Bad Trouble [COMPLETED] #WBC2018

{1}

Η Αλεξάνδρα ήταν ένα δεκα-εξάχρονο κορίτσι με μακριά μαλλιά γεμάτα ψαλίδα (που όσο και αν πήγαινε στο κομμωτήριο, τις ξεφυτρωναν τον επόμενο κιόλας μήνα) και με ένα από τα χαμηλότερα IQs στην τάξη.

Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί για πάνω από πεντε λεπτά σε ένα πρόβλημα μαθηματικών ή να διαβάσει το απόσπασμα ενός μυθιστορήματος χωρίς να την πάρει ο ύπνος και να κουτουλήσει στο θρανίο.

Θα είχε μείνει στην ίδια τάξη, αν δεν είχε την βοήθεια του Δημήτρη, του αγοριού της. Ένα παιδί τόσο βαρετό στους άλλους, από το όνομά του μέχρι τα ρούχα του, αλλά τόσο καταπληκτικός στα μάτια της.

Την είχε βοηθήσει σε πολλά μαθήματα που δυσκολεύοταν και τις είχε δείξει μερικά από τα αγαπημένα του βιντεο-παιχνίδια, έτσι περνούσαν καλά μαζί.

Η Αλεξάνδρα θαύμαζε την εξυπνάδα του. Κανένας στην τάξη δεν έγραφε πιο καλογραμμένες εκθέσεις ή έπαιρναν πιο καλούς βαθμούς από αυτόν. Ήθελε τόσο πολύ να είναι το ίδιο έξυπνη, μα ο μεγαλύτερος βαθμός που είχε πάρει στην ζωή της ήταν ένα 13 στα Αρχαία, και αυτό όταν έμεινε άγρυπνη όλη νύχτα, μελετώντας την κλίση δευτερεύοντων ουσιαστικών.

Γενικά, το μελαχρινό κορίτσι δεν ειχε κανένα πρόβλημα με το αγόρι της. Η αλήθεια είναι πως θα τον προτιμούσε πιο κουλ. Όπως όλα τα κορίτσια, έτσι και αυτή τρελαινόταν για το κακό αγόρι.

Δυστυχώς, υπήρχε μόνο ένα στο σχολείο της και το λαχταρούσε πιο πολύ και από το τίποτα! Είχε προσπαθήσει πολλές φορές να τραβήξει την προσοχή του με το να φορέσει τα καλύτερα ρούχα που φυλούσε στην ντουλάπα της, αλλά εκείνος δεν της έδινε καμία σημασία.

Για αυτόν, ήταν αόρατη. Κάποια που δεν άξιζε να σπαταλήσει τον χρόνο του, ούτε και για να την κοροϊδέψει.

Τελικά, παρετηθηκε από την προσπάθεια.

Ήταν Παρασκευή μεσημέρι. Σύντομα θα σχόλαγαν και ο Δημήτρης δεν μπορούσε να περιμένει. Άλλα πεντε λεπτά και θα μπορούσε να πάει στον Κοτσόβολο και να αγοράσει το Inktoon 2, ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που ειχε κυκλοφορήσει.

Όπως κάθε φορά που το κουδούνι χτυπούσε, έτσι και σήμερα περίμενε την κοπέλα του να γεμίσει την τσάντα της και να την συνοδεύσει στο σπίτι. Περιμενε υπομονετικά να τελειώσει, γέρνοντας την μέση του στην πόρτα καθώς οι συμμαθητές του περνούσαν από δίπλα, αλλά το στομάχι του χοροπηδούσε.

Εκείνος προσπαθούσε να μην τους κοιτάει στα μάτια. Έλα, έλα! Τελειωνε! Σκεφτόταν από μέσα του. Γιατί τα κορίτσια αργούν πάντοτε τόσο πολύ;