Kenetlendik birbirimize sımsıkı sıkıcasına kopmayacakmışcasına
Sanki hic bitmicekmişcesine.İnandık güvendik sevdik asık olduk Benimsedik alıştık Sonra kenetlenen eller cözüldü sımsıkı yerine sırılsıklam oldü gozler kopmayacagini sandıgimiz ipler koptu Bitmicegıni dusundüklerimizi simdi sadece anilara kaydettik hatıra gibi hafif bulanıkca getirdik gözlerimizin önüne Kahrolduk. sonra dedikki Unutucam ama her sorulan unuttunmu sorusuna kimi degilde unuttum dedik cunku biz Derinden yara alanlardık kimi unutmamiz gerektiğini hic bi zaman unutamadık. belkide istemedik onlar bizim gözümuzu acan acitan yaralar oldu Belki yillarca sirtimizda izlerle dolastik Cocukken kagit yapistirirlardi buyuk buyuk komikce beni tekmele yazarlardi simdi o cocuklar buyudu kagit olmamasina ragmen Guveni tasidigimiz sirtlarimizi Gercekten tekmeledi
Belki Fiziksel olarak hissetmedik Izlerini gormesekde Varmis gibi uzulduk Herkesi ayni kefee koyduk yedigimiz tekmeden hic bi zaman baskasini suclamasakda unutamadigimiz canimizi yakan la yuzunden tum herkese Guven duygusunu yitirdik Adım larimizi dogru atsakda her atista kucuk parmagimizi yatak masa koselerine carptik Hep o acitan hisi yurekten hissettik Anlayan olur elbet bu sozlerimu dokunur bikacinin icine Dokunmayan olduysa şayet Insallah dokunmaz diyerek bitiriyorum sözlerimi.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
KARA DEFTER
Non-FictionHislerin kağıda döküldüğü an Burada yazıların hepsi şahsıma ayittir başka yerde rastlama olanağınız yoktur TEŞEKKÜRLER
