten de küçücüktü. Ama yer olduğu sürece benim için önemli değildi. İçeri girdiğimde kırmızı halı beni karşıladı. Küçükken kırmızı halı gördüğümde sonuna kadar yürür geri gelir tekrar yürürdüm. Kendimi önemli hisseder ve mutlu olurdum. Açıkçası bir parçam hala öyle hissediyordu. Gidip bir oda istedim. Karşımdaki yaşlı adam 13 numaralı odanın boş olduğunu söyleyerek anahtarı bana uzattı. Kimilerinin aksine ben 13 numarayı uğurlu rakamım olarak görürdüm. Annem ocak ayının 13. günü bir cuma sabahı doğduğumu söylemişti. Tam bir şeytandım anlayacağınız. Zaten kızıl saçlara ve yeşil ile ela arasında kalmış gözlere sahiptim. Zaten psişik olduğum için göz rengim ara sıra değişirdi. Yani aslında kesin bir rengi yok. Aaa tamamen unuttum. Siz bunun ne olduğunu bilmiyorsunuz. Nasılsa bol zamanımız var ayrıntılı ayrıntılı anlatıryım.
Psişik denilen insanlar, bir cadı ile insandan dünyaya gelirler. Bildiğim kadarıyla benim gibi başka değişik çeşitler de vardı. Örneğin karmalar. Onlar şeytanın oğludur. Ama insan ile şeytandan oluştuklarından gerçek bir şeytan gibi değildirler. Ve tabiki nefilimler. Onlar da düşmüş melek ve insan karışımıdır. Annem her zaman karmaların nefilimlerden daha iyi canlılar olduğunu söylerdi. Daha hiç birine raslamadığım ayrı bir konu tabiki. Peşimdeki adamlara gelecek olursam. Onlar duvarın adamları. Duvar; melekleri, şeytanları ve cadıları kontol eden örgütün adıdır. Onlara göre psişikler, karmalar ve nefilimler bir tehditten başka birşey değildir. Yani hiç birşey yapmayan ben, onlara göre bir tehdittim. Benim oluşmam yanlıştı. Ama olan olmuş öldürme ne olacak di mi? Onlar böyle düşünmüyor işte. Annem zamanında bunun için bir dönem bir sürü mektup ve telefon konuşması yapmışmış. Hiç bir sonuç bulamayınca çözümü beni onlardan kaçırmakta bulmuş. Ona hak veriyorum. Sanırım benim de bir gün kızım olursa ben de aynı şeyi yapacağım.
