Aynı sokakta oturuyorduk. Adı =>Esrarengiz
Herkes onun hakkında farklı şeyler söylüyor,hepsi nedensiz hepsi sebepsiz...
Kirli sakalları vardı,kahverenkli gözlü,kumraldi...
Ben nefret ederdim. Ama mahallenin bütün kızları ona hayran. Hic kimse ile konuşmaz, gelir gecerdi.
Başı öne eğik hep dalgın ,kimbilir aklından neler geçiyordu . Gece boyu lambasi yanardı. Bakışları sanki icimi eritiyordu . Kalbimi o an sokup atasim geldi. Çünkü ilk defa laf dinlemiyordu. O bakışları ve gozleri ,aklıma işleyen gonlum. Anladım ki o an aşık oluyordum. Artık uyumak yerine sürekli onun evini izliyordum.
Onunla karşılaşa bilmek için , aksam kapıda duruyordum. Bir aksam onu yolda gördüm .
"1dakika bakarmisin? " dedim. "Acelem var KUCUGUM " dedi.
Sanki aramızdaki yaş farkını hatirlatti . Eve gelip agladim ve o gece karar verdim,onunla konuşacaktım .
Ertesi gün eve gittim kapıyı çaldım . Adımı bile söylemedim sadece , " Seni seviyorum ".dedim.
Gulumsedi ... cevap vermedi. "Evet " dedim . "Ne eveti " dedi .
Konuşamadım ve koşarak ayrıldım . Bir ay evden cikmadim. Bir gün kızlarla evde oturureken , mahalleye bir ambulans geldi. Bütün mahalle aşağı indik. Ambulanstan inenler onun evine gitti. Bir kaç dakika sonra onu sedye ile disari cikardilar. Önünden geçerken " Bende seni KUCUGUM " dedi. Ve gözlerini yumdu. Dönüp kalmistim . Herkes bana bakıyordu . Eve dogru koşmay=5a başladım, gözyaşlarım durmadan akiyordu. Evde annemler ondan bahsediyordu ." Ailesi yokmuş kendi gayretiyle bu yaşa gelmiş Okumuş." "Sevdiği bir kız varmis , Ailesi vermeyince kaçmis " ama kaçtığı gün ölmüş.
Bir gün yine sevmiş;
Ne yazık ki o da ölmus . Kimi sevdiyse ölüm ayırmis . Demekki onun sevgisi ölüm Fermanı imiş.
Uyurken baş ucunda Bir kagit bir kalem ve bir de fotoğraf var mış.
Bir an önce ölmek için dua edermiş. Hastaneyi aramış ve intihar etmis . Polisler evin duvarinda
"Kucugum " yazısını bulmus .
" kucugum Sende ölme " yaziyormus .
Küçüğüm sende ölme
ŞİMDİ OKUDUĞUN
küçüğüm
Short StoryBu hikaye bana ait değil . Hosuma gittiği için sizlerle paylastim